The Tragic Dimension in Plastic Art: A Critical Study in Light of Edmund Feldman’s Approach

Öz

Tragedy, in visual arts, has existed since ancient times, as seen by Pharaonic paintings depicting grave ceremonies. However, sad expressiveness took on a new dimension in contemporary art, particularly during the First and Second World Wars. The major setbacks experienced by the world turned visual art into a means of expressing various clashes and crises, whether political, social, or even psychological. This is evident in artistic icons that reflected political conflict and its consequences, such as the painting "Guernica" by the Spanish artist Pablo Picasso, or inner conflict as seen in "The Scream" by Edvard Munch. Accordingly, this paper aims to introduce the concept of the visual art painting and its formal and implicit elements, thereby highlighting the tragic character in the artwork. Throughout its history, visual art has included many masterpieces whose contents vary some artworks reflect the prosperity of society, while others provide us with a representation of the political situation. The artistic painting, composed of a collection of lines and symbols, is a visual message that contains many concepts presented by the artist to the viewer. The visual artwork serves as the artist’s notebook, requiring us to analyze and interpret it. The tragic images presented by the artist are nothing but a simulation of the human wound, confronting us with a visual tragedy that speaks to the viewer in a visual language, in which the emotional state is intertwined with the artist’s philosophical vision. Thus, the artwork becomes a space for contemplation, allowing us to discern the artist's intention and purpose behind their artistic creation.

Anahtar Kelimeler

• Plastic arts
• tragedy
• artistic painting
• art criticism
• Edmund Feldman.

Plastik Sanatta Trajik Boyut: Edmund Feldman Yaklaşımıyla Eleştirel Bir İnceleme

Öz

Trajedi, her zaman ifade sürecinin temel unsurlarından biri olarak görülmüştür; insan deneyiminin boyutunu ve varoluşsal mücadelesini, ister acı ve kayıp, isterse hüzün ve içsel çatışma açısından bize yansıtır. Plastik sanatlar da diğer alanlar gibi, resim sanatının bir ifade aracı haline geldiği bir alan olmuştur; burada traji kunsur, bireysel ya da toplumsal duyguların ve acıların görsel bir ifadedisi olarak vücut bulur. Plastik sanatta trajedi, antik çağlardan beri bilinmektedir; örneğin, firavun dönemine ait duvar resimlerinde cenaze ritüelleri tasvir edilmiştir. Ancak, trajik ifade modern sanatta, özellikle Birinci ve İkinci Dünya Savaşları’ndan sonra, daha derin bir boyut kazanmıştır. Dünyanın yaşadığı büyük felaketler, plastik sanatı siyasi, sosyal ve hatta psikolojik çatışmalar ve krizler için bir ifade aracına dönüştürmüştür. Bu durum, siyasi çatışmayı ve bunun sonuçlarını yansıtan sanat ikonlarında açıkça görülmektedir; örneğin, İspanyolsanatçı Pablo Picasso’nun Guernica tablosunda olduğu gibi veya içsel çatışmayı yansıtan Edvard Munch’un Çığlık tablosunda olduğu gibi. Bu çerçevede, araştırma makalemiz plastik sanatta blosu kavramını, onun biçimsel ve örtük unsurlarını tanıtmayı ve diğer yandan da sanatsal eserdeki trajik yönü ortaya koymayı amaçlamaktadır. Plastik sanat, tarih boyunca toplumsal refahı yansıtan eserlerden siyasi durumu betimleyen tablolara kadar birçok sanatsal başyapıtı bünyesinde barındırır. Bir tablo; çizgiler ve semboller topluluğundan oluşan, sanatçının izleyiciye sunduğu birçok kavramı içeren görsel bir mesajdır. Plastik sanat tablosu, sanatçının bir not defteri gibidir ve analiz edilip yorumlanması gerekir. Sanatçının sunduğu trajik imgeler, insanlık yarasının bir taklididir; bu da bizi, izleyicinin görsel bir dil aracılığıyla sorgulandığı, sanatçının duygusal haliyle felsefi görüşünün harmanlandığı plastik bir trajediyle karşı karşıya bırakır. Böylece sanat eseri, sanatçının amacını ve niyetini anlamak için bir düşünce ve keşif alanına dönüşür.

Anahtar Kelimeler

• Plastic arts
• tragedy
• artistic painting
• art criticism
• Edmund Feldman.

Kaynakça

1. Surat Al-A’raf, verse 145, Trans. Sahih International. Al-Harandah, A. A. R. (2020, March 25). How to appreciate an artwork (Issue No. 10). Manhal for Educational Culture.
2. Debbs, H., & Moaad, A. A. (2008). The functional and aesthetic dimension of colors in contemporary interior design. Journal of Damascus University for Engineering Sciences, 24(2), 11–30.
3. Heidegger, M. (2003). The origin of the work of art (A. Doudou, Trans.; Vol. 1). Al-Jamal Publications.
4. Hughes, R. (1991). Edvard Munch: Behind the Scream. W.W. Norton & Company.
5. Mujamaʿ al-Lughah al-ʿArabiyyah. (2008). Al-Muʿjama’ al-Wasīṭ (Vol. 4). Maktabat al-Shurūq al-Duwaliyyah.
6. Obeid, C. (2005). Plastic arts: The critique of creativity and the creativity of critique (Vol. 1). Dar Al-Fikr Al-Lubnani.
7. Qazzaz, T. B. O. (2001). The nature of contemporary art criticism in Saudi journalism [Master’s thesis, College of Education, Umm Al-Qura University]. Read, H. (n.d.). Al-fann wa al-mujtamaʿ [Art and society] (F. ʿAbd al-Ḥalīm, Trans.). Maṭbaʿat Shabāb Muḥammad ṣallá Allāh ʿalayhi wa-sallam.
8. Shahin, S. H. M. (2006). A proposed educational program in art appreciation and criticism based on interactive multimedia and its usefulness at the intermediate stage [Master’s thesis, College of Education, Umm Al-Qura University].

9. Stolnitz, J. (2007). Art criticism: An aesthetic and philosophical study (F. Zakaria, Trans.; Vol. 1). Dar Al-Wafa.
10. Tayesh, A. A. (2000). Early Islamic decorative arts during the Umayyad and Abbasid periods (Vol. 1). Zahraa Al-Sharq Library.