THE ANATOMY OF A SHARH: A STUDY OF THE PLACE AND INFLUENCE OF AL-ʿINĀYA IN THE HISTORY OF ISLAMIC SCIENCES, SAYYID HASAN AL-KOMENĀTĪ, AND HIS AL-ʿINĀYA FĪ SHARH AL-WIQĀYA

Öz

This article examines the life, scholarly profile, and works of Hasan b. Komenātī (d. 840/1436), who, despite being one of the leading figures of the Hanafi fiqh tradition in the Anatolian Seljuk and early Ottoman periods, has remained largely overlooked in modern scholarship. Although Komenātī demonstrated his expertise in fiqh through his work al-ʿInāya fī Sharḥ al-Wiqāya, his scholarly learning was by no means confined to the transmitted Islamic sciences. His commentary on a zīj (astronomical handbook with tables), which required expertise in astronomy and mathematics, demonstrates his proficiency in the rational sciences as well. The two works he authored on the Arabic language and grammar further confirm the breadth and interdisciplinary nature of his scholarly formation. The main focus of this study is Komenātī’s al-ʿInāya fī Sharḥ al-Wiqāya, his commentary on al-Wiqāya by Burhān al-Sharīʿa Maḥmūd b. Ṣadr al-Sharīʿa, a work that served for centuries as a foundational text in Hanafi legal education. Drawing on available biographical sources and information contained in the author's own works, the article first examines the life and scholarly career of Hasan b. Komenātī. It then introduces al-ʿInāya, his most important work, which reflects both his mastery of fiqh and his legal methodology. The study analyzes the purpose of the work's composition, its sources, structure, language and style, methods of legal reasoning, and the author's approach to writing his commentary. By bringing to light an overlooked scholar in the history of Hanafi jurisprudence and his important work, this study seeks to contribute a fresh perspective to the tradition of text and commentary in Anatolia.

Anahtar Kelimeler

• Islamic Law
• Commentary
• Wikaye
• Inayah
• Sayyid Hasan Komanati

BİR ŞERHİN ANATOMİSİ: İSLAMİ İLİMLER TARİHİNDE ‘EL-İNÂYE’ NİN YERİ VE ETKİSİ ÜZERİNE BİR İNCELEME, SEYYİD HASAN KOMENÂTİ VE EL-İNÂYE Fİ ŞERHİ'L-VİKÂYE ADLI ESERİ

Öz

Bu makale, Anadolu Selçuklu ve erken Osmanlı dönemi Hanefî fıkıh geleneğinin önemli simalarından biri olmasına rağmen ilim dünyasında yeterince tanınmayan Hasan b. Komenâtî’nin (ö. 840/1436) hayatını, ilmî kişiliğini ve eserlerini incelemeyi amaçlamaktadır. Fıkıh alanındaki yetkinliğini el-İnâye fi Şerhi'l-Vikâye isimli eseriyle kanıtlamış olan Komenâtî'nin ilmî birikimi, sadece naklî bilimler sahasıyla mahdut değildir. Astronomi ve matematik bilgisi gerektiren “zîc” üzerine şerh telif etmesi, rasyonel bilimlerde de rüşdünü ispat ettiğinin göstergesidir. Arap dili ve grameri üzerine telif ettiği iki eser, ilmî formasyonunun genişliğini ve disiplinlerarası niteliğini teyit etmektedir. Çalışmanın odak noktası, Komenâtî’nin, Hanefî fıkıh eğitiminde asırlar boyu temel metin olarak okutulan Burhânuşşerîa Mahmûd b. Sadrişşerîa’nın meşhur eseri el-Vikâye üzerine kaleme aldığı el-İnâye fî Şerhi’l-Vikâye adlı şerhidir. Makalede, mevcut biyografik kaynaklar ve müellifin eserlerindeki kayıtlardan hareketle Hasan b. Komenâtî’nin hayatı, ve eserleri ele alınacaktır. Ardından, fıkıh ilmindeki yetkinliğini ve metodolojisini yansıtan en önemli eseri el-İnâye’nin tanıtımına geçilecektir. Eserin yazılış gayesi, kaynakları, yapısı, dil ve üslup özellikleri, fıkhî istidlal yöntemleri ve müellifin metni şerh ederken takip ettiği yöntemler analiz edilecektir. Bu çalışma, fıkıh tarihimizin karanlıkta kalmış bir âlimini ve onun kıymetli eserini ilim dünyasının gündemine taşıyarak, Anadolu’daki metin-şerh geleneğine farklı bir perspektif kazandırmayı hedeflemektedir.

Anahtar Kelimeler

• İslam Hukuku
• Şerh
• Vikâye
• İnâye
• Seyyid Hasan KomenâtÎ

Kaynakça

1. Akbaş, Yaşar Fatih ve Mustafa Karaca. “Arap Gramerinde ‘لو ve لولا’ Edatlarının İşlevsel Özellikleri ve Anlama Katkısı.” EKEV Akademi Dergisi 93 (2023): 463-477.
2. Altuntaş, Havva. “İlk Dönem Hanefî Şerh Geleneği (Şerhu Muhtasari’t-Tahâvî Örneği).” Doktora tezi, Marmara Üniversitesi, 2024.
3. Arpa, Meryem ve Mahfuz Geylani. “Belâgat İlminde Haber ve İnşâ.” Kilitbahir 23 (2023): 77-95.
4. Arslan, Hamza. “Hanefi Fıkhında Şerh Geleneği (el-Hidâye Şerhleri Örneği).” Doktora tezi, Necmettin Erbakan Üniversitesi, 2022.
5. Atan, Ömer Faruk. “Hanefi Literatüründe Muhtasarlar ve Metinler.” İhya Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi 2/2 (2016): 65-81.
6. Atan, Ömer Faruk. “Hicrî VII. Yüzyıl Hanefî Fakihlerinden Burhânüşşerîa’nın Vikâye Adlı Eseri.” Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 2/25 (2016): 125-153.
7. Atan, Ömer Faruk. “Zâhirü’r-Rivâyeye Aykırı Fetvâların Gerekçeleri.” İhya Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi 10/2 (Temmuz 2024): 591-612.
8. Atan, Ömer Faruk. Vikayetü'r Rivaye fi Mesaili'l-Hidaye'nin Tahkik ve Tahlili. ed. Doç. Dr. Hasan Özer. İstanbul: Kitap Dünyası Yayınları, 2021.

9. Aydın, Cengiz. “Ebü’l-Vefâ el-Bûzcânî.”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 10: 348-349.
10. Babertî, Ebû Abdullah Ekmeleddin Muhammed b. Mahmûd b. Ahmed. el-İnâye fî Şerhi'l-Hidâye. Yozgat, 357168: 1a-301b. Süleymaniye Ktp.
11. Bakkal, Ali. “Tokat’ta Yetişen Astronomi ve Matematik Bilginleri,” Uluslararası Geçmişten Günümüze Tokat’ta İlmî ve Kültürel Hayat Sempozyumu, ed. Hanifi Vural vd. 94-114. Tokat: Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi Yayınları, 2018.
12. Bursalı Mehmed Tâhir Efendi. Osmanlı Müellifleri. haz. A. Fikri Yavuz, İsmail Özen. İstanbul: Meral Yayınevi, 1972.
13. Cici, Recep. Osmanlı Dönemi İslam Hukuku Çalışmaları. Bursa: Arasta Yayınları, 2001.
14. Çelebi, Kâtip. Keşfü’z-zunûn an esâmi’l-kütüb ve’l-fünûn. Çev. Rüştü Balcı, İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları, 2011.
15. Çelik, Yüksel. “Seyyid Şerif Cürcani’nin Dilciliği ve Dilciliğe Yöneltilen Tenkitler ve Tahlili.” Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 10/1 (2017): 143-153.
16. Çelik, Yüksel. “Seyyid Şerîf Cürcânî ve “el-Misbâh fi Şerh el-Miftâh” Adlı Eseri.” Bilimname 24 (2013): 57-100.
17. Demir, Halis. “Hanefî Fakihi Burhânüşşerîa’nın Vikâye Adlı Eserinin el-İnâye fî Şerhi Vikâyeti’r-Rivâye Kümenati Şerhi.” Uluslararası Geçmişten Günümüze Tokat’ta İlmî ve Kültürel Hayat Sempozyumu, ed. Hanifi Vural vd. 180-204. Tokat: Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi Yayınları, 2018.
18. Demir, Halis. “Hanefi Mezhebi Şerh Edebiyatı.” Balıkesir İlahiyat Dergisi 10 (2019): 169-247.
19. Durmuş, İsmail. “Sekkâkî Ebû Ya‘kūb.” Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi 36: 332-333.
20. Durmuş, İsmail. “Muhtasar.” Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi 31: 57-58.
21. İnanç, Yunus. “Nahivdeki İstidlâl Çeşitleri.” Ondokuz Mayıs Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 46 (2019): 261-295.
22. Kaplan, İlyas. “Hanefilerde Rumuz Geleneği ve Kullanılışı.” Bilimname 47 (2022): 799-830.
23. Kaplan, İlyas. Mütûn-i Erbaa'dan Mecmau'l-Bahreyn ve İbn Melek Şerhi, ed. Muhammet Raşit Akpınar. İstanbul: Kitap Dünyası Yayınları, 2020.
24. Kaplan, İlyas. Kudûrî Şerhi el-Lübâb Kaynak ve Metod, ed. Abdullah Acar. İstanbul: Dün Bugün Yarın Yayınları, 2019.
25. Koca, Ferhat. “Mergīnânî, Burhâneddin.” Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi 29: 182-183.
26. Komenâtî, Hüseyin (Hasan) b. Ali. el-İnâye fî Şerhi’l-Vikâye, Amasya Beyazıt, 295: 1a-229b. Amasya Yazma Eserler Ktp.
27. Komenâtî, Hüseyin (Hasan) b. Ali. el-Kâmil fî Şerhi’z-Zîci’ş-Şâmil, Antalya, BY7019/2: 1a-68b. Konya Yazma Eserler Ktp.
28. Komenâtî, Hüseyin (Hasan) b. Ali. el-Kâmil fî Şerhi’z-Zîci’ş-Şâmil, Laleli, 300355: 1a-68b. Süleymaniye Ktp.
29. Komenâtî, Hüseyin (Hasan) b. Ali. Hâşiye alâ Şerhi'l-Misbâh, , Milli Kütüphane Yazmalar, 616235: 102b-127b. Milli Ktp.
30. Köse, Ali ve Halis Demir. “Merginânî’nin el-Hidâye Adlı Eserine Dair Literatür Araştırması: Kapsam, Önem ve Katkılar.” İslam Hukuku Araştırmaları Dergisi 45 (2025): 623-666.
31. Özel, Ahmet. “Zencani İzzeddin.” Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi 44: 253-254.
32. Saraç, Yekta. “Şerhler.” Türk Edebiyatı Tarihi. 4 cilt. Ankara: Kültür ve Turizm Bakanlığı: 2006.
33. Şensoy, Sedat. “Şerh.” Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi 38: 555-558.
34. Şensoy, Sedat. “Ta’lîkât.” Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi 39: 508-510.
35. Şirin, Şükrü. “İslam Hukûkunda İstisnânın İstisnâsı.” İlahiyat Tetkikleri Dergisi 54 (2020): 279-301.
36. Taşköprülüzâde Ahmed Efendi. Eş-Şakâ’iku’n-Nu‘Mâniyye Fî Ulemâi’d-Devleti’l-Osmâniyye Osmanlı Âlimleri. İstanbul: Türkiye Yazma Eserler Kurumu Başkanlığı Yayınları, 2019.
37. Topuzoğlu, Tevfik Rüştü. “Hâşiye.” Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi 16: 268-269.
38. Unat, Yavuz. “Zîc.” Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi 44: 397-398.
39. Usta, İbrahim. “Tokat Âlimlerinin Arap Diline Katkıları (Bibliyografik Derleme).” Uluslararası Geçmişten Günümüze Tokat’ta İlmî ve Kültürel Hayat Sempozyumu, ed. Hanifi Vural vd. 164-179. Tokat: Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi Yayınları, 2018.
40. Yavuz, Mehmet. “IX. (XV) Asırda Arap Gramerine Dair Eser Yazan Bazı Osmanlı.” Şarkiyat Mecmuası 16 (2011): 117-36.