Transformation of an obsolete railway heritage into an urban landscape: The High Line case

Industrial heritage comprises the physical remnants of structures, spaces, and infrastructure that served production, transportation, and energy-related activities during and after the Industrial Revolution. Railways, as one of the most significant components of industrial heritage, have played a decisive role in shaping urban memory through spatial representations of industrialization. This study examines the transformation of a railway into an urban landscape through adaptive reuse by addressing the High Line as a case study within the context of spatial problems arising from the obsolescence of railway heritage. It analyzes this process in both temporal and spatial dimensions. The research is based on a qualitative methodology and utilizes data obtained from literature review, archival documents, on-site observations, and visual materials. The transformation process of the High Line is evaluated through four main periods: use as a railway line, abandonment and spontaneous vegetation growth, design and construction phase, and use as a public green space. Each period is analyzed in terms of function/current use, physical structure, vegetation characteristics, and landscape character/spatial perception. The findings reveal that while the physical structure largely maintained continuity throughout the transformation process, significant changes occurred in function, planting design, and spatial perception. In particular, incorporating vegetation that developed spontaneously during the abandonment period as a reference in the design process demonstrates the considerable potential of ecological processes and spatial memory within adaptive reuse approaches. Consequently, High Line Park serves as a qualified example of industrial heritage conservation, sustainable urban transformation, and public space production, offering important insights for planning and design processes aimed at reintegrating obsolete railway infrastructure into contemporary urban contexts.

Endüstriyel miraslar, sanayi devrimi ve sonrasında üretim, ulaşım ve enerji faaliyetlerine hizmet eden yapı, mekân ve altyapıların günümüze ulaşan fiziksel izlerinden oluşmaktadır. Endüstri mirasının en önemli bileşenlerinden biri olan demiryolları, sanayileşme sürecinin mekânsal temsilleri olarak kentsel belleğin oluşumunda belirleyici bir role sahiptir. Bu çalışma, demiryolu miraslarının işlevini yitirmesiyle ortaya çıkan mekânsal sorunlar bağlamında, High Line’ı bir vaka çalışması olarak ele alarak; söz konusu demiryolunun yeniden işlevlendirilerek kent peyzajına dönüşümünü zamansal ve mekânsal boyutlarıyla incelemektedir. Araştırma, nitel araştırma yöntemine dayalı olarak yürütülmüş; literatür taraması, arşiv belgeleri, yerinde gözlemlerden elde edilen veriler kullanılmıştır. High Line’ın dönüşüm süreci; demiryolu hattı olarak kullanım, atıl kalma ve doğal bitkilenme, tasarım ve inşa süreci ile kamusal yeşil alan olarak kullanım olmak üzere dört temel dönem üzerinden değerlendirilmiştir. Her dönem, işlev/mevcut durum, fiziki yapı, bitkisel özellikler ve peyzaj karakteri/mekânsal algı açısından analiz edilmiştir. Bulgular, dönüşüm sürecinde fiziki yapının büyük ölçüde korunduğunu, buna karşılık işlev ve mekânsal algının ise köklü bir değişim geçirdiğini ortaya koymaktadır. Özellikle atıl kalma döneminde kendiliğinden gelişen bitkilenmenin tasarım sürecinde referans alınması, ekolojik süreçlerin ve mekânsal hafızanın yeniden işlevlendirme yaklaşımlarında önemli bir potansiyel sunduğunu göstermektedir. Sonuç olarak High Line Park, endüstri mirasının korunması, sürdürülebilir kentsel dönüşüm ve kamusal mekân üretimi açısından nitelikli bir örnek sunmakta; işlevini yitirmiş demiryolu altyapılarının çağdaş kentlerde yeniden değerlendirilmesine yönelik planlama ve tasarım süreçlerine önemli çıkarımlar sağlamaktadır.