Kültürel Zenginlik Bakımından Mardin

Öz

Mardin, tarihsel süreç içerisinde Babilliler, Asurlular, Hititler, Urartular, Persler,

Selçuklular, Emeviler, Abbasiler, Anadolu Selçuklulan, Alukoğullan ve Osmanlı

İmparatoluğu döneminden beri yerleşim merkezi niteliğinde olmasından dolayı

oldukça renkli bir kültürel yapıya ve tarihi kanıtılara sahip bir şehrimizdir. Güneydoğu

Anadolu Bölgesi'ndeki yerleşim yerleinin en eskisi ve Süryaniliğin neredeyse doğuş

ve yayılış merkezidir, Günümüzde de bu çok kültürlülüğü içinde barındırmaktadır.

Barış içerisinde Türk, Arap, Kürt ve Süryanilerden oluşan etnik yapısı ile adeta bize

bir imparatorluk dönemi şehirlerini anımsatmaktadır. Bundan dolayı da biz, bu

makalede Mardin'in gerek etnik kimliğinden gerekse dinsel kimliğinden, gerekse de

üst kimlik olarak kabul edilen Türk vatandaşı kimliğinden hareket ederek, bu yörenin

çok kültürlülüğünü bir farkındalık olarak ele almaya, çok kültürlülüğünü ve etnisiteyi dil

(Arap Dili) bakımından incelemeye çalıştık.

Anahtar Kelimeler

• Dil,tarih,Türkler,Araplar,Küftler,Süryaniler

Mardin in point of cultural Abundance

Öz

Mardin, which our city has rather coloured and histoical rural structure,

because it is a local centre since the period of Babylonian, Assyrian, Hiftite, Uraftian,

Persıans, Seljuks, Omayyad, Abbasid, Artukides, Anatolian Seljuks and Ottoman

Empire in the historical period. lt is the oldest local in the South Eastern Anatolia and

it is the centre of Syrian christ|ans's rise and spread centre, lt included in different

cultures and coloured structure now. lt remainded us the period of Empire's cities

with this ethnic structure which being Turks, Arabs, Kurdh and Syrian contruction in

peace. Because of the fact that we tried to examine both the ethnic identificaiton of Mardin, religion identification and being upper identification, Turk citizenship. We

tried to study these different cuftures and the point of view of Arab language.

Anahtar Kelimeler

• Language,history,Arabs,Kurds,Sydians,Turks

Kaynakça

1. Hasan Şemeysani, Medinatu Mardin, Beyrut, 1987.