Yenilikçi İnsan Kaynakları Yönetim Uygulamalarının Örgütsel Çeviklik Üzerindeki Etkisi: Savunma Sanayi İşletmelerinde Bir Araştırma

Burak Nedim Aktaş; Beliz Ülgen

Yenilikçi İnsan Kaynakları Yönetim Uygulamalarının Örgütsel Çeviklik Üzerindeki Etkisi: Savunma Sanayi İşletmelerinde Bir Araştırma

Öz

Günümüz iş dünyası kavram ve uygulamaları ve buna bağlı gelişen akademik çalışmalar önemli bir değişim sürecinden geçmektedir. Bu değişim sürecinde, bilgi sahibi olmak, üretmek ve kullanmak kuruluşlar için kaçınılmaz olmuş ve buna bağlı olarak insan kaynakları rekabet avantajı sağlayan en önemli faktör haline gelmiştir. Buna paralel olarak, örgütlerin hızlı değişim ve dönüşüm sürecine ayak uydurmaları ve cevap verebilmeleri çeviklik kavramını ön plana çıkarmıştır. Bu bilgiler ışığında bu araştırma, Savunma Sanayi’nde yenilikçi insan kaynakları yönetim uygulamalarının örgütsel çeviklik üzerindeki etkisini ortaya koymak amacı ile hazırlanmıştır. Araştırma, Türkiye Savunma Sanayi’nde faaliyet gösteren 10 büyük ölçekli işletmede, 498 beyaz yakalı çalışan ve yönetici üzerinde gerçekleştirilmiştir. Ölçüm için kullanılan anketlerin güvenilirlik ve geçerliliği analiz edilmiş, iddia hipotezini test etmek üzere regresyon analizi uygulanmıştır. Araştırma bulgularına göre; ülkemiz savunma sanayinde, yenilikçi insan kaynakları yönetim uygulamalarının örgüt çeviklik üzerinde anlamlı bir etkisi vardır. Araştırmanın hem yönetsel anlamda hem de bundan sonra yapılacak akademik çalışmalar için önemli bir ön adım niteliğinde olduğu ve sektöre farklı bir bakış açısı kazandıracağı düşünülmektedir.

Anahtar Kelimeler

Kaynakça

Abdullah, H. (2009). Major challenges to the effective management of human resource training and development activities. The Journal of International Social Research(2), 11–21.
Agarwala, T. (2003). Innovative human resource practices and organizational commitment: an empirical investigation. The International Journal of Human Resource Management, 14(2), 175-197.
Akalın, Ş. H. (2007). Innovation, İnovasyon: Yenileşim. Türk Dili Dil ve Edebiyat Dergisi, 93(666), 483-486.
Akkaya, B. ve Tabak, A. (2018). Örgütsel Çeviklik Ölçeğinin Türkçeye Uyarlanması: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. İş ve İnsan Dergisi, 5(2), 185-206.
Anca-Ioana, M. (2019). A Review Of Organizational Agility Concept And Characteristics. Economic Sciences(1), 335-341.
Aslam, H. D., Aslam, M., Ali, N. ve Habib, B. (2013). Importance of Human Resource Management in 21st Century: A Theoretical Perspective. International Journal of Human Resource Studies, 3(3), 87-96.
Azizsafaei, F. (2016). The Role Of Human Resource Management In Achieving Organisational Agility. Birmingham City University, Business School, Ph.D Thesis.
Bilevičienė, T., Bilevičiūtė, E. ve Paražinskaitė, G. (2015). Innovative Trends in Human Resources Management. Economics and Sociology, 8(4), 94-109.

Bos-Nehles, A. C. ve Veenendaal, A. A. (2017). Perceptions of HR practices and innovative work behavior: the moderating effect of an innovative climate. The International Journal of Human Resource Management, 30(1), 2661-2683.
Breu, K., Hemingway, C. J. ve Strathern, M. (2001). Workforce agility: the new employee strategy for the knowledge economy. Journal of Information Technology(17), 21–31.
Budak, G., Güleryüz, D., Türkyılmaz, I. ve Kılıçaslan, S. (2011). Rekabetçi Stratejilerin Başarısında, Bilgi Yönetimi ve Örgütsel Atikliğin Etkisi. Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 14(26), 241-258.
Cattell, R. (1978). The Scientific Use Of Factor Analysis. New York: Plenum.
Cegarra-Navarro, J. G. ve Martelo-Landroguez, S. (2020). The effect of organizational memory on organizational agility: Testing the role of counter-knowledge and knowledge application. Journal of Intellectual Capital, 21(3), 459-479.
Comrey, A. ve Lee, H. (1992). A first course in factor analysis. Hillsdale, NJ: Erlbaum.
Crocitto, M. ve Youssef, M. (2003). The human side of organizational agility. Industrial Management & Data Systems, 103(6), 388-397.
Dubey, S. ve Gupta, B. (2019). Innovative Human Resource Practices in Indian Banks: A Study from HR Manager’s Perspective. International Journal of Engineering and Management Research, 9(1), 195-203.
Dyer, L. ve Shafer, R. A. (1998). From Human Resource Strategy to Organizational Effectiveness: Lessons from Research on Organizational Agility. (CAHRS Working Paper #98-12). Ithaca, NY: Cornell University School of Industrial and Labor Relations, Center for Advanced Human Resource Studies.
Dyer, L. ve Shafer, R. A. (2003 ). Dynamic Organizations: Achieving Marketplace And Organizational Agility With People. (CAHRS Working Paper #03-04). Ithaca, NY: Cornell University, School of Industrial and Labor, 1-39.
Eceral, T. Ö. (2017). Türk Savunma ve Havacılık Sanayisinin Küresel Ulusal ve Yerel Dinamikleri: Ankara Örneği. Akademik Bakış, 11(21), 87-106. Everitt, B. (1975). Multivariate analysis: The need for data, and other problems. British Journal of Psychiatry, 126, 237-240.
Ghareeb, A. E. ve Medabsh, A. B. (2019). The Impact Of Human Resources Management Strategy On Organizational Competencies Development. Business & Management Studies:An International Journal, 7(5), 2299-2307.
Girisha, M. C. ve Nagendrababu, K. (2019). E- Human Resource Management (E-HRM): A Growing Role In Organizations. International Journal of Management Studies, 6(1), 98-104.
Gorsuch, R. L. (1983). Factor Analysis. Hillsdale, NJ: Erlbaum.
Gunasekaran, A. (1999). Agile manufacturing: a framework for research and development. International Journal of Production Economics, 62(1-2), 87–105.
Hinkin, T. R. ve Tracey, J. B. (2010). What makes it so great? An analysis of human resources practices among Fortune’s best companies to work for. Cornell Hospitality Quarterly, 51(2), 158-170.
Hormozi, A. M. (2001). Agile manufacturing: the next logical step. Benchmarking: An International Journal, 8(2), 132-143.
Huselid, M. A. (1995). The Impact of Human Resource Management Practices on Turnover, Productivity, and Corporate Financial Performance. Academy of Management Journal, 38(3), 635–872.
Institute, I. (1991). 21st Century Manufacturing Enterprise Strategy. Bethlehem, PA: Lehigh University.
Jiménez-Jiménez, D. ve Sanz-Valle, R. (2005). Innovation and human resource managemement fit: an empirical study. International Journal of Manpower, 25(4), 364-381.
Joseph, C. R. ve Ezzedeen, R. S. (2008). E-government and e-HRM in the public sector: In Encyclopedia of Human Resources Information Systems: Challenges in e-HRM. New York: Hersley.
Joy, M. M. (2016). A Study on the Impact of Innovative Human Resource Practices on Job Satisfaction of Employees Working in Information Technology Sector. International Journal of Engineering Technology Science and Research, 3(12), 26-30.
Kehoe, R. R. ve Wright, P. M. (2013). The impact of high performance HR Practices on Employees’ Attitudes and Behaviors. Journal of Management, 39(2), 366–391.
Kılıç, M. ve Bilginoğlu, B. (2010). İhracatçı Türk Firmalarında Personel Sağlama ve Seçme Yöntemleri ve İnovasyon Performansı İlişkisi: Orta Anadolu İhracatçı Birlikleri Örneği. Sosyo Ekonomi(2), 215-241.
Kline, P. (1994). An Easy Guide To Factor Analysis. New York: Routledge.
Kloutsiniotis, P. V. ve Mihail, D. M. (2017). Linking innovative human resource practices, employee attitudes and intention to leave in healthcare services. Employee Relations, 39(1), 34-53.
Kossek, E. E. (1987). Human Resources Management Innovation. Human Resource Management, 26(1), 71-92.
Koster, F. (2019). Innovative HRM. A Review of the Literature. Journal of Technology Management & Innovation, 14(2). Kasım 2020 tarihinde https://scielo.conicyt.cl/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S0718-27242019000200097 adresinden alındı
Koster, F. ve Benda, L. (2020). Innovative human resource management: measurement, determinants and outcomes. International Journal of Innovation, 12(3), 287-302.
Latham, L. J. (2014). Organizational Agility: Exploring Impact of Adoption on Team Performance from the Human Resource Perspective. Capella University, School of Business and Technology, Ph.D Thesis, www.proquest.com adresinden alınmıştır.
Laursen, K. ve Foss, N. J. (2003). New Human Resource Management Practices. Complementarities and the Impact on Innovation Performance. Cambridge Journal of Economics(27), 243-26.
Liu-Chi, N. (1998). Determinants of innovative human resource practices and systems. The Faculty of The Graduate School of The University Of Minnesota, Ph.D Thesis.
MacDuffie, J. P. (1995). Human resource bundles and manufacturing performance: organizational logic and flexible production systems in the world auto industry. Industrial and Labor Relations Review, 48, 197-221.
Macky, K. ve Boxall, P. (2007). The relationship between "high-performance work practices" and employee attitudes: an investigation of additive and interaction effects. The International Journal of Human Resource Management, 18(4), 537-567.
McGrath, R. G. (2001). Exploratory learning, innovative capacity and managerial oversight. Academy of Management Journal, 118-131.
Meade, L. M. ve Sarkis, J. (1999). Analyzing organizational project alternatives for agile manufacturing processes: an analytical network approach. International Journal of Production Research, 37(2), 241-261.
Meilich, O. (1997). The Flexibility-Efficiency Debate: Review and Theoretical Framework . Paper presented at the annual meeting of the Academy of Management, Boston.
Melian-Alzola, L., Dominguez-Falcon, C. ve Martin-Santana, J. D. (2020). The role of the human dimension in organizational agility: an empirical study in intensive care units. Personnel Review, 49(9), 1945-1964.
Muduli, A. (2015). High Performance Work System, HRD Climate and Organisational Performance: An Empirical Study. European Journal of Training and Development, 39(3), 239-257.
Muduli, A. (2017). Workforce agility: Examining the role of organizational practices and psychological empowerment. Global Business and Organizational Excellence, 36(5), 46–56.
Mumford, M. D. (2000). Managing Creative People: Strategies and Tactics for Innovation. Human Resource Management Review, 10(3), 313–351.
Munteanu, A. I., Bibu, N., Nastase, M., Cristache, N. ve Matis, C. (2020). Analysis of Practices to Increase the Workforce Agility and to Develop a Sustainable and Competitive Business. Sustainability, MDPI, Open Access Journal, 12(9), 1-14.
Nunnally, J. (1978). Psychometric Theory (2nd Ed.). New York : McGraw-Hill.
Oladapo, V. ve Onyeaso, G. (2013). An Empirical Investigation of Sub-Dimensions of High Performance Work Systems that Predict Organizational Innovation. International Journal of Management and Marketing Research, 6(1), 67-79.
Osterman, P. (1994). How common is workplace transformation and who adopts it? Industrial and Labor Relations Review, 47, 173-188.
Pelenk, S. E. (2016). Yenilikçi insan kaynakları yönetimi uygulamalarının yenilik odaklı bir kültür oluşturmadaki rolü bağlamında iş tatmini ve iş performansı üzerindeki etkileri. Kocaeli Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İşletme Anabilim Dalı Doktora Tezi, http://tez2.yok.gov.tr/ adresinden alınmıştır.
Saha, N., Gregar, A. ve Sáha, P. (2017). Organizational agility and HRM strategy: Do they really enhance firms’competitiveness? International Journal of Organizational Leadership, 6(3), 323-334.
SASAD. (2018). Performans Raporu. Ankara: Savunma ve Havacılık Sanayi İmalatçıları Derneği.
SASAD. (2018). Türk Savunma ve Havacılık Sanayii 2018 Yılı Performansına Genel Bakış - Büyük Ölçekli. Ankara: SASAD.
Seo, D. ve La Paz, A. I. (2008). Exploring the dark side of IS in achieving organizational agility. Communications of the ACM, 51(11), 136-139.
Sezer, Ö. ve Ak, M. (2017). Bilgi Çağında İnsan Kaynakları Yönetiminin Değişen Fonksiyonları. C.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 18(2), 205-226.
Sharifi, H. ve Zhang, Z. (1999). A methodology for achieving agility in manufacturing organisations: an introduction. International Journal of Production Economics, 62, 7–22.
Sharma, D. ve Khera, S. N. (2019). Substantiation of the Impact of Innovative Human Resource Management Practices (IHRPs) on Employee Commitment and Turnover Intention in Indian Life Insurance Sector. The Journal of Insurance Institute of India, 74-93.
Sherehiy, B., Karwowski, W. ve Layer, J. K. (2007). A review of enterprise agility: Concepts, frameworks, and attributes. International Journal of Industrial Ergonomics, 37(5), 445–460.
Soliman, F. (2011b). Modelling The role of Human Resource Management in the Innovation Chain. International Employment Relations Review, 17(2), 1-20.
Som, A. (2006). Brancing for MNC Competition through Innovative H.R.M. Practices: The Way Ahead for Indian Firms. Thunderbird International Business Review, 48(2), 202-237.
Som, A. (2008). Innovative human resource management and corporate performance in the context of economic liberalization in India. The International Journal of Human Resource Management, 19(7), 1278–1297.
Sucu, M. (2018). Yüksek performanslı iş sistemlerinin örgütsel çevikliğe etkisi: Sivil havacılık sektöründe faaliyet gösteren yer hizmetleri işletmelerinde bir araştırma. İstanbul Arel Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / İşletme Yönetimi Anabilim Dalı Doktora Tezi, http://tez2.yok.gov.tr/ adresinden alınmıştır.
Sumukadas, N. ve Sawhney, R. (2004). Workforce agility through employee involvement. IIE Transactions,, 36(10), 1011-1021.
Ülger, G. E. (2017). İşe alma sürecinde yeni eğilimler: İngiliz Kamu Personel Sistemi Örneği. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 22(15), 1645-1660.
Watson, R. (2015). Quantitative research: Nursing Standard. Art & science research series, 29(31), 44-48.
Wendler, R. (2013). The Structure of Agility from Different Perspectives. Proceedings of the 2013 Federated Conference on Computer Science and Information Systems , 1165–1172.
Wendler, R. (2014). Development of the organizational agility maturity model. In Computer Science and Information Systems (FedCSIS. 2014 Federated Conference (s. 1197-1206). IEEE.
Wolfe, R. A. (1995). Human Resource Management Innovations: Determinants of Their Adoption and Implementation. Human Resource Management, 34(2), 313-327.
Wolfe, R., Wright, P. M. ve Smart, D. L. (2006). Radical HRM Innovation and Competitive Advantage: The Moneyball Story. Human Resource Management, 45(1), 111- 145.
Xiu, L., Liang, X., Chen, Z. ve Xu, W. (2017). Strategic flexibility, innovative HR practices, and firm performance: A moderated mediation model. Personnel Review, 46(7), 1335-1357.
Yamamoto, T. G. ve Ozbek, A. (2008). E-HRM as a reality in virtual world. In: Encyclopedia of Human Resources Information Systems: Challenges in e-HRM. New York: Hersley.
Zhang, M., Fan, D. D. ve Zhu, C. J. (2014). High-Performance Work Systems, Corporate Social Performance and Employee Outcomes: Exploring the Missing Links. Journal of Business Ethics(120), 423–435.
Zhang, Z. ve Sharifi, H. (2000). A methodology for achieving agility in manufacturing organisations. International Journal of Operations and Production Management, 20(4), 496-512.
Zheng, C., O'Neill, G. ve Morrison, M. (2009). Enhancing Chinese SME performance through innovative HR practices. Personnel Review, 38(2), 175-194.
Zhou, Y., Hong, Y. ve Liu, J. (2013). Internal Commitment or External Collaboration? The Impact of Human Resource Management Systems on Firm Innovation and Performance. Human Resource Management, 52(2), 263−288.
Žitkienė, R. ve Deksnys, M. (2018). Organizational Agility Conceptual Model. Montenegrin Journal of Economics, 14(2), 115-129

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

İşletme

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yazarlar

Burak Nedim Aktaş ^*
0000-0003-3011-4706
Türkiye

Beliz Ülgen
0000-0002-7589-6812
Türkiye

Yayımlanma Tarihi

7 Nisan 2021

Gönderilme Tarihi

16 Şubat 2021

Kabul Tarihi

22 Şubat 2021

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2021 Cilt: 5 Sayı: 1

IZ

https://izlik.org/JA43PL26UC

Kaynak Göster

RIS / Bibtex

APA

Aktaş, B. N., & Ülgen, B. (2021). Yenilikçi İnsan Kaynakları Yönetim Uygulamalarının Örgütsel Çeviklik Üzerindeki Etkisi: Savunma Sanayi İşletmelerinde Bir Araştırma. Anadolu İktisat ve İşletme Dergisi, 5(1), 49-73. https://izlik.org/JA43PL26UC

AMA

1.Aktaş BN, Ülgen B. Yenilikçi İnsan Kaynakları Yönetim Uygulamalarının Örgütsel Çeviklik Üzerindeki Etkisi: Savunma Sanayi İşletmelerinde Bir Araştırma. AİİD. 2021;5(1):49-73. https://izlik.org/JA43PL26UC

Chicago

Aktaş, Burak Nedim, ve Beliz Ülgen. 2021. “Yenilikçi İnsan Kaynakları Yönetim Uygulamalarının Örgütsel Çeviklik Üzerindeki Etkisi: Savunma Sanayi İşletmelerinde Bir Araştırma”. Anadolu İktisat ve İşletme Dergisi 5 (1): 49-73. https://izlik.org/JA43PL26UC.

EndNote

Aktaş BN, Ülgen B (01 Nisan 2021) Yenilikçi İnsan Kaynakları Yönetim Uygulamalarının Örgütsel Çeviklik Üzerindeki Etkisi: Savunma Sanayi İşletmelerinde Bir Araştırma. Anadolu İktisat ve İşletme Dergisi 5 1 49–73.

IEEE

[1]B. N. Aktaş ve B. Ülgen, “Yenilikçi İnsan Kaynakları Yönetim Uygulamalarının Örgütsel Çeviklik Üzerindeki Etkisi: Savunma Sanayi İşletmelerinde Bir Araştırma”, AİİD, c. 5, sy 1, ss. 49–73, Nis. 2021, [çevrimiçi]. Erişim adresi: https://izlik.org/JA43PL26UC

ISNAD

Aktaş, Burak Nedim - Ülgen, Beliz. “Yenilikçi İnsan Kaynakları Yönetim Uygulamalarının Örgütsel Çeviklik Üzerindeki Etkisi: Savunma Sanayi İşletmelerinde Bir Araştırma”. Anadolu İktisat ve İşletme Dergisi 5/1 (01 Nisan 2021): 49-73. https://izlik.org/JA43PL26UC.

JAMA

1.Aktaş BN, Ülgen B. Yenilikçi İnsan Kaynakları Yönetim Uygulamalarının Örgütsel Çeviklik Üzerindeki Etkisi: Savunma Sanayi İşletmelerinde Bir Araştırma. AİİD. 2021;5:49–73.

MLA

Aktaş, Burak Nedim, ve Beliz Ülgen. “Yenilikçi İnsan Kaynakları Yönetim Uygulamalarının Örgütsel Çeviklik Üzerindeki Etkisi: Savunma Sanayi İşletmelerinde Bir Araştırma”. Anadolu İktisat ve İşletme Dergisi, c. 5, sy 1, Nisan 2021, ss. 49-73, https://izlik.org/JA43PL26UC.

Vancouver

1.Burak Nedim Aktaş, Beliz Ülgen. Yenilikçi İnsan Kaynakları Yönetim Uygulamalarının Örgütsel Çeviklik Üzerindeki Etkisi: Savunma Sanayi İşletmelerinde Bir Araştırma. AİİD [Internet]. 01 Nisan 2021;5(1):49-73. Erişim adresi: https://izlik.org/JA43PL26UC