Çevre Mühendisliği Eğitiminde Ekosistem/Havza Yönetimi Bilincinin Önemi
Öz
Öncelikle sağlıklı içme suyu temini ve atıksuların uzaklaştırılması üzerinde yoğunlaşmış olan çevre mühendisliği pek çok farklı mühendislik disiplinin çalışma alanını bünyesinde barındırmakla birlikte, 70’li yıllardan bu yana gelinen süreçte altyapı faaliyetleri, iklim değişimi, atık yönetimi, iş ve işçi sağlığı, çevre yönetimi gibi çok geniş bir alanda mesleki çalışmalar yürütmektedir. Değişen teknolojik yaklaşımlar ve toplumsal gereksinimlere koşut olarak mühendislik uzmanlık alanları da yıllar içerisinde değişim ve dönüşüm geçirmektedir. Her türlü çevre sorunu yerel sınırların ötesinde olup, mühendislik uygulamalarının ekosisteme etkisinin bütüncül etkileşimlerini küresel ölçekte anlayabilmek gerekmektedir. Örneğin, aynı nehir havzasında birbiri ardı sıra inşa edilen büyük barajların yanı sıra onlarca nehir tipi hidroelektrik santrali projeleri de hayata geçirilmektedir. Her bir baraj ve santralin tekil çevresel riskleri dikkate alınması yeterli olmamakta, domino etkisi ile çok daha büyük küresel sorunların bir parçası olup olmayacağı modellenebilmelidir. Bu amaçla faaliyetlerin ekosistem üzerinde oluşturacağı etkilerini anlamak üzere Çevresel Etki Değerlendirmesi (ÇED), Çevresel Risk Değerlendirmesi (ÇRD) ve Yaşam Döngü Analizi (YDA) gibi araçlarla değerlendirilmesi kaçınılmazdır. Bugün ülkemizde 52 üniversitede bulunan çevre mühendisliği bölümünün 46’sında lisans eğitimi verilmekte olup, bu bölümlerde hem ders müfredatı hem de öğretim üyelerinin uzmanlık alanları çok farklılık göstermektedir. Dolayısıyla çevre yönetimi bilgi birikimi ve deneyimi aynı düzeyde olamamaktadır. Bu amaçla başta Mühendislik Eğitim Programları Değerlendirme ve Akreditasyon Derneği (MÜDEK) akreditasyon süreçlerine bu yönde ölçüt getirilmelidir. Bu çalışmada öncelikli olarak çevre sorunlarının çözümünde havza yönetiminin önemi ortaya konulmuş, ülkemizdeki çevre mühendisliği bölümlerinde verilen derslerde ekosistem/havza yönetimi bilincinin öğretilme düzeyi değerlendirilmiştir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Aksoy A., İmamoğlu İ., (2011), Çevre mühendisliğinin geleceğine yönelik görüşler, 2. Çevre Mühendisliği Eğitimi ve Meslek Alanındaki Gelişmeler Çalıştayı, TMMOB ÇMO, Antalya.
- Corbitt R.A., (1989), Standart Handbook of Environmental Engineering, McGraw-Hill Inc.
- Keskinler B., (2011), Çevre teknolojilerinde yeni yaklaşımlar ve çevre mühendisliği eğitimi, 2. Çevre Mühendisliği Eğitimi ve Meslek Alanındaki Gelişmeler Çalıştayı, TMMOB ÇMO, Antalya.
- Peker İ., (2011), Türkiye’de ve Dünya’da çevre mühendisliği eğitimi, 2. Çevre Mühendisliği Eğitimi ve Meslek Alanındaki Gelişmeler Çalıştayı, TMMOB ÇMO, Antalya.
- Samsunlu A., (1991), Çevre mühendisliği eğitimi, Türkiye’de Çevre Kirlenmesi Öncelikleri Sempozyumu Boğaziçi Üniv. İstanbul, 284-302.
- Semerjian L., El-Fadel M., Zurayk R., Nuwayhid I., (2004), Interdisciplinary approach to environmental education, Journal of Professional Issues in Education Engineering and Practice, 133(3), 173–181.
- Süme V., Özener, A.Y., Mete, B., (2017), Çoruh Nehri Yan Kolları Üzerinde Bulunan Hidroelektrik Santrallerin Hidroelektrik Potansiyeli, Türk Hidrolik Dergisi Türk Hidrolik Dergisi, 1(1), 1-6.
- Şengil İ.A., Yurtsever M., (2011), Türkiye’deki çevre mühendisliği bölümlerinde öğretim üyesi profili, 2. Çevre Mühendisliği Eğitimi ve Meslek Alanındaki Gelişmeler Çalıştayı, TMMOB ÇMO, Antalya.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
Mühendislik
Bölüm
Derleme
Yazarlar
Vedat Yılmaz
*
ARTVİN ÇORUH ÜNİVERSİTESİ
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
13 Temmuz 2018
Gönderilme Tarihi
29 Kasım 2017
Kabul Tarihi
30 Ocak 2018
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2018 Cilt: 4 Sayı: 2
