X. ve XI. Asırda Musul, Halep ve Bunlara Mücâvir Yerlerde Ukaylî Hakimiyeti
Öz
Benû Ukayl, Al-ı Müseyyeb veya Benî’l-Müseyyeb şeklinde adlandırılan Ukaylîler, on ve on birinci asırda Musul ve Halep’e hâkim olmuş bir Arap emirliğidir. İslâmiyet’ten önce Tihâme, Necd ve Hicâz arasındaki çöllerde meskûn olan Ukaylîler, İslâmiyet’in yayılmasından sonra Şam ve el-Cezîre bölgelerine doğru yayılmışlardır. Musul ve Hâbûr’un yukarı bölgelerine yerleşen Ukaylîler, Emevîler ile ittifak kumuşlardır. Abbasî ihtilalinden sonra Emevî taraftarları ile birlikte Abbasîlere karşı ortaya çıkan isyanlara iştirak etmişlerdir. Abbasîlerin merkezî otoritesinin zayıflamasından sonra el-Cezîre ve Bilâd-ı Şam’da bağımsız ve yarı bağımsız devletler ortaya çıkmaya başlamıştır. Ukaylîler el-Cezîre bölgesindeki bu kaostan istifade ederek kurulan Hamdânîlerin hizmetinde bulunmuş ve Musul Hamdânîlerinin son emiri Ebu Tağlib’in 979 yılındaki ölümünden sonra da Musul’daki yönetim boşluğunu fırsat bilerek Musul merkez olmak üzere yeni bir emirlik kurmuşlardır. Ukaylîler kuruldukları tarihten itibaren çevre şehirlerde bulunan Mervânîler, Mirdâsîler, Numeyrîler, Büveyhîler, Fatımîler ve Abbasîler ile siyasî ve askerî mücadeleler ya da ittifaklar yapmışlardır. Selçukluların 1055 tarihinde Bağdat’a girişlerinden sonra zamana ve şartlara göre bazen Selçukluların yanında, bazen de karşılarında yer almışlardır. Ukaylî emiri Müslim 1080 yılında Kuzey Suriye’ye yönelerek Halep’i ele geçirmiştir. Anadolu Selçuklu hükümdarı Süleymanşah’ın 1084 yılında Antakya’yı almasından sonra Müslim ve Süleymanşah karşı karşıya gelmiştir. Taraflar arasındaki mücadele; Müslim’in ölümü, Ukaylîlerin yıkılması ile neticelenmiştir. Bu hadiselerden sonra Büyük Selçuklu hükümdarı Melikşah el-Cezîre ve Suriye’ye gelerek Halep, Caber, Hît, ʿUkberâ, Hadîse ve ʿAne gibi şehirlerde yönetimlerini sürdüren Ukaylîleri Selçuklulara tabi kılmıştır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- ABÛ’L-FARAC, Gregoryus b. Ehrûn b. Malatî (İbnü’l-İbrî), Abû’l-Farac Tarihi I, (Süryanice’den İngilizceye trc. Ernest A. Wallis Budge), (Türkçeye çev. Ömer Rıza Doğrul), TTK, Ankara 1987.
- AHMED B. MAHMUD, Selçuk-nâme, I-II, Tercüman Gazetesi Yayınları, İstanbul 1977.
- EL-AZIMÎ, Muhammed b. Ali, Târîhu Haleb, tah ve nşr. İbrahim Za’rûr, Dımaşk 1985.
- AZIZOVA, Elnure, “Ukayl(Benû Ukayl)”, DİA, İstanbul 2012, XXXXII 57-59.
- BAYBARS EL-MANSURÎ, (RÜKNEDDIN EL-EMIR), Zübdetü’l-Fikre fî Tarihi’l-Hicre, Feyzullah Efendi, nr. 1459, vr. 42-203.
- “Besâsirî”, İA, Eskişehir 1997, II, 56.
- BEZER, Gülay Öğün, “Ukaylîler”, DİA, İstanbul 2012, XLII, 59-61.
- EL-BUNDÂRÎ, Zübdetü’n-Nusra ve Nuhbetü’l-Usrâ (Irak ve Horasan Selçukluları Tarihi), çev. Kıvameddin Burslan, Türk Tarih Kurumu, Ankara 1999.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Ömer Tokuş
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
15 Kasım 2016
Gönderilme Tarihi
15 Temmuz 2017
Kabul Tarihi
20 Haziran 2016
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2016 Cilt: 6 Sayı: 12
