Tasavvufî Dil ve İmkânsız Dil

Bu araştırma, tasavvuf edebiyatının dilini incelemekte ve sanatsal ifadenin oturmuş dil ile ikinci bir dil arasındaki mesafeye, lafız ve gramer açısından değil, anlam yönüyle odaklanmaktadır. Tasavvufi olarak adlandırılan bu dil, tasavvufçuların ifade ettiği ve yalnızca keşif, zevk ve irfan sahibi olanların görebileceği anlamları içeren bir dildir. Bu algı ile tasavvufçular düşünce ve üslup araçlarının olgunlaştığına inanılır ve evreni açıklama yeteneklerine sahip olduklarını gözlemlemişlerdir. Ayrıca, tasavvuf şairleri, şiire veya Arap kültürüne eşlik eden estetizmden uzaklaşan, şiiri konu edinen sanatsal bir estetik kurmaya çalışmışlardır. Bu durum, yeni bir kasidenin ortaya çıkmasını sağlayacak düşünsel bir yetkinlik kurmayı, ardından da söz konusu yeni metni estetik olarak karşılamak için eğittikleri ve mürit olarak isimlendirdikleri alıcıları seçmeyi gerektiriyordu. Bu araştırma, tasavvuf edebiyatındaki şair ve okuyucu arasındaki çatışmanın temellerini anlamaya çalışmaktadır. Gerçekten de sıradan bir okuyucunun ulaşamadığı tasavvuf deneyiminin gölgesinde gizlenmiş bir anlam var mıdır? Tasavvuf yazarları bu sorunu çözüp eşsiz deneyimlerini aktaran bir dile ulaşabildiler mi, yoksa hala sıfır noktasında mıdırlar; yani herkesin ifade etmeye çalıştığı ve fakat başarıya ulaşamadıkları dilde mi kaldılar? Çalışma, bu dildeki yazma noktasının hala ulaşılamayan bir hedef (imkânsız dil) olup olmadığını anlamaya yönelik çabalara odaklanmaktadır.