Derleme

Tip 1 Diabetes Mellitus Tanısı Olan Adölesanlarda Sosyal Kaygı ve Hemşirelik Yaklaşımı

Cilt: 1 Sayı: 2 30 Aralık 2016
PDF İndir

Tip 1 Diabetes Mellitus Tanısı Olan Adölesanlarda Sosyal Kaygı ve Hemşirelik Yaklaşımı

Öz

Tip 1 Diabetes Mellitus (DM), adölesanlarda en sık görülen kronik hastalıklardan biridir ve son yıllarda tip 1 DM tanısı alan çocuk ve adölesanların sayısı giderek artmaktadır. Bu derleme, tip 1 DM tanısı olan adölesanlarda sosyal kaygı nedenleri ve önlemeye yönelik hemşirelik yaklaşımlarını derinlemesine incelemek amacıyla hazırlanmıştır. Adölesan dönem; fiziksel, bilişsel, emosyonel ve sosyal değişimlerin olduğu hayattaki en zor dönemlerden biri olarak kabul edilmektedir. Diyabet nedeniyle, adölesanın benlik saygısında azalma, kendini akranlarından farklı hissetme, akran grubuna dahil olamama ve akran ilişkilerindeki bozulmalar gibi sorunlar adölesanda sosyal kaygıya neden olabilir. Sosyal kaygı, kişinin daha önce tanışmadığı insanlar tarafından olumsuz değerlendirilmekten korkma ve korkulan durumlardan kaçınma eğilimi ile tanımlanabilecek yaygın bir kaygı bozukluğudur. Adölesan dönemin gelişimsel özellikleri ve bu dönemde tip 1 DM gibi kronik bir hastalığın varlığı adölesanda sosyal kaygıyı daha da artırmaktadır. Multidisipliner bir ekip (diyabet eğitim hemşiresi, pediatrik endokrin uzmanı, psikolog ve diyetisyen) tarafından tip 1 DM tanısı olan adölesanın izlemi aile temelli olarak yürütülmelidir. Hemşire bu multidisipliner ekibin önemli bir üyesidir ve adölesanın gelişimsel özelliklerini dikkate alarak özellikle psikososyal uyumunu geliştirmeyi hedeflemelidir. Tip 1 DM tanısı olan adölesanın psikososyal uyumunu geliştirmeye ve sosyal kaygıyı önlemeye yönelik hemşirelik yaklaşımları akran desteğinin sağlanmasını, aile temelli girişimleri ve sosyal kaygının değerlendirilmesini içerir. Böylece diyabet tanısı olan adölesanlarla çalışan hemşire, tip 1 DM tanısı olan adölesandaki sosyal kaygıya yönelik sorunları önleyebilir ve sosyal kaygının erken dönemde belirlenmesini sağlayabilir.

Anahtar Kelimeler

Kaynakça

  1. Abualula, N. A., Jacobsen, K. H., Milligan, R. A., Rodan, M. F., & Conn, V. S. (2016). Evaluating Diabetes Educational Interventions with a Skill Development Component in Adolescents with Type 1 Diabetes: A Systematic Review Focusing on Quality of Life. The Diabetes Educator, 42(5), 515-528. doi: 10.1177/0145721716658356
  2. Adal, E., Onal, Z., Ersen, A., Yalcin, K., Onal, H., & Aydin, A. (2015). Recognizing the psychosocial aspects of type 1 diabetes in adolescents. Journal of Clinical Research in Pediatric Endocrinology, 7(1), 57- 62. doi: 10.4274/jcrpe.1745
  3. Altundag, S., & Bayat, M. (2016). Peer interaction and group education for adaptation to disease in adolescents with Type 1 diabetes mellitus. Pakistan Journal of Medical Sciences, 32(4), 1010-1014. http://dx.doi.org/10.12669/pjms.324.9809
  4. American Diabetes Association (2002). Management of Diabetes at Diabetes Camps. Diabetes Care, 25(1), 127-129. http://dx.doi.org/10.2337/diacare.25.2007.S127
  5. Amerikan Psikiyatri Birliği (2007). Ruhsal Bozuklukların Tanısal ve Sayımsal El Kitabı: (DSM-IV-TR), yeniden gözden geçirilmiş üçüncü baskı. Çev. Ed. E Köroğlu, Ankara: Hekimler Yayın Birliği.
  6. Atkinson, M. A., Eisenbarth, G. S., & Michels, A. W. (2014). Type 1 diabetes. Lancet, 383, 69-82. doi: 10.1016/S0140-6736(13)60591-7
  7. Bahalı, M. K., Yolga Tahiroğlu, A., Fırat, S., Avcı, A., & Yüksel, B. (2006). Bir diyabet kampı etkinliği. Anadolu Psikiyatri Dergisi, 7, 218-222.
  8. Berlin, K. S., Hains, A. A., Kamody, R. C., Kichler, J. C., & Davies, W. H. (2015). Differentiating peer and friend social information-processing effects on stress and glycemic control among youth with type 1 diabetes. Journal of Pediatric Psychology, 40(5), 492-499. doi: 10.1093/jpepsy/jsu111

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Hemşireliği

Bölüm

Derleme

Yazarlar

Naime Altay
Türkiye

Yayımlanma Tarihi

30 Aralık 2016

Gönderilme Tarihi

30 Ekim 2016

Kabul Tarihi

1 Aralık 2016

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2016 Cilt: 1 Sayı: 2

Kaynak Göster

APA
Ceylan, Ç., & Altay, N. (2016). Tip 1 Diabetes Mellitus Tanısı Olan Adölesanlarda Sosyal Kaygı ve Hemşirelik Yaklaşımı. Başkent Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Dergisi, 1(2), 77-89. https://izlik.org/JA82UT47LK
AMA
1.Ceylan Ç, Altay N. Tip 1 Diabetes Mellitus Tanısı Olan Adölesanlarda Sosyal Kaygı ve Hemşirelik Yaklaşımı. Busbid. 2016;1(2):77-89. https://izlik.org/JA82UT47LK
Chicago
Ceylan, Çiğdem, ve Naime Altay. 2016. “Tip 1 Diabetes Mellitus Tanısı Olan Adölesanlarda Sosyal Kaygı ve Hemşirelik Yaklaşımı”. Başkent Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Dergisi 1 (2): 77-89. https://izlik.org/JA82UT47LK.
EndNote
Ceylan Ç, Altay N (01 Aralık 2016) Tip 1 Diabetes Mellitus Tanısı Olan Adölesanlarda Sosyal Kaygı ve Hemşirelik Yaklaşımı. Başkent Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Dergisi 1 2 77–89.
IEEE
[1]Ç. Ceylan ve N. Altay, “Tip 1 Diabetes Mellitus Tanısı Olan Adölesanlarda Sosyal Kaygı ve Hemşirelik Yaklaşımı”, Busbid, c. 1, sy 2, ss. 77–89, Ara. 2016, [çevrimiçi]. Erişim adresi: https://izlik.org/JA82UT47LK
ISNAD
Ceylan, Çiğdem - Altay, Naime. “Tip 1 Diabetes Mellitus Tanısı Olan Adölesanlarda Sosyal Kaygı ve Hemşirelik Yaklaşımı”. Başkent Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Dergisi 1/2 (01 Aralık 2016): 77-89. https://izlik.org/JA82UT47LK.
JAMA
1.Ceylan Ç, Altay N. Tip 1 Diabetes Mellitus Tanısı Olan Adölesanlarda Sosyal Kaygı ve Hemşirelik Yaklaşımı. Busbid. 2016;1:77–89.
MLA
Ceylan, Çiğdem, ve Naime Altay. “Tip 1 Diabetes Mellitus Tanısı Olan Adölesanlarda Sosyal Kaygı ve Hemşirelik Yaklaşımı”. Başkent Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Dergisi, c. 1, sy 2, Aralık 2016, ss. 77-89, https://izlik.org/JA82UT47LK.
Vancouver
1.Çiğdem Ceylan, Naime Altay. Tip 1 Diabetes Mellitus Tanısı Olan Adölesanlarda Sosyal Kaygı ve Hemşirelik Yaklaşımı. Busbid [Internet]. 01 Aralık 2016;1(2):77-89. Erişim adresi: https://izlik.org/JA82UT47LK