Adjacent Vertebral Fractures after Vertebral Augmentation: A Time-Based Review of Mechanical and Osteoporotic Determinants

Does vertebral augmentation cause adjacent fractures? This question has been debated since vertebroplasty and balloon kyphoplasty entered routine practice, and reported incidences range from 7% to 29% across heterogeneous cohorts. Two hypotheses dominate. The first attributes the risk to mechanical stiffening of the augmented vertebral body and draws on finite-element and cadaveric work. The second points to underlying osteoporotic disease, because candidates for augmentation already carry a high baseline risk. A 2024 network meta-analysis of 23 randomized trials found no statistically significant overall increase in adjacent-fracture risk compared with conservative management. We propose that these pooled estimates mask a temporal pattern, because most adjacent fractures cluster within the first three postoperative months, whereas later events resemble the natural history of untreated osteoporosis. On the basis of this observation, we propose a time-stratified framework. In the early window, procedure-related stress redistribution dominates, and modifiable technical factors are most important: cement volume, distribution symmetry, and intradiscal leakage. In the late window, the dominant driver is ongoing systemic bone fragility, which is addressed mainly through pharmacological therapy. After synthesizing biomechanical, observational, and randomized evidence in support of this dual-mechanism model, we outline a clinical decision framework organized around the temporal split. In most cases, adjacent fractures that occur beyond three months are better understood as a manifestation of ongoing and often inadequately treated osteoporosis than as a delayed complication of the procedure, although a mechanical contribution may persist in selected cases. Reducing the fracture burden in this population requires both technical optimization in the operating room and concurrent antiresorptive or anabolic treatment.

Vertebral augmentasyon komşu vertebra kırıklarına yol açar mı? Bu soru, vertebroplasti ve balon kifoplastinin rutin uygulamaya girmesinden bu yana tartışılmakta olup, heterojen kohortlarda bildirilen insidans %7 ile %29 arasında değişmektedir. İki hipotez öne çıkmaktadır: biri, sonlu elemanlar ve kadavra çalışmalarına dayanarak riski augmente edilen vertebra cismindeki mekanik sertleşmeye bağlarken; diğeri, augmentasyon adaylarının zaten yüksek bir bazal risk taşıması nedeniyle altta yatan osteoporotik hastalığa işaret etmektedir. 23 randomize çalışmayı kapsayan 2024 tarihli bir ağ meta-analizi, konservatif tedaviye kıyasla komşu kırık riskinde genel olarak istatistiksel açıdan anlamlı bir artış saptamamıştır. Havuzlanmış tahminlerin zamansal bir örüntüyü gizlediğini düşünüyoruz; çünkü komşu kırıkların çoğu ilk üç ameliyat sonrası ay içinde kümelenmekte, daha geç ortaya çıkan olaylar ise tedavi edilmemiş osteoporozun doğal seyrine çok daha fazla benzemektedir. Bu gözlemden yola çıkarak zamana göre katmanlandırılmış bir çerçeve öneriyoruz. Erken dönemde işleme bağlı stres yeniden dağılımı baskındır ve değiştirilebilir teknik faktörler en fazla önem taşır: çimento hacmi, dağılım simetrisi ve intradiskal kaçak. Geç dönemde ise baskın etken, temel olarak farmakolojik tedaviyle ele alınan süregelen sistemik kemik kırılganlığıdır. Bu çift mekanizmalı modeli destekleyen biyomekanik, gözlemsel ve randomize kanıtları sentezledikten sonra, zamansal ayrım etrafında kurulu bir klinik karar çerçevesi ortaya koyuyoruz. Üç aydan sonra ortaya çıkan komşu kırıklar, çoğu durumda, işlemin gecikmiş bir komplikasyonundan çok, süregelen ve çoğu zaman yetersiz tedavi edilen osteoporozun bir yansıması olarak daha iyi anlaşılır; ancak seçilmiş olgularda mekanik bir katkı sürebilir. Bu popülasyonda kırık yükünü azaltmak her ikisini birden gerektirir: ameliyathanede teknik optimizasyon ve eş zamanlı antirezorptif veya anabolik tedavi.