Ahmet Yesevi’nin Hikmetler’inde Ahir Zaman’ın Sahte Şeyhleri

Ahmet Yesevi, şeyh olan babası vasıtasıyla küçük yaştan itibaren tasavvuf terbiyesiyle yetişmiştir. İslami ilimleri de ikmâl eden Ahmet Yesevi uzun yıllar sonra Yesi’ye dönmüştür. Kendisinde tecrübe ettiği dönüşümü mânevi işaret sonucu kendi topraklarına taşımak istemiştir. İlim ve hâl’in muhabbet seviyesine yükselmesi sonucu gönlünde tezâhür eden hikmetleri Orta Asya bozkırların manen şenlenmesine vesile olmuştur. Oradaki nefesten yayılan hikmetler Balkanlara kadar sürgün vermiş, kökleri bugüne değin ayakta kalmıştır. Bu münbit yolun tahrip edilmemesi ve istismarcıların elinde değersizleşmemesi için de onları niyetleriyle birlikte saf gönül ve zihinlere ihbar etmiştir. Hikmetlerin ısrarla uyulması gereken bir mürşid-i kâmil vurgusuyla birlikte ahir zamanda artacak sahte şeyhlere karşı uyarılarda bulunur. İslam ve tasavvufun temel esaslarını bilmeyen, derdi dünya tamahı olan sahte mürşidlerin özelliklerini anlatır. Onun hikmetleri, İslam’ı, ağırlıklı şekilde tasavvufu yorum ile içselleştiren Türk toplulukları için uzun yıllardır önemli bir mihenk olmuştur. Günümüzde de önemli telkinler olarak değerlendirmeye alınması gereken hikmetleri bu çalışmanın konusu edinilmiştir.