A Study on the Historical, Religious, and Cultural Development of the Semitic Peoples: Amorites, Arameans, and Syriacs

Öz

The Semitic peoples are ancient ethnolinguistic communities spanning a vast geographical area (Afro-Asia) encompassing the continents of Africa and Asia. The migrations carried out by these communities throughout history affected a vast geography stretching from Mesopotamia to Arabia, and from the Eastern Mediterranean to North Africa; they not only shaped the ethnic and cultural fabric of the Near East but also laid the groundwork for significant political formations. As a result of these migrations, the societies of the Near East acquired their historical identities in both cultural and ethnic terms. During this process, languages known as Semitic languages -Akkadian, Aramaic, Hebrew, Phoenician, Arabic, and South Arabian languages- began to be spoken. The Amurru migrations, which occurred at the end of the 3rd millennium BC and the beginning of the 2nd millennium BC, led to the collapse of the Third Dynasty of Ur, and all political power in Mesopotamia passed into the hands of the Semitic-origin Amurru people. Thus, the Sumerians, the first inhabitants of Mesopotamia, were unable to establish a state again, and the Sumerian language was replaced by the Akkadian language and script. The Arameans, of Semitic origin, who held an important place in the ethnic diversity of Mesopotamia, settled in the region at the end of the 2nd millennium BC; their language, Aramaic, became the language of diplomacy and trade in the Middle East. The Syriacs, on the other hand, have continued a great intellectual legacy to the present day by using the Eastern dialect of Aramaic, which was shaped within the framework of Christianity from the Late Antiquity onwards. This study will examine the ethnic, religious, cultural, and historical continuity of the Amorites, Arameans, and Syriacs, who ruled Mesopotamia in antiquity and are considered the ancestors of the Arabs, from an ethno-religious perspective.

Anahtar Kelimeler

• Semitic Migrations
• Amorites
• Arameans
• Syriacs
• Mesopotamia

Etik Beyan

Since this study did not require approval from an ethics committee, it was conducted without such approval.

Sami Kavimlerinden Amurruların, Aramilerin ve Süryanilerin; Tarihsel, Dinsel ve Kültürel Gelişimleri Üzerine Bir İnceleme

Öz

Samî halkları, Afrika ve Asya kıtalarını kapsayan (Afro-Asya) geniş bir coğrafyanın etnolingüistik kadim topluluklarıdır. Bu toplulukların tarih boyunca gerçekleştirdiği göçler, Mezopotamya’dan Arabistan’a, Doğu Akdeniz’den Kuzey Afrika’ya kadar geniş bir coğrafyayı etkilemiş, Yakın Doğu’nun etnik ve kültürel dokusunu şekillendirdiği gibi önemli siyasî oluşumlara da zemin hazırlamışlardır. Ön Asya toplumları bu göçler sonucunda kültürel ve etnik anlamda tarihsel hüviyetlerine kavuşmuşlardır. Bu süreçte semitik diller olarak adlandırılan; Akkadca, Aramice, İbranice, Fenikece, Arapça ve Güney Arabistan dilleri konuşulmaya başlanmıştır. M.Ö. III. binyılın sonları ile II. binyılın başlarında gerçekleşen Amurru göçleri sonucunda III. Ur Sülalesi yıkılmış ve Mezopotamya’da tüm siyasal güç Samî kökenli Amurruların eline geçmiştir. Böylece Mezopotamya'nın ilk sahipleri olan Sümerler, bir daha devlet kuramadıkları gibi Sümerce de yerini Akkad diline ve yazısına bırakmıştır. Mezopotamya’nın etnik çeşitliliği içinde önemli bir yere sahip olan Samî kökenli Aramiler ise M.Ö. II. binyılın sonlarında bölgeye yerleşmiş; dilleri olan Aramice, Orta Doğu’nun diplomasi ve ticaret dili hâline gelmiştir. Süryaniler ise Geç Antik Çağ’dan itibaren Hristiyanlık çerçevesinde şekillenen Aramicenin Doğu lehçesini kullanarak büyük bir entelektüel mirası günümüze kadar devam ettirmişlerdir. Bu çalışmada antik dönemde Mezopotamya’da hüküm süren ve Arapların ataları olarak kabul edilen Amurrular ile Aramiler ve Süryanilerin etnik, dinsel, kültürel ve tarihsel sürekliliği etno-dinsel boyutları ile ele alınmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Samî Göçleri
• Amurrular
• Aramiler
• Süryaniler
• Mezopotamya

Etik Beyan

Bu çalışma etik kurul izni gerektirmemesi nedeniyle etik kurul izni olmaksızın gerçekleştirilmiştir.

Kaynakça

1. Brock, S. (2011). Syriac Culture. Gorgias Encyclopedic Dictionary of Syriac Heritage. Gorgias Press.
2. Bülbül, C. (2010). Amurru Göçleri ve Amurruların Eski Önasya Tarihîndeki Rolleri. Tarih Araştırmaları Dergisi. 29 (48), 29-50.
3. Bülbül, C. (2014). Aramiler. Tarih Okulu Dergisi. (XIX). 405-421.
4. Clay, A.T. (1919). The Empire of the Amorites. Yale University Press.
5. Çeçen, H. (2007), Anadolu’daki Arami Krallıkları ve Arami Kültürü. (Yüksek Lisans Tezi), Marmara Üniversitesi, SBE. (https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/tezSorguSonuc)
6. Çelik, M. (1996). Ortadoğu Mozayiği: Süryaniler-Nasturiler. (IV), Fırat Üni. Ortadoğu Araştırmaları Merkezi Yayınları.
7. Çelik, M. (2013). Süryanilerin Etnik ve Dinsel Kimlikleri. II. Uluslararası Nebiler, Sahabiler, Azizler ve Krallar Kenti Sempozyumu, (12-13 Nisan 2010). Diyarbakır Valiliği Yayınları. 235-241.
8. Demircan, A. (2009). Sâmîler. TDVİA. (36). 75-76.

9. Günaltay, M. Ş. (1987). Yakın Şark III Suriye-Filistin. (2. Baskı), TTK Yayınları.
10. Huehnergard, J. (2004). The Semitic Languages. Cambridge University Press,
11. İplikçioğlu, B. (2013). Ana Hatlarıyla Eskiçağ Tarihi. Bilim Teknik Yayınevi.
12. Khan, G. (1999). A grammar of neo-Aramaic: The Dialect of The Jews of Arbel. Brill Academic Publishers.
13. Kınal, F. (1983). Eski Mezopotamya Tarihî. (317), AÜDTCF Yayınları.
14. Köroğlu, K. (2006). Eski Mezopotamya Tarihî: Başlangıçtan Perslere Kadar. İletişim Yayınları.
15. Kupper, J.R. (1957). Les Nomades en Mésopotamie au temps des roi des Mari. Presses Universitaires de France.
16. Memiş E. - Bülbül C. (2012). Amurrular (Arapların En Eski Ataları). (23). Fırat Üni. Ortadoğu Araştırmaları Merkezi Yayınları.
17. Memiş, E. (2007). Eskiçağ’da Mezopotamya. Ekin Kitabevi.
18. Olgun, H. (2008). Asurî Göçleri ve Kimlik Arayışı. Milel ve Nihal, 5 (3), 269-301.
19. Özcoşar, İ. (2006). 19. Yüzyılda Mardin Süryanileri. (Doktora Tezi), Erciyes Üniversitesi, SBE, (https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/tezSorguSonuc).
20. Segal, J. (1970). Edessa: The Blessed City, Oxford University Press,
21. Yıldırım, N. (2016). Demir Çağında Anadolu’daki Aramilerin Politik Coğrafyası. Cappadocia Journal of History and Social Sciences. (VIII). 122-137.
22. Yıldırım, R. (2011). Eskiçağ Tarih ve Uygarlıkları (Uygarlık Tarihîne Giriş). Saray Matbaacılık.