Administrative and Institutional Capacity Building in the Framework of Turkey’s Changing Migration Paradigm

Abstract

Migration, redirected to Anatolia with the decline of the Ottoman Empire, went on for many years as a result of the early Republican policy to increase the population suffering from countless wars. Apart from these migrants and temporary asylum-seekers, Turkey was hardly deemed as a “receiving country”; on the contrary, it was rather in a “sending country” position exporting migrant workers to various European countries in the aftermath of the World War II. 

Regarding “irregular migration” movements emerging after the end of the Cold War, Turkey was a “transit country” for a long period of time. In recent years, however, it has remarkably become a “receiving country” after the Arab Spring and the situation in Syria, maintaining its position as a transit country as well. Nevertheless, the Turkish administrative and institutional infrastructure and the overall public perception are built on the paradigm of “transit country”. The evolution of this paradigm into “receiving country” is a new phenomenon. Therefore, it is required to adopt a new outlook aligned with this new paradigm and develop a diversified set of policies in the upcoming period.

Keywords

• Irregular Migration,changing paradigm,administrative capacity building,Syrian asylum-seekers,Directorate-General of Migration Management

Öz

Osmanlı İmparatorluğunun çöküş sürecine girmesi ile Anadolu’ya yönelen göç, Cumhuriyetin kurulmasından sonra da savaşlarla azalan nüfusu artırmak maksatlı politikanın sonucu olarak uzun yıllar sürmüştür. Söz konusu göçmenler ve geçici sığınmacılar dışında Türkiye “hedef ülke” olarak görülmemiş; aksine İkinci Dünya Savaşı sonrası Avrupa’nın çeşitli ülkelerine göçmen işçi gönderen “kaynak ülke” konumunda olmuştur.

Soğuk Savaştan sonra ortaya çıkan “düzensiz göç” hareketleri bakımından ise Türkiye uzun bir dönem “transit ülke” pozisyonunda olmuştur. Ancak son yıllarda Arap Baharı ve Suriye’deki gelişmelerden sonra transit ülke konumunu korumakla birlikte dikkate değer derecede “hedef ülke” konumuna gelmeye başlamıştır. Bununla birlikte, Türkiye’nin idari ve kurumsal altyapısı ile kamuoyundaki genel algı “transit ülke” paradigması üzerine kurulmuştur. Bu paradigmanın “hedef ülke” konumuna doğru evrilmesi yeni bir olgudur. Bu nedenle önümüzdeki dönemde değişen paradigmayla uyumlu bir bakış açısının ve çeşitli politikaların oluşturulması gerekmektedir. 

Anahtar Kelimeler

• Düzensiz göç,paradigma değişimi,idari kapasite artırımı,Suriyeli sığınmacılar,Göç İdaresi Genel Müdürlüğü

Kaynakça

1. Abadan-Unat, N. (2002). Bitmeyen göç: konuk işçilikten ulus-ötesi yurttaşlıǧa. İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
2. Abadan-Unat, N. (2015). Türkiye’nin son elli yıllık emek göçü: Yorum, eleştiri, öngörü. In M. M. Erdoğan & A. Kaya, Türkiye’nin Göç Tarihi: 14. Yüzyıldan 21. Yüzyıla Türkiye’ye Göçler (Vol. 14, pp. 259–276). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
3. Ağanoğlu, H. Y. (2012). Osmanlı’dan Cumhuriyet’e Balkanlar’ın makûs talihi göç. İstanbul: İz Yayıncılık.
4. Akçapar Köşer, Ş. (2012). Uluslararası Göç Alanında Güvenlik Algılamaları ve Göçün İnsani Boyutu. In Ş. Akçapar Köşer & N. A. Ş. Öner (Eds.), Küreselleşme çağında göç: kavramlar, tartışmalar (pp. 563–577). İstanbul: İletişim Yayınları.
5. Akkaraca Köse, M. (2014). Güvensizlik sarmalında AB göç politikalarına uyum: Türkiye’nin dış politika tercihlerinde rasyonalitenin sınırları. İstanbul: Derin Yayınları.
6. Arat, E. (2017). Türklere güvendiler: tarih boyunca Türk topraklarına sığınanlar. İstanbul: Tarihçi Kitabevi.
7. Arı, K. (1989). Yunan İşgalinden sonra İzmir’de ‘Emval-i Metruke ve ‘Fuzuli İşgal’ Sorunu. Atatürk Araştırma Merkezi Dergisi, V(15), 691–706.
8. Arı, K. (1995). Büyük Mübadele Türkiye’ye Zorunlu Göç (1923–1925). İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları.

9. Arı, K. (2003). Cumhuriyet’in Nüfus Politikası. Toplumsal Tarih Dergisi, (119), 28–31.
10. Bakar, B. (2012). Esir şehrin misafirleri: Beyaz Ruslar. İstanbul: Tarihçi Kitabevi.
11. Balkır, C., & Bianca, K. (2015). Türkiye’de Avrupa Birliği Vatandaşları. In Türkiye’nin göç tarihi: 14. yüzyıldan 21. yüzyıla Türkiye’ye göçler (pp. 221–241). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
12. Bıyıklıoğlu, T. (1987). Trakya’da Milli Mücadele (Vol. I). Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi.
13. Buzan, B., Wæver, O., & Wilde, J. de. (1998). Security: a new framework for analysis. Boulder; London: Lynne Rienner.
14. Castles, S., & Miller, M. J. (2008). Göçler çağı: Modern dünyada uluslararası göç hareketleri. (B. U. Bal & İ. Akbulut, Trans.). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
15. CSB. (n.d.). Yapı İşleri Genel Müdürlüğü teşkilat şeması. Retrieved October 9, 2017, from http://www.csb.gov.tr/db/yapiisleri/ustmenu/ustmenu10.pdf
16. Dahiliye Vekâleti Merkez Teşkilât ve Vazifeleri Hakkında Kanun, 1624 § (1930). Retrieved from http://www.resmigazete.gov.tr/main.aspx?home=http://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/1501.pdf&main=http://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/1501.pdf
17. EDAM. (2014). Türk kamuoyunun Suriyeli sığınmacılara yönelik bakış açısı. Retrieved December 8, 2017, from http://edam.org.tr/wp-content/uploads/2014/01/EdamAnket2014.1.pdf
18. EGM. (n.d.-a). Birimlerimiz. Retrieved October 8, 2017, from https://www.egm.gov.tr/Sayfalar/EGM-Birimler.aspx
19. EGM. (n.d.-b). Hudut Kapıları Dairesi Başkanlığı. Retrieved October 8, 2017, from http://www.hudutkapilari.pol.tr/Sayfalar/YABANCILAR%20HUDUT%20%C4%B0LT%C4%B0CA%20DA%C4%B0RES%C4%B0%20BA%C5%9EKANLI%C4%9EI.aspx
20. Emek İnan, C. (2014). Türkiye’de iskân siyaseti: iskâna yönelik örgütsel yapi üzerinden bir inceleme. Yönetim ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi, 12(22), 82–102.
21. Erder, S. (2015a). Düzensiz göç, göçmen korkusu ve çelişen tepkiler. In İstanbul bir kervansaray (mı?): göç yazıları (pp. 87–100). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
22. Erder, S. (2015b). Sıradan İnsanların Küreselleşmeye Cevabı: “Düzensiz” Göç. In İstanbul bir kervansaray (mı?): göç yazıları (pp. 77–85). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
23. Erdoğan, M. M. (2015). Türkiye’ye kitlesel göçlerde son ve dev dalga: Suriyeliler. In Türkiye’nin göç tarihi: 14. yüzyıldan 21. yüzyıla Türkiye’ye göçler (pp. 317–347). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
24. GAM. (n.d.). Hakkımızda. Retrieved December 8, 2017, from http://www.gam.gov.tr/tr/hakkimizda.aspx
25. Geray, C. (1970). Türkiye’de Göçmen Hareketleri ve Göçmenlerin Yerleştirilmesi. Amme İdaresi Dergisi, III(4), 8–36.
26. GİGM. (2015, February 2). About us. Retrieved November 9, 2017, from http://www.goc.gov.tr/icerik/about-us_912_956
27. GİGM. (2017a, October 11). Organisation Chart. Retrieved August 14, 2017, from http://www.goc.gov.tr/icerik6/organisation-chart_911_925_955_icerik
28. GİGM. (2017b, December 27). International protection. Retrieved November 9, 2017, from http://www.goc.gov.tr/icerik6/international-protection_915_1024_4747_icerik
29. GİGM. (2017c, December 27). Irregular migration. Retrieved November 9, 2017, from http://www.goc.gov.tr/icerik6/irregular-migration_915_1024_4746_icerik
30. GİGM. (2017d, December 27). Residence Permits. Retrieved November 9, 2017, from http://www.goc.gov.tr/icerik6/residence-permits_915_1024_4745_icerik
31. GİGM. (2017e, December 27). Temprorary protection. Retrieved November 9, 2017, from http://www.goc.gov.tr/icerik6/temporary-protection_915_1024_4748_icerik
32. Güleryüz, N. A. (2015). Geçmişten günümüze Anadolu’ya Yahudi göçü. In Türkiye’nin göç tarihi: 14. yüzyıldan 21. yüzyıla Türkiye’ye göçler (pp. 47–63). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
33. Gündüz, T. (2012). Alahimanet Bosna: Boşnakların Osmanlı topraklarına göçü, 1879-1912. İstanbul: Yeditepe Yayınevi.
34. Halaçoğlu, A. (1995). Balkan harbi sırasında Rumeli’den Türk göçleri, (1912-1913). Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi.
35. İçduygu, A. (Ed.). (2012). Kentler ve Göç: Türkiye, İtalya, İspanya. İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
36. İçduygu, A. (2014). Türkiye’ye yönelen uluslararası göç hareketleri. In Türkiye’nin uluslararası göç politikaları, 1923-2023: Ulus-devlet oluşumundan ulus-ötesi dönüşümlere (pp. 222–264). İstanbul: Koç Üniversitesi Göç Araştırmalar Merkezi.
37. İçduygu, A. (2015). Türkiye’ye yönelen düzensiz göç dalgaları içinde “transit göç.” In Türkiye’nin göç tarihi: 14. yüzyıldan 21. yüzyıla Türkiye’ye göçler (pp. 277–294). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
38. İçduygu, A., & Aksel, D. B. (2013). Turkish Migration Policies: A Critical Historical Retrospective. Perceptions, XVIII(3), 167–190.
39. İçduygu, A., & Biehl, K. (2012). Türkiye’ye Yönelik Göçün Değişen Yörüngesi. In Kentler ve Göç: Türkiye, İtalya, İspanya (pp. 9–72). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
40. İçişleri Bakanlığının Teşkilât ve Görevleri Hakkında KHK ile 176 Sayılı KHK’nın Değiştirilerek Kabulüne Dair Kanun, 3152 § (1985). Retrieved from http://www.resmigazete.gov.tr/main.aspx?home=http://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/18675.pdf&main=http://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/18675.pdf
41. İpek, N. (1999). Rumeli’den Anadolu’ya Türk göçleri, 1877-1890 (Vol. 73). Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi.
42. İskân işlerinin Sıhhat ve İçtimai Muavenet Vekilliğine Devrine ve Ayrı Bir Bütçe ile İdare Olunmasına Dair Kanun, 2848 § (1935). Retrieved from http://www.resmigazete.gov.tr/main.aspx?home=http://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/3162.pdf&main=http://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/3162.pdf
43. İskân Kanunu, 1624 § (1934). Retrieved from http://www.resmigazete.gov.tr/main.aspx?home=http://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/2733.pdf&main=http://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/2733.pdf
44. İskân Kanununun Bazı Maddelerinin Değiştirilmesine Dair Kanun, 2849 § (1935). Retrieved from http://www.resmigazete.gov.tr/main.aspx?home=http://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/3162.pdf&main=http://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/3162.pdf
45. İskân tarihçesi. (1932). İstanbul: Hamit Matbaası.
46. Kale, B. (2015). Zorunlu göçün 19. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu üzerindeki etkileri. In Türkiye’nin göç tarihi: 14. yüzyıldan 21. yüzyıla Türkiye’ye göçler (pp. 154–169). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
47. Karpat, K. H. (2002). Muslim migration. In K. H. Karpat (Ed.), Studies on Ottoman social and political history: selected articles and essays (pp. 311–326). Leiden: Brill.
48. Karpat, K. H. (2010). Osmanlı’dan günümüze etnik yapılanma ve göçler. (B. Tırnakçı, Trans.) (Vol. 22). İstanbul: Timaş Yayınları.
49. Karpat, K. H. (2014). Osmanlı modernleşmesi: Toplum, kuramsal değişim ve nüfus. (C. Elitez, Trans.). İstanbul: Timaş Yayınları.
50. Kaynak, M., Yinanc, R., Şahin, C., Tomanbay, M., Safran, M., Süzal, N., … Aytaç, F. (1992). Iraklı sığınmacılar ve Türkiye: 1988-1991. Ankara: Tanmak yayınları.
51. Kocacık, F. (1980). Balkanlar’dan Anadolu’ya Yönelik Göçler (1878-1890). Osmanlı Araştırmaları, 1(1), 137–190.
52. Koslowski, R. (2004). Possible steps towards an international regime for mobility and security. Global Migration Perspectives, 8.
53. Macar, E. (2015). Yunanistan’dan Anadolu’ya göç: Nüfus mübadelesi. In M. M. Erdoğan & A. Kaya (Eds.), Türkiye’nin göç tarihi: 14. yüzyıldan 21. yüzyıla Türkiye’ye göçler (pp. 173–190). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
54. McCarthy, J. (1995). Ölüm ve Sürgün, cev. (B. Umar, Trans.). İstanbul: İnkilap Yayınevi.
55. Mübâdele İ’mâr ve İskân Vekâletinin Lağvıyla Vezâifinin Dâhiliyye Vekâletine Devri Hakkında Kânun, 529 § (1925). Retrieved from http://www.resmigazete.gov.tr/main.aspx?home=http://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/81.pdf&main=http://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/81.pdf
56. Özgür Baklacıoğlu, N. (2006). Dual citizenship, extraterritorial elections and national policies: Turkish dual citizens in the Bulgarian-Turkish political sphere. In O. Ieda (Ed.), Beyond sovereignty: from status law to transnational citizenship (pp. 319–358). Sapporo: Slavic Research Center, Hokkaido University.
57. Özgür Baklacıoğlu, N. (2015). Yugoslavya’dan Türkiye’ye göçlerde sayılar, koşullar ve tartışmalar. In Türkiye’nin göç tarihi: 14. yüzyıldan 21. yüzyıla Türkiye’ye göçler (pp. 191–220). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
58. Perruchoud, R., & Redpath-Cross, J. (Eds.). (2013). Göç terimleri sözlüğü (Vol. 31). Geneva: International Organization for Migration (IOM). Retrieved from http://publications.iom.int/system/files/pdf/iml31_turkish_2ndedition.pdf
59. Şaul, M. (2015). Geçmişten bugüne Siyah Afrika’dan Türkiye’ye göçler: kölelikten küresel girişimciliğe. In Türkiye’nin göç tarihi: 14. yüzyıldan 21. yüzyıla Türkiye’ye göçler (pp. 75–117). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
60. Saydam, A. (1997). Kırım ve Kafkas göçleri, 1856-1876. Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi.
61. Shaw, S. J. (1991). The Jews of the Ottoman Empire and the Turkish Republic. London: Macmillan.
62. Şimşir, B. N. (1986). Bulgaristan Türkleri: (1878-1985). Ankara: Bilgi Yayınevi.
63. Sirkeci, İ., & Yüceşahin, M. M. (2014). Editörden: Türkiye’de göç çalışmaları. Göç Dergisi, 1(1), 1–10.
64. Toğrol, B. (1989). 112 yıllık göç (1878-1989): 1989 yazındaki üç aylık göç’ün tarihı̂ perspektif içinde psikolojik incelemesi (Vol. 464). İstanbul: Boğaziçi Üniversitesi Yayınları.
65. Ünal, S. (2014). Türkiye’nin Beklenmedik Konukları:" Öteki" Bağlamında Yabancı Göçmen ve Mülteci Deneyimi. Zeitschrift Für Die Welt Der Türken/Journal of World of Turks, 6(3), 65–89.
66. Uslu, N. (2016). Mülteciler sorunu dünyayı böldü. Retrieved August 15, 2017, from http://www.barem.com.tr/multeciler-sorunu-dunyayi-boldu/
67. Yıldırım, O. (2006). Diplomasi ve Göç, Türk-Yunan Mübadelesinin Öteki Yüzü. İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.