EXTRAVERSION – THE KEY TO EFFECTIVE RELATIONSHIPS

Öz

Extraversion is one of the most consistent personality traits involved in interpersonal relationships and in adapting to the professional environment. The present study investigates the relationship between extraversion and the dimensions of social relationships assessed by the Social Relationship Questionnaire (SRS), on a sample of 152 employees in the banking sector. Spearman correlation analysis revealed positive and significant associations between extraversion and networking (r = .167, p < .05), cooperation (r = .177, p < .05), conflict management (r = .306, p < .01) and persuasion (r = p < .185). The results suggest that extraverted individuals demonstrate an increased capacity to initiate and maintain relationships, to collaborate effectively and to resolve conflict in a constructive way. No significant relationships were identified between extraversion and the dimensions of self-evaluation or emotional attachment. The study confirms the literature that extraversion is an essential predictor of socio-professional relationships and offers practical implications for the development of training programs in organizations, orienting towards the optimization of collaboration and employee performance. In this research, the relationship between extraversion and the dimensions of social relationships is investigated, using Spearman correlations to highlight statistically significant patterns. Preliminary results suggest the existence of positive correlations between extraversion and networking, cooperation, conflict management and persuasion, confirming the literature. On the other hand, the lack of significant correlations with self-evaluation and emotional attachment indicates an area for future exploration.

Anahtar Kelimeler

• extraversion
• social relationships
• networking
• cooperation
• persuasion
• organizational psychology

DIŞA DÖNÜKLÜK – ETKİLİ İLİŞKİLERİN ANAHTARI

Öz

Dışa dönüklük, kişilerarası ilişkilerde ve profesyonel ortama uyum sağlamada en tutarlı kişilik özelliklerinden biridir. Bu çalışma, bankacılık sektöründe çalışan 152 kişiden oluşan bir örneklemde, Sosyal İlişki Anketi (SRS) ile değerlendirilen sosyal ilişkilerin boyutları ile dışa dönüklük arasındaki ilişkiyi araştırmaktadır. Spearman korelasyon analizi, dışa dönüklük ile ağ kurma (r = .167, p < .05), iş birliği (r = .177, p < .05), çatışma yönetimi (r = .306, p < .01) ve ikna (r = p < .185) arasında pozitif ve anlamlı ilişkiler ortaya koymuştur. Sonuçlar, dışa dönük bireylerin ilişki başlatma ve sürdürme, etkili iş birliği yapma ve çatışmayı yapıcı bir şekilde çözme konusunda artan bir kapasiteye sahip olduğunu göstermektedir. Dışa dönüklük ile öz değerlendirme veya duygusal bağlılık boyutları arasında anlamlı bir ilişki tespit edilmemiştir. Bu çalışma, dışadönüklüğün sosyo-profesyonel ilişkilerin önemli bir belirleyicisi olduğunu doğrulayan literatürü teyit etmekte ve örgütlerde iş birliğini ve çalışan performansını optimize etmeye yönelik eğitim programlarının geliştirilmesi için pratik çıkarımlar sunmaktadır. Bu araştırmada, istatistiksel olarak anlamlı kalıpları vurgulamak için Spearman korelasyonları kullanılarak dışadönüklük ile sosyal ilişkilerin boyutları arasındaki ilişki incelenmiştir. Ön sonuçlar, literatürü doğrulayarak, dışadönüklük ile ağ kurma, iş birliği, çatışma yönetimi ve ikna arasında pozitif korelasyonların varlığını göstermektedir. Öte yandan, öz değerlendirme ve duygusal bağlılıkla anlamlı korelasyonların olmaması, gelecekteki araştırmalar için bir alan olduğunu göstermektedir.

Anahtar Kelimeler

• Вışadönüklük
• sosyal ilişkiler
• ağ kurma
• iş birliği
• ikna
• örgütsel psikoloji

Kaynakça

1. Anderson, C., & Kilduff, G. J. (2009). Why do dominant personalities attain influence in face-to-face groups? Journal of Personality and Social Psychology, 96(2), 491–503. https://doi.org/10.1037/a0014201
2. Ashton, M. C., & Lee, K. (2007). Empirical, theoretical, and practical advantages of the HEXACO model of personality structure. Personality and Social Psychology Review, 11(2), 150–166. https://doi.org/10.1177/1088868306294907
3. Ashton, M. C., Paunonen, S. V., Helmes, E., & Jackson, D. N. (2002). Kin altruism, reciprocal altruism, and the Big Five personality factors. Evolution and Human Behavior, 23(1), 1–19. https://doi.org/10.1016/S1090-5138(01)00059-9
4. Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. W. H. Freeman.
5. Barrick, M. R., Mount, M. K., & Li, N. (2013). The theory of purposeful work behavior: The role of personality, higher-order goals, and job characteristics. Academy of Management Review, 38(1), 132–153. https://doi.org/10.5465/amr.2010.0479
6. Bono, J. E., & Judge, T. A. (2004). Personality and transformational and transactional leadership: A meta-analysis. Journal of Applied Psychology, 89(5), 901–910. https://doi.org/10.1037/0021-9010.89.5.901
7. Cialdini, R. B. (2009). Influence: Science and practice (5th ed.). Pearson Education.
8. Costa, P. T., & McCrae, R. R. (1992). Revised NEO Personality Inventory (NEO PI-R) and NEO Five-Factor Inventory (NEO-FFI) professional manual. Psychological Assessment Resources.

9. Forret, M. L., & Dougherty, T. W. (2001). Correlates of networking behavior for managerial and professional employees. Group & Organization Management, 26(3), 283–311. https://doi.org/10.1177/1059601101263004
10. John, O. P., & Srivastava, S. (1999). The Big Five trait taxonomy: History, measurement, and theoretical perspectives. In L. A. Pervin & O. P. John (Eds.), Handbook of personality: Theory and research (pp. 102–138). Guilford Press.
11. Judge, T. A., Bono, J. E., Ilies, R., & Gerhardt, M. W. (2002). Personality and leadership: A qualitative and quantitative review. Journal of Applied Psychology, 87(4), 765–780. https://doi.org/10.1037/0021-9010.87.4.765
12. Keyes, C. L. M. (2007). Promoting and protecting mental health as flourishing. American Psychologist, 62(2), 95–108. https://doi.org/10.1037/0003-066X.62.2.95
13. Mikulincer, M., & Shaver, P. R. (2007). Attachment in adulthood: Structure, dynamics, and change. Guilford Press.â
14. Organ, D. W. (1997). Organizational citizenship behavior: It’s construct clean-up time. Human Performance, 10(2), 85–97. https://doi.org/10.1207/s15327043hup1002_2
15. Rahim, M. A. (2002). Toward a theory of managing organizational conflict. International Journal of Conflict Management, 13(3), 206–235. https://doi.org/10.1108/eb022874
16. Wanberg, C. R., Kanfer, R., & Banas, J. T. (2000). Predictors and outcomes of networking intensity among unemployed job seekers. Journal of Applied Psychology, 85(4), 491–503. https://doi.org/10.1037/0021-9010.85.4.491
17. Watson, D., & Clark, L. A. (1997). Extraversion and its positive emotional core. In R. Hogan, J. Johnson, & S. Briggs (Eds.), Handbook of personality psychology (pp. 767–793). Academic Press.