NAMİBYA’NIN KÜBA, KUZEY KORE VE LİBYA İLE İLİŞKİLERİNDE VEFA

Namibya Cumhuriyeti 21 Mart 1990 tarihinde bağımsızlığını kazanana kadar Berlin Konferansı ile Alman Güneybatı Afrikası’na dâhil edilmiş, ardından İngiltere ve Güney Afrika tarafından kolonileştirilmiştir. Kolonyal dönemdeki adıyla Güneybatı Afrika, Güney Afrika kontrolü altında henüz bağımsız bir devlet değilken gerilla mücadelelerinin yanı sıra diplomatik çabalar ile de bağımsızlığına giden yolu hazırlamıştır. Bu dönemde özellikle öne çıkan ve bağımsızlık mücadelesini yürüten SWAPO pek çok ülkede Güneybatı Afrika’nın temsilcisi olarak kabul görmüş, Afrika Birliği Örgütü tarafından da tanınmıştır. Güneybatı Afrika bağımsız olduğunda görevde olan 27 diplomatik kuruluşa sahiptir. Bağımsızlık için mücadele eden Güneybatı Afrika mücadelesine en çok Küba, Kuzey Kore ve Libya’dan destek bulmuştur. Güneybatı Afrika, Küba’dan askeri alanda, Kuzey Kore’den silah temini ve maddi anlamda Libya’dan ise daha çok siyasi alanda destek görmüştür. Bu çalışmanın amacını Namibya’nın gördüğü bu desteği bağımsızlık sonrasında nasıl anlamlandırdığını, bu desteklerin Namibya dış politikasına nasıl yansıdığını araştırmak teşkil etmektedir. Zira Namibya, dış politika ilke ve amaçlarını belirlediği Beyaz Kitap’ta uluslararası kurum ve kuruluşlar ile uyum ve işbirliği içinde olacağını belirtse de söz konusu Küba, Kuzey Kore ve Libya olduğunda bu ilkeyi ihlal etmekten çekinmemektedir. Amerika Birleşik Devletleri tarafından Küba’ya, Birleşmiş Milletler tarafından Kuzey Kore’ye uygulanan ambargolara rağmen söz konusu bu ülkelerle ilişkilerini kesintisiz devam ettiren Namibya zaman zaman ABD’yi kınayan ve NATO’yu Libya müdahalesinden dolayı eleştiren açıklamalarda da bulunmuştur.

Until the Republic of Namibia became independent on 21 March 1990, it was included in the German Southwest Africa with the Berlin Conference, and then it was colonized by Britain and South Africa. While Southwest Africa, as it was called in the colonial period, was not yet an independent state under the control of South Africa, it prepared the way to its independence with diplomatic efforts as well as guerrilla struggles. In this period, SWAPO, which stands out and carries out its struggle for independence, has been accepted as the representative of Southwest Africa in many countries and has been recognized by the Organization of African Unity. Southwest Africa has 27 diplomatic organizations in service when it became independent. The struggle for Southwest Africa, which is struggling for independence, has received the most support from Cuba, North Korea and Libya. Southwest Africa received military support from Cuba, arms procurement from North Korea, and more political support from Libya. The purpose of this study is to investigate how Namibia made sense of this support it received after independence and how these supports were reflected in Namibia’s foreign policy. Namibia does not hesitate to break this principle when it comes to Cuba, North Korea and Libya, even though Namibia states that it will be in harmony and cooperation with international institutions and organizations in the White Paper in which its foreign policy principles and objectives are determined. Despite the embargoes imposed on Cuba by the United States and against North Korea by the United Nations, Namibia has occasionally condemned the USA and criticized NATO for its intervention in Libya.