Hemşirelik Öğrencilerinin Dismenore Yaşama Durumları ve Dismenore ile Baş Etmeye Yönelik Uygulamaları

Öz

Araştırma, Kafkas Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Hemşirelik Bölümü’nde öğrenim gören öğrencilerin dismenore yaşama durumlarını ve dismenore ile baş etmek için yaptıkları uygulamaları belirlemek amacıyla tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Araştırmanın evrenini toplam 330 hemşirelik öğrencisi oluşturmuştur. Evrenden örneklem seçimine gidilmemiştir. Anketin uygulandığı gün okulda bulunan, araştırmaya katılmayı kabul eden 206 hemşirelik öğrencisi araştırma grubunu oluşturmuştur. Veriler, araştırmacı tarafından literatür bilgilerine dayanarak hazırlanan anket formu aracılığı ile toplanmıştır. Araştırma sonucunda; öğrencilerin %86.4’ünün dismenore yaşadığı, %39.3’ünde dismenore şikâyetlerinin menstruasyonun başında başladığı ve şikâyetlerin öğrencilerin %42.1’inde menstruasyonun ilk iki günü devam ettiği belirlenmiştir. Öğrencilerin en fazla yaşadıkları dismenore şikayeti %88.6 ile karın ağrısıdır. Ayrıca öğrencilerin %86.4’ünün bel ağrısı, %84.6’sının halsizlik ve %81.2’sının sinirlilik şikayetlerini her zaman yaşadığı belirlenmiştir. Öğrencilerin dismenore şikayetleri ile baş etmek amacıyla yaptıkları uygulamalar arasında yatarak dinlenme %91 ile ilk sırada yer almıştır. İstatistiksel analizlere göre; Ailede dismenore öyküsü bulunma durumu ile dismenore yaşama durumu arasındaki fark istatistiksel olarak önemli (p<0.05), öğrencilerin dismenore yaşama durumları ile yaş grupları, menarş yaşşı ve menstruasyon hakkında bilgi alma durumları arasındaki fark istatistiksel olarak önemsiz (p>0.05) bulunmuştur. Öğrencilerin dismenoreyi yaşadıkları ve yaşadıkları sorunlara yönelik yapılan uygulamalar hakkında çok yeterli bilgilerinin olmadığı belirlenmiştir. Premenstrual sendromun ve dismenorenin olumsuz etkilerinin daha az yaşanması için okul sağlığı hemşirelerinin ve sağlık profesyonellerinin eğitimci ve danışman olarak öğrencilere destek olmaları önerilmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Baş Etme,Dismenore,Hemşirelik Öğrencileri,Cope With

Kaynakça

1. Angst J., Sellaro R., Merikangas K.R., Endicott J. (2001). The Epidemiology of Premenstrual Psychological Symtoms. Acta Psychiatr Scand, 104(2), 110-116.
2. Avcı D.K., Sarı E. (2018). Üniversite Öğrencilerinde Dismenoreye Yaklaşım ve Dismenorenin Sosyal Yaşam ve Okul Performansına Etkisi. Van Tıp Dergisi, 25(2), 188-193.
3. Balbi C., Musone R., Menditto A., Dİ Prisco L., Cassese E., D’Ajello M., Ambrosio D., Cordenel A. (2000). Influence of Menstrual Factors and Dietary Habits on Menstrual Pain in Adolesce Age. Eur J Obstet Gynecol Repord Biol, 91(2), 143-148.
4. Bourgeois J.F., PA Mullin Veljovich D.S. (2002). Çeviri Kazancı G. Obstetrik ve Jinokojoli Hatırlatmalar. İstanbul: Nobel Tıp Kitabevleri, 512.
5. Bölükbaşı N., Tiryaki N. (2003). Öğrencilerin Premenstrüel Sendrom Hakkında Bilgi, Tutum ve Davranışları. Hemşirelik Forumu, 6(3), 44-49.
6. Çıtak N., Terzioğlu F. (2002). Abant İzzet Baysal Üniversitesi’nde Öğrenim Gören Kız Öğrencilerin Primer Dismenoreye İlişkin Bilgi ve Uygulamaları. Sağlık ve Toplum Dergisi, 12(3), 69-80.
7. Demir B., Algül L.Y., Güvendağ Güven E.S. (2006). Sağlık Çalışanlarında Premenstrüel Sendrom Insidansı ve Etkileyen Faktörlerin Araştırılması. Turk Soc Obstet Gynecol, 3(4), 262-270.
8. Derman O. (2007). Adölesan Jinekolojisinde Sık Karşılaşılan Sorunlar. V. Uluslararası Üreme Sağlığı ve Aile Planlaması Kongre Kitabı. Ankara.

9. Dickerson L.M., Mazyck P.J., Hunter M.H. (2003). Premenstrual Syndrome. American Family Physician, 67(8), 43-52.
10. Dökmeci F. (2006). Dismenore: Tanı ve Tedavisi. V. Uluslararası Üreme Sağlığı ve Aile Planlaması Kongre Kitabı; Ankara.
11. Erenel A.Ş., Şentürk İ. (2007). Health High School Students Experienced Dysmenorrhoea and Their Applications to Cope with It. Journal of Hacettepe University School of Nursing, 14(2),48–60.
12. Ersun A., Zaybak A. (2012). Duygusal Özgürlük Tekniklerinin Dismenore Üzerine Etkisinin İncelenmesi. Ege Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi Dergisi, 28(2), 13-21.
13. Gençdoğan B. (2006). Premenstrual Sendrom İçin Yeni Bir Ölçek. Türkiye’de Psikiyatri, 8(2), 81-87.
14. Halbreich U. (2003). The Etiology, Biology, and Evolving Pathology of Premenstrual Syndromes. Psychoneuroendocrinology, 28 (3), 55-99.
15. Kırcan N., Ergin F., Adana F., Arslantaş H. (2012). The Prevelance of Premenstrual Syndrome in Nursery Students and Its Relationship with Quality of Life. ADÜ Tıp Fakültesi Dergisi, 13(1), 19-25.
16. Kısa S., Zeyneloğlu S., Güler N. (2012). Prevalence of Premenstrual Syndrome Among University Students and Affecting Factors. Gümüşhane University Journal of Health Sciences, 1(4), 284-297.
17. Kocaöz S., Erdem Y., Yazıcı G. (2007). Bir Sağlık Yüksekokulu Birinci Sınıf Öğrencilerinde Dismenore: Prevelans, Etki ve Yaklaşımlar: V. Uluslararası Üreme Sağlığı ve Aile Planlaması Kongre Kitabı; Ankara.
18. Kulaksızoğlu A. (2001). Ergenlik Psikolojisi. İstanbul: Remzi Kitabevi, 269.
19. Nusrat N., Nishat Z., Gulfareen H., Aftab Afroz M., Nisar A.S. (2008). Frequency, Intensity and Impact of Premenstrual Syndrome in Medical Students. Journal of the College of Physicians and Surgeons Pakistan, 18 (8), 481-484.
20. Oskay YÜ., Şahin NH. (2004). Genç Kızların Premenstrüel Sorunları. Sağlık ve Toplum, Ekim - Aralık 4, 55-59.
21. Şahin S., Kaplan S., Abay H., Akalın A., Demirhan İ., Pınar G. (2015). Üniversite Öğrencilerinde Dismenore Yaşama Sıklığı ve Etkileyen Faktörlerin Değerlendirilmesi. Ankara Sağlık Bilimleri Dergisi, (1-2-3), 25-43.
22. Taşçı K.D. (2006). Evaluation of Nursing Students Premenstrual Symptoms. TAF Preventive Medicine Bulletin, 5(6), 434-443.
23. Taşkın L. (2016). Doğum ve Kadın Sağlığı Hemşireliği. Ankara: Özyurt Matbaacılık, 675-676.
24. Tüzün H., İlhan F., Ceylan M.N., Maral I. (2005). Tıp Fakültesi Birinci Sınıf Öğrencilerinin Aile Planlaması ve Cinsel Yolla Bulaşan Hastalıklar Konusundaki Bilgi ve Tutumları. Türk Jinekoloji ve Obstetrik Dergisi, 2(3), 197-203.
25. Yeşiltepe Ü., Şahin N. (2004). Genç Kızların Perimenstural Sorunları. Sağlık ve Toplum Dergisi, 14(4), 55-59.