Türkiye’de Maden Mühendisliği Bölümlerinde İş Sağlığı ve Güvenliği Eğitimine Genel Bakış
Öz
Ülkemizin önemli sektörlerinden olan ve sanayi için hammadde sağlayan madencilik sektörü, doğası gereği içerdiği riskler nedeniyle bilgi, deneyim, uzmanlık ve sürekli denetim gerektiren sektörlerin başında gelmektedir. Madencilik sektöründe iş kazalarıyla ve meslek hastalıklarıyla diğer sektörlere nazaran daha çok karşılaşılmasının sebebi yoğun emek harcanan bir iş kolu olmasıdır. Bunun yanında, halen iş sağlığı ve güvenliği (İSG) konusunda yeterli farkındalığa erişilmemesi ve alınan önemlerin olması gereken düzeyde olamaması da kazaların ve meslek hastalıklarının meydana gelmesinde oldukça büyük önem arz etmektedir. İş yerlerinde işin yürütülmesi sırasında fiziksel, kimyasal, psikososyal nedenler gibi sağlığa ve güvenliğe zarar verebilecek koşullardan çalışanları ve üçüncü tarafları korumak amacıyla yapılan sistemli ve bilimsel çalışmalar bütünü olan İSG, gündeme geldiği günden itibaren sürekli gelişme göstermektedir. Yer altı madenciliği, açık ocak madenciliği ve cevher hazırlama ve zenginleştirme tesislerinde çok sayıda İSG kuralı vardır. Senelerin birikimi ve tecrübesiyle günümüze kadar gelen bu kurallar, birçok risk ve tehlikenin önemli düzeyde azaltılmasını sağlamıştır. Ülkemizde İSG son yıllarda önem kazanmış olsa da, hala tüm eğitim kademelerinde eğitim oldukça yetersiz durumdadır. 6331 sayılı Kanun’un da yürürlüğe girmesi sonucunda İSG alanında nitelikli insan gücüne duyulan talep günbegün artmaktadır. Yüksek risk teşkil eden meslekler grubunda olan Maden Mühendisliği bölümünde İSG kültürü üzerine iyi bir eğitim verilmesi gerekmektedir. Bu çalışmada Türkiye’de 26 üniversitede bulunan Maden Mühendisliği bölümlerinde İSG derslerinin güncel durumu araştırılmıştır. Elde edilen verilerden yola çıkılarak İSG eğitiminin iyileştirilmesine yönelik çözüm önerileri sunulmuştur.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- [1] Akkaya, G., 2007, Avrupa Birliği ve Türk Mevzuatı Açısından Sağlık Kuruluşlarında İş Sağlığı, İş Güvenliği, Meslek Hastalıkları ve Bir Araştırma, Doktora Tezi, İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İşletme Anabilim Dalı, İnsan Kaynakları Yönetimi Bilim Dalı, İstanbul.
- [2] Yılbaşı, M., 2017, İş Sağlığı ve Güvenliği Eğitimi Alanların Farkındalık Düzeylerinin İş Kazaları ve meslek Hastalıkları Yönünden İncelenmesi, Yüksek Lisans Tezi, İzmir Katip Çelebi Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, İş Sağlığı ve Güvenliği Anabilim Dalı, İzmir.
- [3] Ünver Emrem, O., 2018, Avrupa Birliğinde İş Sağlığı ve Güvenliği Kültürünün Gelişimi ve Türkiye’de İş Sağlığı ve Güvenliğinin Düzeyi, Yüksek Lisans Tezi, Mersin Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, İş Sağlığı ve Güvenliği Anabilim Dalı, Mersin.
- [4] Sarıkaya, M., Güllü, A., Seyman, M. N. (2009). Meslek Yüksek Okullarında İş Sağlığı ve Güvenliği Eğitimi Verilmesinin Önemi (Kırıkkale Meslek Yüksek Okulu Örneği). Tubav Bilim Dergisi, 2, 3, 327-332.
- [5] Yılmaz, F., 2009. Avrupa Birliği ve Türkiye’de İş Sağlığı ve Güvenliği: Türkiye’de İş Sağlığı ve Güvenliği Kurullarının Etkinlik Düzeyinin Ölçülmesi, Doktora tezi, Doktora Tezi, İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri Anabilim Dalı, İstanbul.
- [6] Güler, M., 2011. İş Sağlığı ve Güvenliği Eğitiminin İş Kazalarının Önlenmesine Etkisi: İETT Örneği, Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Endüstri İlişkileri ve İnsan Kaynakları Bilim Dalı, İstanbul.
- [7] Arezes, P. M., Swuste, P. (2012). Occupational Health and Safety post-graduation courses in Europe:A general overview. Safety Science, 50, 433-442.
- [8] Tülü, M., 2014, İş Sağlığı ve Güvenliği Hizmetlerinde İSG Profesyonellerinin Algı ve Beklentileri, İş Sağlığı ve Güvenliği Uzmanlık Tezi/Araştırma, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, İş Sağlığı ve Güvenliği genel Müdürlüğü, Ankara.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Derleme
Yazarlar
Burçin Kaymakoğlu
Bu kişi benim
0000-0002-4885-6399
Türkiye
Arman Ehsani
Bu kişi benim
0000-0002-1758-8694
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
31 Aralık 2019
Gönderilme Tarihi
22 Ağustos 2019
Kabul Tarihi
18 Aralık 2019
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2019 Cilt: 2 Sayı: 2