Evaluation of Veterinarians’ Diagnostic and Therapeutic Approaches to Otitis Externa: A Survey Research

Öz

Otitis externa (OE) is one of the most common ear diseases encountered in small animal clinical practice. Despite its high prevalence, the diagnostic and therapeutic approaches used by veterinarians may vary depending on clinical experience, available resources, and access to advanced diagnostic tools. This study aimed to evaluate veterinarians’ clinical approaches to the diagnosis and treatment of otitis externa and to identify potential differences in diagnostic and therapeutic practices. A cross-sectional questionnaire-based survey was conducted between July 1 and September 1, 2025, among veterinarians working in clinical practices in Istanbul. A total of 330 veterinarians voluntarily participated in the study by completing an online survey distributed through social media and professional communication groups. The questionnaire consisted of two sections and 21 statements evaluating clinicians’ approaches to OE diagnosis and treatment using a five-point Likert scale. Descriptive statistics were used to summarize demographic characteristics and survey responses, and Chi-square tests were performed to evaluate associations between demographic variables and responses. Most participants reported routinely performing ear examinations and otoscopic evaluations in patients presented with ear complaints. Awareness of breed predisposition and owner education regarding OE were also high among respondents. However, variations were observed in practices related to ear cleaning, microbiological sampling, and the use of imaging techniques. Acute OE was reported to be frequently encountered and generally manageable within a short period, whereas chronic OE was considered more difficult to treat. Significant associations were identified between several survey statements and demographic variables such as age, gender, and professional title. These findings indicate that veterinarians generally adopt current clinical approaches in the diagnosis and management of OE; however, variability in certain diagnostic and therapeutic practices suggests that more standardized clinical protocols and increased access to advanced diagnostic tools may improve the clinical management of otitis externa.

Anahtar Kelimeler

• Clinical management
• ear examination
• otitis externa
• otoscopy
• survey
• veterinary clinicians

Destekleyen Kurum

This study was supported by the Scientific and Technological Research Council of Türkiye (TÜBİTAK) through the 2209-A University Students Research Projects Support Program (Project No: 1919B012327839).

Etik Beyan

Ethical approval for this study was obtained from the Istanbul University-Cerrahpaşa Social and Human Sciences Research Ethics Committee (Approval No: 2024/628). Participation in the survey was voluntary and anonymous, and informed consent was obtained from all participants.

Teşekkür

The authors would like to thank the Ear, Nose and Throat (ENT) and Surgery Clinics of the Faculty of Veterinary Medicine, Istanbul University-Cerrahpaşa for providing clinical support and contributing to the completion of this study

Veteriner Hekimlerin Otitis Eksterna Tanı ve Tedavi Yaklaşımlarının Değerlendirilmesi: Anket Çalışması

Öz

Otitis eksterna (OE), küçük hayvan klinik pratiğinde en sık karşılaşılan kulak hastalıklarından biridir. Hastalığın yüksek görülme sıklığına rağmen veteriner hekimlerin tanı ve tedavi yaklaşımları klinik deneyim, mevcut imkânlar ve ileri tanı yöntemlerine erişim gibi faktörlere bağlı olarak farklılık gösterebilmektedir. Bu çalışmada veteriner hekimlerin otitis eksterna tanı ve tedavisine yönelik klinik yaklaşımlarının değerlendirilmesi ve tanısal ile terapötik uygulamalardaki olası farklılıkların belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışma, 1 Temmuz–1 Eylül 2025 tarihleri arasında İstanbul’da kliniklerde çalışan veteriner hekimler arasında gerçekleştirilen kesitsel ve anket temelli bir araştırma olarak tasarlanmıştır. Sosyal medya ve mesleki iletişim grupları aracılığıyla paylaşılan çevrim içi ankete toplam 330 veteriner hekim gönüllü olarak katılmıştır. Anket iki bölüm ve otitis eksterna tanı ve tedavi yaklaşımlarını değerlendirmeye yönelik 21 ifadeden oluşmuş ve beşli Likert ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizinde tanımlayıcı istatistikler kullanılmış, demografik değişkenler ile anket yanıtları arasındaki ilişkiler Ki-kare testi ile değerlendirilmiştir. Katılımcıların büyük çoğunluğunun kulak muayenesi ve otoskopik değerlendirmeyi rutin olarak uyguladığı belirlenmiştir. Ayrıca ırk predispozisyonu konusunda farkındalığın ve hasta sahiplerinin bilgilendirilmesinin yüksek olduğu görülmüştür. Bununla birlikte kulak temizliği uygulamaları, mikrobiyolojik örnekleme ve görüntüleme yöntemlerinin kullanımında farklılıklar olduğu saptanmıştır. Akut OE olgularının klinik pratikte sık karşılaşıldığı ve genellikle kısa sürede tedavi edilebildiği, buna karşın kronik OE olgularının daha zor yönetildiği bildirilmiştir. Bazı anket ifadeleri ile yaş, cinsiyet ve mesleki unvan gibi demografik değişkenler arasında anlamlı ilişkiler tespit edilmiştir. Bu bulgular veteriner hekimlerin OE tanı ve tedavisinde güncel klinik yaklaşımları genel olarak benimsediğini göstermektedir. Bununla birlikte bazı tanısal ve terapötik basamaklarda gözlenen farklılıklar, daha standardize klinik protokollerin geliştirilmesi ve ileri tanı yöntemlerine erişimin artırılmasının OE’nin klinik yönetimini iyileştirebileceğini düşündürmektedir

Anahtar Kelimeler

• Klinik yönetim
• kulak muayenesi
• otitis eksterna
• otoskopi
• anket
• veteriner hekimler

Destekleyen Kurum

Bu çalışma, Türkiye Bilimsel ve Teknolojik Araştırma Kurumu (TÜBİTAK) tarafından 2209-A Üniversite Öğrencileri Araştırma Projeleri Destekleme Programı kapsamında desteklenmiştir (Proje No: 1919B012327839).

Etik Beyan

Bu çalışma için etik onay, İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa Sosyal ve Beşeri Bilimler Araştırmaları Etik Kurulu’ndan alınmıştır (Onay No: 2024/628). Ankete katılım gönüllülük esasına dayalı ve anonim olarak gerçekleştirilmiş olup, tüm katılımcılardan bilgilendirilmiş onam alınmıştır.

Teşekkür

Yazarlar, bu çalışmanın tamamlanmasına klinik destek sağlayan ve katkıda bulunan İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa Veteriner Fakültesi Kulak Burun Boğaz (KBB) ve Cerrahi Kliniklerine teşekkür eder.

Kaynakça

1. Bajwa J (2019). Canine otitis externa: Treatment and complications. Can Vet J., 60:97–99.
2. Demirutku A (2007). Kedi ve köpeklerde dış kulak hastalıkları üzerine klinik incelemeler. Doktora Tezi. İstanbul Üniversitesi, İstanbul.
3. Harvey RG, Harari J (2017). Anatomy and physiology of ear. In: Ear Diseases of the Dog and Cat. Harvey RG, Harari J (eds). Manson Publishing, London, 3–42.
4. Murphy KM (2001). Clinical techniques in small animal practice for otitis externa. Clin Tech Small Anim Pract., 16(3):236–241.
5. Pye C (2018). Advances in otitis externa treatment. Can Vet J., 59:1231–1234.
6. Saridomichelakis MN, Farmaki R, Leontides LS, et al (2007). Aetiology of canine otitis externa. Vet Dermatol., 18(5):341–347.
7. Logas D (2019). Otitis externa. In: Small Animal Dermatology for Technicians and Nurses. Horne K, Schwassmann M, Logas D (eds). Wiley-Blackwell, Ames, Iowa, USA, 53–64.
8. Tambella AM, Attili AR, Marchegiani A, Crotti S, et al (2020). Evaluation of otitis externa treatment. BMC Vet Res., 16(1):91.

9. O’Neill DG, Volk AV, Soares T, et al (2021). Frequency and predisposing factors for canine otitis externa. Canine Med Genet., 8(1):7.
10. Rosser EJ (2004). Causes of otitis externa. Vet Clin North Am Small Anim Pract., 34:459–468.
11. Harvey R (2022). A review of recent developments in veterinary otology. Vet Sci., 9(4):161.
12. Paterson S (2016). Discovering the causes of otitis externa. In Practice., 38(2):7 – 11.
13. Perry LR, MacLennan B, Korven R, et al (2017). Epidemiological study of canine otitis externa. Can Vet J., 58:168–174.
14. Datsiuk DL, Hunchak VM, Gutyj BV, et al (2024). Otitis externa in dogs (prevalence, etiology, clinical course, and treatment regimens). LNU Vet Med Biotechnol., 26(114):62–69.
15. Nuttall T (2016). Otitis externa: Diagnosis and management. In Practice., 38(2):17–21.
16. Nuttall T (2023). Managing recurrent otitis externa in dogs: what have we learned and what can we do better? J Am Vet Med Assoc., 261(S1):S10–S22.
17. Jacobson LS (2002). Diagnosis and medical treatment of otitis externa in the dog and cat. J S Afr Vet Assoc., 73(4):162–170.
18. Doyle RS, Skelly C, Bellenger CR (2004). Surgical management of 43 cases of chronic otitis externa in the dog. Ir Vet J., 57(1):22–28.
19. Kennis R (2023). Otitis externa. In: Small Animal Soft Tissue Surgery. Monnet E (ed). Wiley-Blackwell, Hoboken, NJ, 846–850.
20. Lofstedt J (2003). Gender and veterinary medicine. Can Vet J., 44(7):533.
21. Morello SL, Genovese J, Pankowski A, et al (2021). Occupational segregation by gender in veterinary specialties. Vet Surg., 50(6):1191–1200.
22. Turkish Statistical Institute (2025). Labor force statistics, November 2025. Avaiable at: https://data.tuik.gov.tr. Access date: 01.03.2026.
23. Robinson D, Edwards M, Mason B, et al (2019). The 2019 survey of the veterinary profession. Institute for Employment Studies, Brighton, UK.
24. Gfeller F (2025). Physical exam checklist for pets: First aid. Avaiable at: https://veterinarypartner.vin.com/default.aspx?pid=19239&id=4951314. Access date: 01.03.2026.
25. Ponn PC, Tipold A, Volk AV (2025). Can we minimize the risk of dogs developing otitis externa? Vet Dermatol., 36:321–327.
26. Samsieva M, Ivanova K, Popova TP (2025). Otitis externa in dogs – a review. Tradit Mod Vet Med., 10(1):112–118.
27. Bukhari SMAS, Aslam S, Riaz N, Ayub MW, et al (2021). Management of cotton bud induced otitis externa by unique method. Pak Armed Forces Med J., 71:1241–1244.
28. Otunga HA (2024). Systematic literature review of the impact of using ear buds for cleaning ears in children and adults. Int J Otolaryngol., 2024:1–8.
29. Nuttall T, Cole LK (2004). Ear cleaning: The UK and US perspective. Vet Dermatol., 15(2):127–136.
30. Corb E, Griffin CE, Bidot W, et al (2024). Effect of ear cleaning on treatment outcome for canine otitis externa. Vet Dermatol., 35(6):716–725.
31. Nibblett BMD, Pereira MM, Sithole F, et al (2017). Design and validation of a three-dimensional printed flexible canine otoscopy teaching model. Simul Healthc., 12(2):91–95.
32. Tham HL, Elnady FA, Byrnes MK (2023). A novel canine otoscopy teaching model for veterinary students. J Vet Med Educ., 50(3):266–275.
33. Radlinsky MG (2016). Advances in otoscopy. Vet Clin North Am Small Anim Pract., 46(1):171–179.
34. Karnad VV, Jeyaraja K, Vijayarani K, et al (2020). Cytological and microbiological analysis of canine otitis externa. Indian J Anim Res., 54(10):1309–1313.
35. Saraiva S, Calouro R, De Sousa T, et al (2025). Bacterial agents and antimicrobial-resistance patterns in canine otitis externa. Animals., 15(22):3317.
36. Gaur M, Jain R, Shukla BP, Shrivastava N, et al (2023). Otoscopic and radiographic examination of dogs suffering from external ear affections. Indian J Vet Sci Biotechnol., 19(6):71–75.
37. Parlak K, Yalçın M, Erol H, et al (2021). Evaluation of video-otoscopic, radiographic and computed tomographic examinations of cats and dogs with ear diseases. Vet Med Int., 2021:667326.
38. Republic of Türkiye (1954). Law on the Practice of Veterinary Medicine and the Establishment and Duties of the Turkish Veterinary Medical Association (Law No: 6343). Official Gazette, 18 March 1954.