Student Experiences with the Implementation of the Team Game Tournament Technique, One of the Cooperative Learning Methods, in 7th Grade Religious Culture and Moral Knowledge Classes

Öz

In this research, designed as a case study on the cooperative learning method, the technique was implemented in a 7th grade Religious Culture and Ethics course. Drawing on student experiences, the study aimed to explore how cooperative learning is perceived and defined by students. Based on the data derived from these experiences, five main themes were reached. These themes include students' definitions of cooperative learning, the techniques employed, the benefits of the method, its perceived advantages and disadvantages, and the emotional responses of students toward the technique. In addition, the data obtained from student experiences were coded and subjected to content analysis with Maxqda 24.9.1 analysis programme, a qualitative data analysis software. The findings suggest that cooperative learning method in Religious Culture and Ethics classes enables students to learn by having fun, increases academic success, makes students active and brings the desire to learn. It was seen that the disadvantages of the method were emphasised especially by students who focused on individual study. It was determined that cooperative learning contributed to the adaptation of inclusion students in the classroom. In terms of gender roles, it was seen that the students were generally united in common ground. In the team game tournament technique, the sense of competition between groups is more prominent. The Team Game Tournament technique, in particular, was noted for fostering a heightened sense of inter-group competition. Overall, students reported positive experiences with the cooperative learning method in general, and with the Team Game Tournament technique in particular. In this respect, the implementation of the method by teachers is among the expectations from teachers within the framework of the Turkish Century Education Model.

Anahtar Kelimeler

• Religious Education
• Cooperative Learning
• Experience
• Learning Styles
• Team Games Tournament

İş Birlikli Öğrenme Yöntemlerinden Takım Oyun Turnuva Tekniğinin Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersi 7. Sınıflarda Uygulanmasına Yönelik Öğrenci Deneyimleri

Öz

İş birlikli öğrenme yöntemi ile ilgili bir durum çalışması olan bu araştırmada, 7. sınıf Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersinde iş birlikli öğrenme yöntemi uygulanmış olup, iş birlikli öğrenmenin öğrenci tarafından nasıl tanımlandığı öğrenci deneyimlerinden yola çıkılarak ortaya konulmuştur. Bu deneyimlerden elde edilen veriler neticesinde beş ana temaya ulaşılmıştır. İlgili temalarda iş birlikli öğrenme yöntemine yönelik öğrenci tanımları, öğrencilere uygulanan iş birlikli öğrenme teknikleri, tekniğin öğrenciye katkıları, avantaj ve dezavantajları, öğrenci tarafından tekniğe yönelik hislerin neler olduğu ortaya konulmuştur. Ayrıca araştırmada nitel araştırma programlarından Maxqda 24.9.1 analiz programı ile öğrenci deneyimlerinden elde edilen veriler kodlanarak içerik analizine tabi tutulmuştur. Araştırmada ulaşılan sonuçlara göre Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi derslerinde iş birlikli öğrenme yöntemi, öğrencinin eğlenerek öğrenmesini sağlamakta, akademik başarıyı artırmakta, öğrenciyi aktif etmekte ve öğrenme isteğini de beraberinde getirmektedir. Yöntemin dezavantajlarının özellikle bireysel çalışma odaklı öğrenciler tarafından vurgulandığı görülmüştür. İş birlikli öğrenmenin kaynaştırma öğrencilerinin sınıf içi uyumlarına katkısının olduğu tespit edilmiştir. Cinsiyet rolleri açısından öğrencilerin genel olarak ortak paydada birleştikleri görülmüştür. Takım oyun turnuva tekniğinde gruplar arası rekabet duygusu daha fazla ön plana çıkan hususlardandır. Öğrencilerin genelde iş birlikli öğrenme yöntemi, özelde ise takım oyun turnuva tekniği ile alakalı olumlu deneyimler elde ettikleri anlaşılmıştır. Bu açıdan yöntemin öğretmenler tarafından uygulanması Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli çerçevesinde de öğretmenden beklenenler arasındadır.

Anahtar Kelimeler

• Din Eğitimi
• İş Birlikli Öğrenme
• Deneyim
• Öğrenme Stilleri
• Takım Oyun Turnuva

Kaynakça

1. Abalı, Ünal. “Avrupa Birliği Sürecinde İslâm Din Derslerinin Pedagojik Boyutu”. III. Din Şûrası: Tebliğ ve Müzakereleri. ed. Mehmet Bulut. 3/445-459. Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, 2005.
2. Açıkgöz, Kamile Ün. İşbirlikli Öğrenme Kuram, Araştırma, Uygulama. Malatya: Uğurel Matbaası, 1992.
3. Aktaş, Hamza. “Din Eğitiminin İslâmî İlimlerdeki Yeri”. Siirt Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 1/1 (April 2016), 27-42.
4. Aktaş, Hamza. "Din Öğretiminde Kullanılan Öğretme Modelleri". Güncel Bilgiler Işığında Din Öğretiminde Yöntemler. ed. Mehmet Zeki Aydın – Rıdvan Demir. 41-83. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık, 2020.
5. Altaş, Nurullah - Arıcı, İsmail. “Din Eğitiminin Bilimselleşme Süreci”. Din Eğitimi. ed. Mustafa Köylü - Nurullah Altaş. 48-80. İstanbul: Ensar Neşriyat, 2020.
6. Aybey, Salih. “Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersinin Assure Modeline Göre Tasarımı”. Trabzon İlahiyat Dergisi 7/1 (Haziran 2020), 339-381. https://doi.org/10.33718/tid.693477
7. Aydın, Mehmet Zeki. Din Öğretiminde Yöntemler. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık, 12. Basım, 2018.
8. Aydın, Mehmet Zeki. Öğretim İlke ve Yöntemleri Pedagojik Formasyon İçin. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık, 2022.

9. Başkonak, Mustafa – Akşener, Ayşe. "Kuran Öğretiminde Yeni Yaklaşımlar: On Saatte Online Kuran Eğitimi Örneği", Şırnak Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 11/25 (Aralık 2020), 714-740.
10. Bayrakçeken, Samih vd. İşbirlikli Öğrenme Modeli ve Uygulaması. Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık, 2. Basım, 2015.
11. Bayraktar, Mehmet Faruk – Pekcan, Burak. "Medrese Eğitim Sisteminde Muîdlik/Asistanlık Üzerine Düşünceler". Düzce Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 6/2 (Aralık 2022), 125-134. https://doi.org//duifad.1204312.
12. Bilgin, Beyza. Eğitim Bilimi ve Din Eğitimi. İstanbul: Gün Yayıncılık, 2001.
13. Bruner, Joremi S. Toward E Theory of Instruction. Harvard: Harvard, 1. Basım, 1971.
14. Büyüköztürk, Şener vd. Bilimsel Araştırma Yöntemleri. Ankara: Pegem Akademi, 3. Basım, 2022.
15. Cihandide, Zeynep Nezahat. Okul Öncesi Din ve Ahlak Eğitimi. İstanbul: Değerler Eğitimi Merkezi Yayınları, 14. Basım, 2014.
16. Çalıklar, Şeyma - Şimşek, Ümit. "Takım-Oyun-Turnuva ve Öğrenci Takımları Başarı Bölümleri Yöntemlerinin Akademik Başarı ve Kalıcılık Üzerine Etkisi". Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi 18/3 (Aralık 2017), 44-63.
17. Çelikkaya, Hasan. Din Eğitimi İhtiyacı. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık, 2014.
18. Çetinkaya, Seher - Durmuş, Tuğçe. “İşbirlikli Öğrenme-Öğretme Yaklaşımına Yönelik Bir Derleme Çalışması”. Batı Anadolu Eğitim Bilimleri Dergisi 12/2 (28 Aralık 2021), 630-649. https://doi.org/10.51460/baebd.1007193
19. Davidson, Neil - Kroll, Diana Lambdin. “An Overview of Research on Cooperative Learning Related to Mathematics”. Journal for Research in Mathematics Education 22/5 (Kasım 1991), 362-365. https://doi.org/10.5951/jresematheduc.22.5.0362
20. De Vries, David L. - Slavin, Robert E. ‘‘Teams-Games-Tournaments (TGT): Review of Ten Classroom Experiments’'. Journal of Research and Development in Education 12/1 (Fall 1978), 28-38.
21. Demir, Oğuzhan Ömer. “Nitel Araştırma Yöntemleri”. Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri. ed. Kaan Böke. 275-304. İstanbul: Alfa Yayınları, 3. Basım, 2011.
22. Doymuş, Kemal. “İşbirlikli Öğrenme Yöntemi”. Öğrenme-Öğretme Kuram ve Yaklaşımları. ed. Sevil Büyükalan Filiz. 127-159. Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık, 4. Basım, 2023.
23. Duman, Bilal. Öğrenme-Öğretme Kuramları ve Süreç Temelli Öğretim. Ankara: Anı Yayıncılık, 2. Basım, 2008.
24. El Aliem, Rehab Soliman Abd. et al. "Utilization of Jigsaw Cooperative Learning Strategy on Maternity Nursing Students' Attitude and Achievement". American Journal of Nursing Science 8/6 (December 2019), 361-370. https://doi: 10.11648/j.ajns.20190806.22
25. Efe, Rıfat vd. İşbirlikli Öğrenme Teori ve Uygulama. Ankara: Eflatun Yayınevi, 2008.
26. Ergün, Mehmet. Beşinci Sınıf Matematik Dersi Ondalık Gösterim Konusunda İşbirlikli Öğrenme Tekniklerinin Başarı ve Öğrenme Kalıcılığı Üzerindeki Etkileri. Adana: Çukurova Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2023.
27. Ertürk, Selahattin. Eğitimde Program Geliştirme. Ankara: Hacettepe Üniversitesi Basımevi, 1984.
28. Gelici, Özlem - Bilgin, İbrahim. "İşbirlikli Öğrenme Tekniklerinin Tanıtımı ve Öğrenci Görüşlerinin İncelenmesi". Adıyaman Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi 1/1 (Ocak 2011), 40-70.
29. Gökalp, Murat. Öğretim İlke ve Yöntemleri. Ankara: Pegem Akademi, 4. Basım, 2019.
30. Göküş, Şeref. "Din Öğretiminde Gezi-Gözlem Yöntemi ve Bir Uygulama Örneği". TYB Akademi Dil Edebiyat ve Sosyal Bilimler Dergisi 10/28 (Ocak 2020), 115-144.
31. Gömleksiz, Müfit. Kubaşık Öğrenme Temel eğitim Dördüncü Sınıf Öğrencilerinin Matematik Başarısı ve Arkadaşlık İlişkileri Üzerine Deneysel Bir Çalışma. Adana: Baki Kitap ve Yayınevi, 1997.
32. Gömleksiz, Müfit. Kubaşık Öğrenme Yöntemi ile Geleneksel Yöntemin Demokratik Tutumlar ve Erişiye Etkisi. Adana: Çukurova Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, 1993.
33. Gürbüz, Sait - Şahin, Faruk. Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri Felsefe-Yöntem-Analiz. Ankara: Seçkin Yayıncılık, 3. Basım, 2016.
34. Ismail, Fathin Amirah et al. "Improving Students’ Participation and Performance in Building Quantities Through Think-Pair-Share Cooperative Learning’’. Indonesian Journal of Educational Research and Technology 3/3 (December 2023), 203-216.
35. Johnson, David W. vd. İşbirlikli Öğrenme El Kitabı. çev. Ayfer Kocabaş. Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık, 2016.
36. Kara, Cihan - Baydar, Aşkın. "Takım-Oyun-Turnuva’nın Sosyal Bilgiler Dersinde Akademik Başarıya Etkisi". Turkish Studies 14/6 (Ekim 2019), 3275-3286. http://dx.doi.org/10.29228/TurkishStudies.38217
37. Kocaman, Kasım. “İslam Geleneğinde Müslümanların Çocuklarına Kur’an’ı Öğretme Motivasyonları”. Turkish Academic Research Review 8/4 (2023), 1440-1454. https://doi.org/10.30622/tarr.1387912.
38. Kocaman, Kasım. İslam Eğitim Tarihinde Çocuklara Kur'an Öğretimi. Ankara: Fecr Yayınları, 2020.
39. Kocaman, Kasım. "Değerler Eğitiminin Öğretim Yöntemleriyle İlişkisi". İlahiyat Alanında Akademik Çalışmalar-II. ed. Hasan Selim Kıroğlu. 39-55. Ankara: Gece Kitaplığı, 2020.
40. Koşum, Adnan. Nasları Anlama ve Yorumlamada Yöntem Sorunu Fazlur Rahman Örneği. İstanbul: İz Yayıncılık, 2004.
41. Köylü, Mustafa - Nazıroğlu, Bayramali. “İlköğretimde Din Eğitimi”. Din Eğitimi. ed. Mustafa Köylü - Nurullah Altaş. 149-189. İstanbul: Ensar Neşriyat, 11. Basım, 2020.
42. Köylü, Mustafa - Oruç, Cemil. Çocukluk Dönemi Dini Gelişim. Ankara: Nobel Yayınları, 2020.
43. Kur’ân Yolu Türkçe Meâl ve Tefsir. çev. Hayrettin Karaman vd. Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, 3. Basım, 2007.
44. Küçükahmet, Leyla. Öğretim İlke ve Yöntemleri. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık, 2001.
45. Maden, Sedat. "Takım Oyun Turnuva Tekniğinin Yazım Kuralları ve İşaretleri Eğitiminde Kullanımı". e-İnternational Journal of Edicational Research 2/3 (Yaz 2011), 52-66.
46. Merriam, Sharan B. Nitel Araştırma Desen ve Uygulama İçin Bir Rehber. çev. Selahattin Turan. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık, 3. Basım, 2015.
47. MEB, Millî Eğitim Bakanlığı. Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretim Programları. Ankara: Millî Eğitim Bakanlığı, 2018. https://dogm.meb.gov.tr/meb_iys_dosyalar/2019_02/25182918_DKAB_4-8_9-12_Ogretim_Programi_Turkce.pdf
48. MEB, Millî Eğitim Bakanlığı. İlkokul-Ortaokul ve İmam Hatip Ortaokulu Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersi Öğretim Programı (4, 5, 6, 7 ve 8. Sınıf) Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli. Ankara: Millî Eğitim Bakanlığı 2024. https://tymm.meb.gov.tr/upload/program/2024programdin45678Onayli.pdf
49. MEB, Millî Eğitim Bakanlığı. “Öğretim Programları Ortak Metni - Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli”. Erişim 18 Şubat 2025. https://tymm.meb.gov.tr/upload/brosur/2024programortakmetinOnayli.pdf
50. Mottula, Osnat - Asaf, Merav. "Elektronik Ortamda İşbirlikçi Öğrenme". Lexi-Kaye 12 (Aralık 2019), 15-18.
51. Mutlu, Ayfer. “Öğrencilerin Sorgulama Becerilerine Yönelik Bir Karşılaştırma Araştırması: Takım-Oyun-Turnuva ve Birleştirme Teknikleri”. Trakya Eğitim Dergisi 10/1 (31 Ocak 2020), 127-139. https://doi.org/10.24315/tred.551112
52. Okumuşlar, Muhiddin - Genç, Fatih. “Din Eğitiminin Bilimselleşmesi/Neliği”. Din Eğitimi (El Kitabı). ed. Recai Doğan - Remziye Ege. 59-85. Ankara: Grafiker Yayınları, 4. Basım, 2016.
53. Oruç, Cemil. “Din Eğitiminin Hedefleri”. Fırat Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 13/1 (2008), 259-269.
54. Öcal, Mustafa. “Çocukta Sosyal Gelişim”. Çocuk Gelişimi ve Eğitimi. ed. Halis Ayhan. İstanbul: Ensar Neşriyat, 1998.
55. Özbek, Abdullah - Canan, İbrahim. “Kur’ân’ın Eğitim Felsefesi”. İslam’da Aile ve Çocuk Terbiyesi Sempozyumu. ed. İbrahim Canan. İstanbul: İslami İlimler Araştırma Vakfı, 1994.
56. Özdemir, Saadettin. “İşbirlikli Öğrenme Yönteminin Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi Dersinde Kullanılması”. Marife Dini Araştırmalar Dergisi 11/3 (Aralık 2011), 145-162. https://doi.org/10.5281/zenodo.3344302
57. Özdemir, Saadettin. “Öğrenmeyi Öğrenmeye Hz. Peygamber’den Örnekler”. V. Kutlu Doğum Sempozyumu. ed. İsmail Yakıt. 1/161-168. Isparta: Süleyman Demirel Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Tebliğler Dergisi, 2003.
58. Özdemir, Saadettin - Yıldırım, Mehmet. “Özel Eğitim Sınıfında Din Kültürü Ve Ahlak Bilgisi Dersi Öğretiminde Öğretmen, Öğrenci Ve Veli Tutumlarından Hareketle İşbirlikli Öğrenme Yöntemi”. Avrasya Sosyal ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi (ASEAD) 10/2 (2023), 14-40.
59. Sucu, İpek. "Gözetim Toplumunda Simülasyon Evreni ve Gündem Oluşturma: Survivor Yarışması Örneği". Nişantaşı Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 7/1 (2019), 1-26.
60. Tetik, İlhan – Acuner, Hacı Yusuf. "Arapça Öğretiminde Ters Yüz Sınıf Modelinin Gerçekleştirilebilirliği Üzerine Bir Araştırma". Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 20 (Aralık 2021), 355-381. https://doi.org/10.32950/rteuifd.917004
61. Teyfur, Mehmet - Teyfur, Emine. “Ortaöğretim Öğretmenlerinin İşbirlikli Öğrenme Uygulamaları Sürecinde Karşılaştıklari Sorunlar (İzmir/Bornova Örneği)”. Karadeniz Uluslararası Bilimsel Dergi 1/51 (Eylül 2021), 133-150. https://doi.org/10.17498/kdeniz.960189
62. Tosun, Cemal. Din Eğitimi Bilimine Giriş. Ankara: Pegem Akademik Yayıncılık, 3. Basım, 2005.
63. Tunçel, Zehra. İşbirlikli Öğrenmenin Beden Eğitimi Başarısı, Bilişsel Süreçler ve Sosyal Davranışlar Üzerindeki Etkileri. İzmir: Dokuz Eylül Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Doktora Tezi, 2006.
64. Ulutaş, Birgül. “Doküman Analizi”. Nitel Araştıma Yöntem, Teknik, Analiz ve Yaklaşımları. ed. Fatma Nevra Seggie - Yasemin Bayyurt. Ankara: Anı Yayıncılık, 2015.
65. Vural, Birol. “İşbirliğine Dayalı (Cooperative Learning) Kubaşık Öğrenme Modeli-Stratejisi”. Eğitim-Öğretimde Planlama-Ölçme ve Stratejiler. ed. Rahime Demir. 169-206. İstanbul: Hayat Yayıncılık, 2. Basım, 2004.
66. Yavuz, Kerim. Çocukta Dini Duygu ve Düşüncenin Gelişmesi. İstanbul: Boğaziçi Yayınları, 2012.
67. Yeşilyaprak, Binnur - Uçar, Ertuğrul. “Öğrenmeden Öğretime”. Eğitim Psikolojisi Gelişim-Öğrenme-Öğretim. ed. Binnur Yeşilyaprak. 337-398. Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık, 22. Basım, 2019.
68. Yıldırım, Bekir - Girgin, Sönmez. “Sınıf Kalıtım Ünitesinin Öğretilmesinde İşbirlikli Öğrenme Yönteminin Öğrenci Başarısına ve Bilginin Kalıcılığına Etkisi”. Elementary Education Online 11/4 (2012), 958-965.
69. Yıldız, Vesile. “İşbirlikli Ögrenme ile Geleneksel Ögrenme Grupları Arasındaki Farklar”. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi 16/17 (1999), 155-163.
70. Yılmaz, Sümeyra. Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersinde İşbirlikli Öğrenme Yöntemi. Samsun: Ondokuz Mayıs Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2015.