Cinsel Saldırı Suçunun İspatında İskoç Modeli: Destekleyici Delil Kuralı ve Hukuki Çıkarımlar

Sexual assault mostly remains as a dark figure of crime, as the victims of sexual assault hesitate or delay reporting the crime to the judicial authorities out of embarrassment, fear and such other reasons, and due to the absence of medical evidence and witnesses. The situation undermines both the victim’s trust in the judicial authorities and the deterrent function of the penalty, by creating in society a perception of impunity in cases of sexual assault. When testimony is the sole means of proof, the courts seek to dispel this perception by giving greater credence to the victim’s statement than to that of the defendant. However, this in turn gives rise in public opinion to another perception - that “a woman’s statement is taken as essential”- which contradicts in dubio pro reo. This study aims to present the Scottish model on how to overcome evidentiary challenges in sexual assault cases where there are no witnesses other than the victim and no medical evidence. Scottish law has been preferred due to the differences from Continental European Law in the rule of corroboration and rape shield provision. The study will first address the elements of the crime of sexual assault and the issue of consent under Scottish substantive criminal law, followed by an examination of how the rule of corroboration in proving sexual assault has been articulated, and the provisions of the Sexual Offences (Procedure and Evidence) (Scotland) Act and Criminal Procedure (Scotland) Act that are specific to the proof of sexual assault. As it belongs to the common law tradition, the study will throughout refer to the established precedents of the Scottish High Court concerning sexual assault.

Mağdurların utanma, korkma gibi sebeplerle durumu adli makamlara intikal ettirmekten çoğu zaman imtina etmesi veya geç kalması, tıbbi bulguların ve olaya tanıklık edenlerin yokluğu gibi sebeplerle cinsel saldırı suçu siyah sayı olarak kalmaktadır. Bu durum hem mağdurun adli makamlara güvenini hem de toplumda cinsel saldırı suçu için cezasızlık algısına yol açarak cezanın caydırıcılık vazifesini zedelemektedir. Tek ispat aracının beyan olduğu durumlarda mahkemeler sanığın beyanına karşı mağdurun beyanına itibar etmek suretiyle bu cezasızlık algısının önüne geçmeye çalışmaktadır. Fakat bu da kamuoyunda “kadının beyanı esastır” şeklinde şüpheden sanık yararlanır ilkesine aykırı bir başka algıya yol açmaktadır. Bu çalışma, tıbbi delil ve mağdur haricinde tanığın bulunmadığı cinsel saldırı fiillerinde ispat güçlüklerinin nasıl aşılabileceğine dair İskoç modelini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Destekleyici delil kuralı ve tecavüz kalkanı hükmünün varlığıyla Kıta Avrupası hukukundan farklılık arz etmesi hasebiyle İskoç hukuku tercih edilmiştir. Çalışmada öncelikle İskoç hukukunda cinsel saldırı suçunun tipikliği ve rıza meselesi, ardından cinsel saldırı suçunun ispatında destekleyici delil kuralının nasıl tebarüz ettiği, Cinsel Suçlar Muhakeme ve Delil Kanunu’nun ve Ceza Muhakemesi Kanunu’nun cinsel saldırı suçunun ispatına münhasır hükümleri ele alınacaktır. Müşterek hukuk geleneğine sahip bir sistemi olması hasebiyle çalışma boyunca İskoç Yüksek Mahkemesi’nin cinsel saldırı suçuna ilişkin yerleşik içtihatlarına başvurulacaktır.