PASİF ULTRASONİK İRRİGASYON TEKNİĞİNİN MANDİBULAR PREMOLAR DİŞLERİN VERTİKAL KIRIK DİRENCİNE ETKİSİ

Amaç Bu çalışmanın amacı geleneksel şırınga irrigasyon yöntemi ile bu yöntemle birlikte uygulanan pasif ultrasonik irrigasyon (PUİ) aktifleştirme tekniğinin preparasyonu yapılmış mandibular premolar dişlerin vertikal kırık direncine etkisini karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem Bu çalışmada 52 adet çekilmiş tek köklü mandibular premolar insan dişi kullanıldı. Dişler rastgele 4 gruba ayırıldı (n=13). Bütün dişler, kök boyları 13±1 mm olacak şekilde mine-sement bileşiminin altından kesildi. Grup 1’de; dişlere hiçbir işlem yapılmadı (Kontrol 1). Grup 2’de; dişlerin kök kanalları #25/0.06 One Shape eğe (Micro-Mega, Besançon, France) ile prepare edildi ve serum fizyolojik ile yıkandı (Kontrol 2). Grup 3’de; dişlerin kök kanalları aynı eğe sistemi ile prepare edildi, preparasyon sırasında %2.5 NaOCl (sodyum hipoklorit) ve %15 EDTA (etilendiamin tetraasetik asit) kullanılarak geleneksel şırınga yöntemi ile irrigasyon yapıldı. Grup 4’te; dişlerin kök kanalları aynı eğe sistemi ile prepare edildi, preparasyon sırasında %2.5 NaOCl ve %15 EDTA kullanılarak geleneksel şırınga yöntemi ile irrigasyon yapıldı, daha sonra pasif ultrasonik irrigasyon yöntemiyle %2.5 NaOCl 60 saniye boyunca aktive edildi. Evrensel bir test makinesi ile tüm gruplardaki dişlerin kırılma direnci testleri yapıldı ve kırılma direnci skorları kaydedildi. Elde edilen değerler tek yönlü varyans analizi (ANOVA) kullanılarak istatistiksel olarak analiz edildi (P < 0.05). Bulgular En yüksek vertikal kırık direncini hiçbir işlem yapılmayan Kontrol 1 grubu, en düşük vertikal kırık direncini ise geleneksel şırınga irrigasyon grubu göstermiştir. Bununla birlikte gruplar arası farklar istatistiksel olarak anlamlı değildir (P > 0.05). Sonuç Bu çalışmanın sınırları dahilinde, pasif ultrasonik irrigasyon aktifleştirme yöntemi mandibular premolar dişlerin vertikal kırık direncini olumsuz yönde etkilememiştir. Anahtar kelimeler: İrrigasyon, Ultrasonik, Aktivasyon, Kırık THE EFFECT OF PASSIVE ULTRASONIC IRRIGATION TECHNIQUE ON THE VERTICAL FRACTURE RESISTANCE OF MANDIBULAR PREMOLARS ABSTRACT Aim The aim of this study was to compare the effect of conventional syringe irrigation and conventional syringe irrigation with passive ultrasonic irrigation (PUI) technique on vertical fracture resistance of mandibular premolar teeth. Material and Methods Fifty-two single-rooted mandibular premolar teeth, randomly divided into four groups, were used in this study (n=13). All samples sectioned below the cemento-enamel junction to standardize the length to 13±1 mm. In Group 1, no treatment performed (Control 1). In group 2; root canals were prepared with #25/0.06 One Shape file (Micro-Mega, Besançon, France) and irrigated with saline (Control 2 ).In Group 3; root canals were prepared with same file, and irrigated with conventional syringe method using 2.5% NaOCl (sodium hypochlorite) and 15% EDTA (ethylenediamine tetraacetic acid). In Group 4; root canals were prepared with same file, irrigated with conventional syringe method using 2.5% NaOCl and 15% EDTA during the preparation, then 2.5% NaOCl was activated by passive ultrasonic irrigation for 60 seconds. Fracture resistance testing of all groups performed with a universal test machine and each resistance scores recorded. The data were evaluated statistically using one-way ANOVA test (P < 0.05). Results No treatment performed (Control 1) group showed the highest and conventional syringe irrigation group showed the lowest resistance scores. However, the differences between the groups were not statistically significant (P < 0.05). Conclusion In the limits of this study, passive ultrasonic irrigation activation method did not negatively affect the vertical fracture resistance scores of the samples. Keywords: Irrigation; Ultrasonics; Activation; Fracture