Suç Sonucu Meydana Gelen Gebeliğin Sonlandırılmaması Pratiği Olarak Anayasa Mahkemesinin R.G ve C.Ö Kararları

Çalışmamızda cinsel suç mağduru çocuklar R.G ve C.Ö.’nün bireysel başvuruları sonucu Anayasa Mahkemesinin verdiği 23.07.2020 ve 02.11.2023 tarihli iki karar incelenecektir. Kararlar suç sonucu gebe kalmış ve gebeliği Türk Ceza Kanunu (TCK) m. 99/6’da belirtilen süre içerisinde sonlandırmak isteyen mağdurların, adli makamların bu yöndeki talebi her seferinde farklı gerekçelerle, ısrarla reddetmeleri sonucu doğum yapmak zorunda kaldıkları kafkaesk olayları konu almaktadır. Anayasa Mahkemesinin de belirttiği üzere adli makamların süreci sürüncemede bırakması gebeliğin sonlandırılması imkânına erişimi imkânsız kılmış ve mağdura aşırı bir külfet yüklemiştir. Söz konusu adil dengenin mağdur aleyhine bozulmasına yol açmış, mağdurun maddi ve manevi varlığının korunması ve geliştirilmesi hakkını ihlal etmiştir. Söz konusu ihlal kanımızca TCK m. 257’de yer alan görevi kötüye kullanma suçu bağlamında bireyin mağduriyetine neden olacak bir nitelik arz etmektedir. Mağduru olduğu bir suç sonucu gebe kalan kadının gebeliğinin sonlandırılması TCK m. 99/6’da düzenlenmektedir. Söz konusu düzenleme daha önce tarafımızca inceleme konusu yapılmış ve düzenlemenin mevcut halinin uygulamada sorunlara neden olacağı belirtilmişti. Ne yazık ki kararlar kaygılarımızı haklı çıkarmış, mevzuatta eksiklik olarak gördüğümüz hususların yarattığı belirsizlik, ihlalleri beraberinde getirmiştir. Bu bağlamda çalışma bir fikri takip niteliği taşımaktadır. Çalışmamızda Anayasa Mahkemesine konu her iki olay birlikte ortaya konulmaya çalışılacak ve kararlarda tartışma konusu yapılan soruların cevapları aranarak, karar ve olaylara ilişkin değerlendirme ve görüşlerimize yer verilecektir.

In our study, two decisions of the Constitutional Court dated 23.07.2020 and 02.11.2023 will be examined as a result of the individual applications of R.G and C.Ö., children victims of sexual crimes. The decisions are about Kafkaesque events where victims who became pregnant as a result of a crime and wanted to terminate their pregnancy within the period specified in Article 99/6 of the Turkish Penal Code (TCK) were forced to give birth as a result of the insistent rejection of this request by the judicial authorities, each time for different reasons. As stated by the Constitutional Court, the judicial authorities' dragging out the process made it impossible to access the possibility of termination of pregnancy and imposed an excessive burden on the victim. This has led to the deterioration of the fair balance against the victim and violated the victim's right to the protection and development of her material and moral existence. In our opinion, the violation in question is of a nature that will cause victimisation of the individual in the context of the crime of misconduct in public office under Article 257 of the TCK. Article 99/6 of the TCK regulates the termination of pregnancy of a woman who has become pregnant as a result of a crime of which she is the victim. We previously reviewed the regulation in question, and we stated that the current version would cause problems in practice. Unfortunately, the decisions have justified our concerns, and the uncertainty created by the issues that we consider as deficiencies in the legislation has brought violations. In this context, this study is an intellectual follow-up. In our study, both events subject to the Constitutional Court will be tried to be presented together and answers to the questions discussed in the decisions will be sought. Our evaluations and opinions regarding the decisions and events will be included.