Smyrna (İzmir) Agorası’nda Bulunan Lazımlıklar (Havruzlar) ve Osmanlı’da Lazımlık Kültürü
Öz
Osmanlı toplumunun belki de en mahrem konularından birisi tuvalettir. Aslında Avrupa’ya
göre çok daha kalıcı ve nispeten sağlıklı yöntemlerle, erken dönemlerden itibaren çözülen tuvalet
sorunu, muhtemelen kirli ve mahrem olduğu için konu edilmemiş veya pek kaydı tutulmamıştır.
Tuvaletler ve buna bağlı basit kanalizasyon sistemleri, Anadolu’da Selçuklulardan itibaren görülür.
Ancak çalışmamızda üzerinde önemle durmak istediğimiz objeler, yaşamın geçtiği mekânlarda (ev,
han, hastane gibi) kullanılan lazımlık/oturak/havruzlardır.
Avrupa’da neredeyse 20. yüzyıla kadar bir gelenek halinde kullanılmaya devam eden ve
kökeni Antik çağlara dayanan lazımlıklar, günlük yaşamın önemli objelerinden biri olmuştur.
Genel olarak Müslüman toplumlarında lazımlık geleneğinin olmadığına ilişkin yaygın bir düşünce
vardır. Aslında hastalar, yaşlılar, bedensel engelli yetişkinler, akli dengesi yerinde olmayanlar ve
tabi ki çocuklar için lazımlıklar oldukça kullanışlı bir malzemedir. Sağlıklı ve yetişkin bireylerin
genellikle alaturka tuvaletleri kullandığı kabul edilir. Ancak unutulmamalıdır ki özellikle ev,
hastane ve han gibi yaşam alanlarında lazımlıkları, sağlık problemi olmayan yetişkin insanlar da
kullanmış olmalıdır.
Agora kazılarında çok yoğun bir şekilde ortaya çıkarılan lazımlıklar kaba, gözenekli
hamurlu, dış yüzü sırsız içi hardal sarısı renkli sırlıdır. Taşınabilmesi ve içindekilerin rahat
dökülebilmesi için çift kulplu olarak üretilmişlerdir. Lazımlıkların boyutlarından çocuk ve
yetişkinlere ait olanlar birbirinden ayrılabilmektedir. Agora’da, yaygın olarak görülen çift kulplu
lazımlıklara çok benzer bir grup daha tespit edilmiştir. Tipik lazımlıklara göre daha uzun ve
kulpsuz olan bu örneklerin de çocuk beşiklerinde kullanılan lazımlıklar olduğu anlaşılmaktadır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Akis, 2009: Akis, M. “16. Yüzyılda Ayntab Şehrinde Temizlik Kültürü ve Hamamlar”, Temizlik Kitabı, Editörler: Emine Gürsoy-Nazkali, Salih Mehmet Arçın, İstanbul, 181-243.
- Bakirtzis, 1980: Bakirtzis, C. “Didymoteichon: Un Centre De Ceramique Post-Byzantine”, Balkan Studies, Volume 21, 147-153.
- Başaran, (tarihsiz): Enez (Ainos), Enez.
- Başaran, 2000: Başaran, B. “Enez (Ainos) 1990 Yılı Kazı ve Onarım Çalışmaları”, 22. Kazı Sonuçları Toplantısı, 2. Cilt, 22-26 Mayıs, İzmir, 371-386.
- Baykara, 2013: Baykara, T. Yatağan. Her Şeyi ile Tarihi Yaşatma Denemesi, Türk Tarih Kurumu Yayını, Ankara.
- Beyru, 2005: Beyru, R. 19. Yüzyılda İzmir’de Sağlık Sorunları ve Yaşam, İBB Ahmet Piriştina Kent Arşivi ve Müzesi Yayını, İzmir.
- Bikić, 2003: Bikić, V. Gradska Keramika Beograda (16-17. vek). Belgrade Ceramics in The 16th-17th Century, Arheoloŝki Institut Posebna Izdanja 39, Beograd.
- Bora, 2015: Bora, S. Bir Semt Bir Bina: Karataş Hastanesi ve Çevresinde Yahudi İzleri, İBB Ahmet Piriştina Kent Arşivi ve Müzesi Yayını, İzmir.
- Bulut, 1991: Bulut, L. Samsat İslami Devir Sırsız ve Tek Renk Sırlı Seramikleri, Ege Üniv. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Arkeoloji ve Sanat Tarihi Anabilim Dalı, Yayımlanmamış Doktora Tezi, İzmir.
- Çeken, 2005: Çeken, M. Hasankeyf (1991, 2001-2003 Yılı) Kazı Buluntusu Fırın ve Atölye Seramik Malzemeleri, Ankara Üniv. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Sanat Tarihi Anabilim Dalı, Yayınlanmamış Doktora Tezi, Ankara.
