Perception of Being and the Representation of the Digital Body in Ed Atkins’ Us Dead Talk Love Video Installation

Öz

Ed Atkins' 2012 video installation, "Us Dead Talk Love" uses hyper-realistic Computer-Generated Image (CGI) avatars to engage in profound aesthetic and intellectual questioning of the representation and perception of existence within the digital body. The work focuses on themes such as death, the disappearance of the body, and the expression of emotions in digital form. Ed Atkins utilizes digital aesthetics as a powerful emotional tool, addressing the experience of being human through technology; he creates a new digital he creates a new digital entity by combining visual, sound, gesture, and spatial arrangement elements. In the digital age we live in, the artist considers the body not only as a biological entity but also as a technological, alienating, and emotional phenomenon. In this context, Atkins' work is considered a powerful example inviting a rethinking of the representation of the body and the perception of existence in digital aesthetics. When considered within the framework of Jean Baudrillard's simulacrum and Donna Haraway's cyber-organism discussions, the video explores the digital figures; It can be described as a simulacrum replacing the biological body, an image as a means of emotional transmission, and hybrid art that transcends human-machine boundaries. In this context, it reveals that existence can be established not only through physical presence but also through representation and technology, and the viewer's experience in front of digital entities takes place through the duality between concepts such as empathy and alienation, showing how the body is transformed perceptually and emotionally in the digital age.

Anahtar Kelimeler

• Being
• Digital Body
• Representation
• Death
• Art
• Simulacrum
• Hybrid Art.

Ed Atkins’in “Us Dead Talk Love” Video Enstalasyonunda Varlık Algısı ve Dijital Bedenin Temsili

Öz

Ed Atkins, 2012 tarihli "Us Dead Talk Love" video enstalasyonu, hiper-gerçekçi Bilgisayar Üretimli Görüntü (CGI) avatarlarını kullanarak, dijital bedenin temsili ve varlık algısı üzerine derinlemesine estetik ve düşünsel sorgulamalar yapmaktadır. Eser, bu çerçevede ölüm olgusu, bedenin yok oluşu ve duyguların dijital formda ifade edilmesi gibi temalara odaklanmaktadır. Ed Atkins, dijital estetiği güçlü bir duygusal araç olarak kullanmaktadır ve teknolojinin "insan olma" deneyimini ele alırken; görsellik, ses, jest ve mekânsal düzenleme unsurlarını birleştirerek yeni bir dijital varlık yaratmıştır. Sanatçı, içinde yaşadığımız dijital çağda, bedenin yalnızca biyolojik bir varlık olarak değil, aynı zamanda teknolojik, yabancılaştırıcı ve duygusal bir fenomen olarak ele almaktadır. Bu bağlamda Atkins’in eseri, dijital estetikte bedenin temsilini ve varlık algısını yeniden düşünmeye davet eden güçlü bir örnek olarak değerlendirilmektedir. Video, Jean Baudrillard’ın simülakr ve Donna Haraway’in siber-organizma tartışmaları çerçevesinde düşünüldüğünde, dijital figürler; biyolojik bedenin yerini alan bir simülakr, duygusal aktarım aracı olan imge ve insan-makine sınırlarını aşan hibrit (melez) sanat olarak nitelendirilebilir. Bu bağlamda varlığın yalnızca fiziksel mevcudiyetle değil, temsil ve teknoloji aracılığıyla da kurulabileceğini ortaya koymaktadır ve izleyicinin dijital varlıklar karşısında yaşadığı deneyim; empati ve yabancılaşma olgusu gibi kavramlar arasındaki ikilik üzerinden gerçekleşerek, dijital çağda bedenin algısal ve duygusal olarak nasıl dönüştüğünü göstermektedir.

Anahtar Kelimeler

• Varlık
• Dijital Beden
• Temsil
• Ölüm
• Sanat
• Simülakr
• Hibrit Sanat.

Kaynakça

1. Barthes, R. (1996). Camera Lucida Fotoğraf Üzerine Düşünceler, (Çev., Akçakaya, R.), İstanbul: Altıkırkbeş Yayın.
2. Baudrillard, J. (2011). Simülakrlar ve Simülasyon, (Çev., O., Adanır), İstanbul: Doğu Batı Yayınları.
3. Blackham, H. J. (2005). Altı Varoluşçu Düşünür, (Çev., Uşşaklı, E.), Ankara: Dost Kitabevi.
4. Deleuze, G. (2021). Sinema II Zaman-İmge, (Çev., Yalım, B., Koyncu, E.), İstanbul: Norgunk Yayıncılık.
5. Haraway, D. (2006), Siborg Manifestosu Geç Yirminci Bilim, Teknoloji ve Sosyalist Feminizm, (Çev., Akınhay, O.), İstanbul: Agora Kitaplığı.
6. Heidegger, M. (2004). Varlık ve Zaman, (Çev., Yardımlı, Aziz), İstanbul: İdea Yayınevi.
7. Husserl, E. (2003). Fenomenoloji Üzerine Beş Ders, (Çev., Tepe, H.), Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.
8. Kojève, A. (2001). Hegel Felsefesine Giriş, (Çev., S. Hilav), İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.

9. Merleau-Ponty, M. (2016). Algının Fenomolojisi, (Çev., Sarıkartal, E., Hacımuratoğlu, E.), İstanbul: İthaki Yayınları.
10. Sutton, D., Martin- Jones, D. (2013). Yeni Bir Bakışla, Deleuze, (Çev., Özbank, M., Başkavak, Y.), İstanbul: Kolektif Kitap.
11. İnternet Kaynakları
12. James, j. (2025). https://stupiddope.com/2025/04/ed-atkins-digital-surrealism-unfolds-in-tate- britains-largest-survey-to-date/, Erişim tarihi: 14.06. 2025.
13. Pavic., A. (2025). https://www.designscene.net/2025/04/ed-atkins-tate-britain.html, Erişim tarihi: 22.07.2025.
14. Görsel Kaynakça
15. Görsel1. https://www.fondationlouisvuitton.fr/en/collection/artworks/us-dead-talklove, Erişim tarihi: 23.04.2025).
16. Görsel 2. https://www.fondationlouisvuitton.fr/en/collection/artworks/us-dead-talk-love, Erişim tarihi: 23.04.2025.
17. Görsel 3. https://www.fondationlouisvuitton.fr/en/collection/artworks/us-dead-talk-love, Erişim tarihi: 23.04.2025.