The Role Of Nutrition In Factors Affecting Wound Healing

Öz

Wound healing is a complex process involving the integration of multiple biological pathways. Although this process is highly evolved, the replacement of lost or damaged tissue can be negatively influenced by multiple factors, including concurrent disease, such as diabetes, vascular disease, and renal failure, malnutrition, smoking, radiation exposure, infection, and immunocompromise. In the presence of these local and systemic factors, wounds can fail to adequately heal, resulting in chronic ulcer formation. Successful wound healing requires adequate blood and nutrients to be supplied to the site of damage, the overall health and nutritional status of the patient influences the outcome of the damaged tissue. Nutrition is an important component of wound healing. Several studies have indicated that nutrient deficiencies are more prevalent and cause delayed healing in patients with wounds. Reading this article will help the clinician to better understand the importance of screening, referral for a comprehensive nutrition assessment by the registered dietitian, and the development of a care plan for the prevention and/or treatment of wounds.

Anahtar Kelimeler

• Wound healing, nutrition, malnutrition

Yara İyileşmesini Etkileyen Faktörler İçerisinde Beslenmenin Yeri

Öz

Yara iyileşmesi birden fazla biyolojik yolu içeren karmaşık bir süreçtir. Bu süreç son derece gelişmiş olmasına rağmen, hasarlı dokunun yerine konulması; diyabet, damar hastalığı, böbrek yetmezliği, yetersiz beslenme, sigara, radyasyona maruz kalma, enfeksiyon ve bağışıklık sisteminin baskılanmış olması gibi birçok faktör tarafından olumsuz etkilenebilir. Bu lokal ve sistemik faktörlerin varlığında, yaraların iyileşmesi tamamen gerçekleşemeden kronik ülser oluşumuyla sonuçlanabilir. Başarılı yara iyileşmesi için; hasarlı bölgeye, yeterli miktarda kanın ve besinlerin ulaşması gerekir. Hastanın genel sağlığı ve beslenme durumu, hasarlı dokuda oluşacak bu sonucunu etkiler. Beslenme yara iyileşmesinin önemli bir bileşenidir. Yara iyileşmesinin geciktiği hastalarda besin eksikliklerinin daha yaygın olduğu çeşitli çalışmalarda belirtilmiştir. Bu makale; yara tedavisi için bir bakım planı geliştirilmesini, gerekirse kapsamlı bir beslenme için diyetisyene yönlendirmenin önemini daha iyi anlamak için klinisyene yardımcı olacaktır.

Anahtar Kelimeler

• Yara iyileşmesi, beslenme, malnütrisyon.

Kaynakça

1. Witte MB, Barbul A. General principles of wound healing. Surg Clin North Am 1997; 77: 509-28.
2. Davis SC, Perez R: Relevance of animal models for wound healing. Wounds 2008; 20: 169-76.
3. MacKay D, Miller AL Nutritional support for wound healing. Altern Med Rev 2003; 8: 359-77.
4. Şenol M. Yara iyileşmesi. T Klin Dermatol 1995; 5: 49-53.
5. Karasu A, Bakır B. Yara ve yara iyileşmesi. Vet Cerr Derg 2008; 14: 36-43.
6. Arnold M, Barbul A. Nutrition and wound healing. Plast Reconstr Surg 2006; 117: 42-58.
7. Brown KL, Phillips TJ. Nutrition and wound healing. Clin Dermatol 2010; 28: 432-9.
8. Juang P, Fish D, Jung R, MacLaren R. Enteral glutamine supplementation in critically ill patients with burn injuries: a retrospective case-control evaluation. Pharmacotherapy. 2007; 27: 11–9.

9. Levenson SM, Gruber CA, Rettura G, et al. Supplemental vitamin A prevents the acute radiation-induced defect in wound healing. Ann Surg 1984; 200: 494-512.
10. Alvarez OM, Gillbreath RI. Thiamine influence on collagen during granulation of skin wounds. J Surg Res 1982; 32: 24-31.
11. Orgill D, Demling RH, Current concepts and approaches to wound healing Crit Care Med 1988; 16: 899-908.
12. Akkuş İ. Serbest Radikaller ve Fizyopatolojik Etkileri. Konya; Mimoza Yayınları. 1995.
13. Hunt T, Hopf H. Nutrition in wound healing. In J. Fischer (Ed.), Nutrition and Metabolism in the Surgical Patient. Boston: Little, Brown, 1996: 423–42.
14. Posthauer ME, Dorner B, Collins N. Nutrition: a critical component of wound healing. Adv Skin Wound Care 2010; 23:560-72.
15. Tassman G, Zafran J, Zayon G. A double-blind crossover study of plant proteolytic enzyme in oral surgery. J Dent Med 1965; 20: 51-4.
16. Guo S, Dipietro LA, Factors affecting wound healing. J Dent Res 2010; 99: 219-29.
17. Lütfioğlu M. Periodontal Rejenerasyon ve Büyüme Faktörleri. Atatürk Üniv Diş Hek Fak Derg 2007; 17: 35-43.
18. Bernstein EF, Mitchel JB, Sullivan FJ: Biology of chronic radiation effect on tissues and wound healing. Clinics in Plastc surgery 1993; 20: 435
19. Eken A. Topikal Ajanlar ve Yara İyileşmesi. Tüm Yönleriyle Yara İyileşmesi. Ankara, 1996: 73-5.
20. Erdem, C. Tüm Yönleriyle Yara İyileşmesi. Çelebi C. Ankara; TDD Yayınları. 1996: 1-44.
21. Nursal TZ, Baykal A, Hamaloğlu E. Yaşlılarda yara iyileşmesi: Fark var mı? Geriatri 1999; 2: 29-32. Ferahbaş A. Skar oluşumunu etkileyen faktörler. Dermatose 2004; 4: 192-7.
22. Fetil E. Yara iyileşmesi ve yara iyileşmesini etkileyen faktörler: T Klin J Int Med Sci 2007; 3: 13Lavan FB, Hunt TK. Oxygen and Wound Healing. Clin Plast Surg. 1990: 17: 463
23. Arslan MK. Yara iyileşmesi ve iyileşmeyi etkileyen faktörler. İçinde: Kurt N, editör. Akut ve Kronik Yara Bakımı. 1.baskı. İstanbul; Nobel Tıp Kitabevleri. 2003: 9-33.
24. Robson MC, Stenberg BD, Heggers JP. Wound Healing Alterations Caused by Infection. Clin Plast Surg 1990; 17: 485.
25. Engin, A. Genel cerrahi; tanı ve tedavi ilkeleri. Ankara, Atlas Kitapçılık. 2000: 131-44.
26. Jones V, Grey J.E, Harding KG. Wound dressings. BMJ, 2006: 332; 777-80.
27. Peacock E.E. Collagenolysis and the Biochemistry of Wound Healing, Wound Repair. Philadelphia; WB Saunders,. 1984: 112.
28. Kumar V, Cotran R, Robbins S. Temel Patoloji. Çevikbaş U (çev), 6. Baskı, İstanbul; Nobel-Yüce. 2000.
29. Peterson LJ, Ellis E, Hupp JR., Tucker MR. Contemporary Oral and Maxillofacial Surgery. 1st ed. St.Louis; CV. Mosby: 1998. Yazışma Adresi
30. Dt.A.Harika KUTLUAY KÖKLÜ Gazi Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Ağız, Diş, Çene Hastalıkları ve Cerrahisi Anabilim Dalı Bişkek Cad. 82.Sok. 06510 Emek – Ankara Tel: [phone] Faks: [phone] e-posta: [e-mail]