EBEVEYN-ÇOCUK İLİŞKİSİ ENVANTERİNİN 60–72 AYLIK ÇOCUKLARIN ANNE VE BABALARINA UYARLANMASI

Öz

The present study was carried out to adapt “Parents-Children Relationship Inventory (PCRI)” which was developed to evaluate the relations of the parents with 5-6-year old children with each other and with their children to Turkish parents. Descriptive survey model was used in the study. The study group was composed of 780 parents who have 5 or 6 year old children attending the preschools or kindergarten classes in primary schools.For the analysis of the data, nine experts were consulted about the concept validity. To test the validity of the original factorial structure of parent-children relationship inventory in the Turkish study group, exploratoryfactor analysis and confirmative factor analysis were done. To find out the reliability of the PCRI , Cronbach Alpha reliability coefficient and Mc Donald reliability coefficient were calculated. It is found that reliability is higher than .70 for each of the factors.At the end of analyzes made; the PCRI which is origin 7 subtitle and 41 items, at satisfied factorial validity and at also identified structure of parent-child relationship

Anahtar Kelimeler

• Parent, relationship, validity, reliablity

EBEVEYN-ÇOCUK İLİŞKİSİ ENVANTERİNİN 60–72 AYLIK ÇOCUKLARIN ANNE VE BABALARINA UYARLANMASI

Öz

Bu çalışma, 5-6 yaş çocukların ebeveynlerinin birbirleri ve çocukları ile olan ilişkisini değerlendirmek üzere geliştirilmiş olan “Ebeveyn Çocuk İlişkisi Envanteri-EÇİE (Parents-Children Relationship Inventory [PCRI])”ni Türk ebeveynlerine uyarlamak amacıyla yapılmıştır. Araştırmada betimsel tarama modeli kullanılmıştır. Örneklemi, Kütahya İl merkezinde bulunan anaokulları ile resmi ilköğretim okullarının anasınıflarına devam eden 60-72 aylık çocukların 780 anne ve babası oluşturmuştur. Verilerin analizinde, ilk aşamada Ebeveyn Çocuk İlişkisi Envanteri (EÇİE)’nin kapsam geçerliği yönünden dokuz uzman görüşüne başvurulmuştur. Ebeveyn Çocuk İlişkisi Envanteri (EÇİE)’nin orijinal faktöriyel yapısının Türk örnekleminde geçerliliğini test etmek amacıyla açımlayıcı faktör analizi ve doğrulayıcı faktör analizine başvurulmuştur. Ebeveyn Çocuk İlişkisi Envanteri (EÇİE)’nin güvenirliğini tespit etmek amacıyla Cronbach Alfa güvenirlik katsayısı ve McDonald güvenirlik katsayısı hesaplanmıştır. Tüm faktörler için güvenirlik katsayısı 0.70’den büyük olduğu görülmüştür. Yapılan analizler sonucunda, 7 alt boyutlu 41 maddelik haliyle orijinal formuyla faktöriyel geçerliğinin sağladığı ve ebeveyn çocuk ilişkisi yapısını tanımladığı sonucuna ulaşılmıştır

Anahtar Kelimeler

• Ebeveyn, ilişki, geçerlilik, güvenirlik

Kaynakça

1. AKYOL, K. A. (2003). Anne-Baba-Çocuk İlişkisi. Bilim ve Aklın Aydınlığında Eğitim Dergisi. Yıl:3 Sayı:36
2. ARCUS, E. M. (1995). Advances İn Family Life Education: Past, Present, And Future. Family Relations, 44,(4)
3. ÇAĞDAŞ, A. (2003). Anne Baba Çocuk İletişimi. Eğitim Kitapevi Yayınları Konya
4. ÇAĞDAŞ, A. (2009). Anne Baba Çocuk İletişimi. Kök Yayıncılık (2.baskı) Ankara
5. GÜLER, D., ULUTAK, N. (1993). Aile Kavramının Tarihsel Gelişimi ve Türk Toplum Yaşantısında Aile. Anadolu Üniversitesi iletişim Bilimleri Fakültesi Dergisi, Anadolu Üniversitesi Yayınları, 689
6. KAPTAN, S. (1999). Bilimsel Araştırma Teknikleri. Ankara: Gazi Büro Yayınları
7. KARASAR, N. (2002) . Bilimsel Araştırma Yöntemi. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım
8. OZANKAYA, Ö. (1991). Aile Kurumu, Cem Yayınları, İstanbul.

9. ÖZDEMİR, Ç, M. (2007). Toplumsal Değişme Karşısında Aile Ve Okul. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 5(2), 185- 198
10. ÖZGÜVEN, İ. E. (2001). Ailede İletişim ve Yaşam, PDREM Yayınları, Ankara
11. ŞAHİN, T. F. (2003). “Çocuğun Gelişimi ve Eğitiminde Babanın Rolü”. Erken Çocuklukta Gelişim ve Eğitimde Yeni Yaklaşımlar. (Yay.Haz. Müzeyyen Sevinç). İstanbul: Morpa Kültür Yayınları
12. TEZBAŞARAN, A. ATA. (1997). Likert Tipi Ölçek Geliştirme Kılavuzu (ikinci Baskı). Ankara: Türk Psikologlar Derneği Yayınları.
13. YURDUGÜL, H. (2006). Paralel, Eşdeğer ve Konjenerik Ölçmelerde Güvenirlik Katsayılarının Karşılaştırılması. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Dergisi. cilt:39, sayı: 1,15-37