İcra Hukukunda Mükerrer Haciz

İcra ve iflâs hukuku kurallarını düzenleyen mevzuat hükümlerinde herhangi bir şekilde yer verilmemiş olmasına rağmen mükerrer hacze uygulamada sıklıkla başvurulmaktadır. İcra hukukuna dair mevzuat hükümlerinde mükerrer hacizden bahsedilmediği için, mükerrer hacze ilişkin bir ilkeye veya kurala rastlamak da mümkün değildir. Uygulama içinde doğan ve gelişen bu kuruma dair bilgileri, yine uygulama içinde aramak gerekir. Bununla birlikte, ne uygulamada ne de doktrinde mükerrer haczin bir tanımı yapılmıştır. Mükerrer haczin tespit edilmesine ve kapsamına yönelik ilke ve kuralları belirleyen bir araştırma yoktur. Bazı yargı kararlarında mükerrer hacizden bahsedilmiş; fakat bu kararlarda sadece bu kurumun hüküm ve sonuçlarına değinilmiştir. Dolayısıyla mükerrer haczin bir tanımı yapılmalı ve hangi hacizlerin mükerrer haciz olduğunun tespiti sağlanmalıdır. Bu sayede mükerrer haczin amacı, kapsamı ile hüküm ve sonuçları sağlıklı bir değerlendirmeye tâbi tutulabilir.

Despite the absence of explicit provisions in the legal framework governing enforcement and bankruptcy law with regard to repeated attachment, this practice is frequently observed in practical applications. In the absence of any reference to repeated attachment in the legislation on enforcement law, it is not possible to identify a principle or rule that would govern such a matter. Information pertaining to this institution, which emerged and evolved within the practice, must be sought within the practice itself. However, a definition of repeated seizure is not provided by either the practice or the doctrine. To date, no research has been conducted that has determined the principles and rules for identifying repeated seizures, nor the scope thereof. It is evident that certain judicial rulings have alluded to the concept of multiple attachments. Nevertheless, these rulings exclusively address the provisions and consequences inherent to this institution. Consequently, it is imperative to define multiple attachments and establish criteria to determine which attachments should be classified as multiple attachments. This approach enables a comprehensive evaluation of the purpose, scope, provisions, and consequences of multiple attachments.