A Research for Factors That are Effective on the Voting Behavior of University Students

Öz

The most distinct method adopted by the electorates to reflect their political conviction is voting. This

study attempts to reveal the factors influential upon undergraduates’ behaviour of voting, and to enable

comparison between such factors. In this context, findings related to a questionnaire conducted for the

undergraduates in the wake of the local election on 29 March 2009 have been given. According to the

rudimentary findings of this study, the most distinct factors that have been influential upon undergraduates’

behaviour of voting for local elections are candidate, ideology and leader.

Anahtar Kelimeler

• Voting Behaviour,Electorate,Political Participation

ÜNİVERSİTE ÖĞRENCİLERİNİN OY VERME DAVRANIŞLARINDA ETKİLİ OLAN FAKTÖRLERE YÖNELİK BİR ARAŞTIRMA

Öz

Seçmenlerin siyasi kanaatlerini yansıtmak amacıyla kullandıkları en belirgin yöntem oy vermektir. Bu

araştırmanın amacı, üniversite öğrencilerinin oy verme davranışı üzerinde etkili olan faktörleri ortaya koyarak

bu faktörler arasında bir karşılaştırma olanağı sunmaktır. Bu bağlamda 29 Mart 2009 Yerel Seçimleri sonrasında

üniversite öğrencilerine yönelik yapılan bir anket çalışmasının bulguları sunulmuştur. Bu çalışmanın temel

bulgularına göre yerel seçimlerde, üniversite öğrencilerinin oy verme davranışı üzerinde sırasıyla en fazla; aday,

ideoloji ve lider faktörü etkili olmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Oy Verme Davranışı,Seçmen,Siyasal Katılım

Kaynakça

1. Converse, P. E. (1989) Kamuoyu ve Oy Verme Davranışı, (Çev. T. Karaosmanoğlu), Nie, N. H., Verba S. Ve Converse, P. E. (Ed.), Siyasal Katılma Kamuoyu ve Oy Verme Davranışı içinde, Siyasi İlimler Türk Derneği Yayınları, Ankara, s. 93-211.
2. Abramson, P. R. vd. (1992). “Sophisticated Voting in the 1988 Presidential Primaries”, American Political Science Review, Vol. 86. S.I, s. 55-69.
3. Aydın K. ve Özbek V. (2004) Ailenin Seçmen Davranışları Üzerindeki Etkisi, Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Sayı:2, s. 144-167.
4. Campbell, A., Converse P. E., Miller W.E., and Stokes D.E. (1960), The American Voter, John Wiley Inc. New York.
5. Commuri, S. and J. W. Gentry (2000), “Opportunities for Family Research in Marketing”, Academy of Marketing Science Review, Universty of Nebraska, Lincoln.
6. Çaha, Ö., M. Toprak ve İ. Dalmış (2002), “Seçmenin Parti Tercihinde Rol Oynayan Faktörler (Kırıkkale Örneği)”, Der. Ö. Çaha, Seçmen Davranışı ve Siyasal Partiler, İstanbul: Gendaş Yayınları, 116‐141.
7. Dahl, R. A. (1963) Modern Political Analiysis, New Jersey: Prentice-Hall.
8. Damlapınar, Z. ve Ş. Balcı (2005), “Seçmenin Zihnindeki Aday İmajını Belirleyen Etkenler: 28 Mart 2004 Yerel Seçimleri Alan Araştırması”, Selçuk İletişim Dergisi, 4(1), 58‐79.

9. Denver, D. (1989) Election and Voting Behaviour in Britain, Philip Allan, London.
10. Devlin, P. L. (Ed.) (1987) Political Persuassion in presidential campaigns. New Jersey: Transaction, Inc.
11. Devran, Y. (2004) Siyasal Kampanya Yönetimi: Mesaj, Strateji ve Taktikler, AND Yayınları, İstanbul.
12. Devran, Y. (2003) Siyasal Kampanya Yönetimi: Mesaj, Strateji ve Taktikler, AND Yayınları, İstanbul.
13. Doğan A. ve Göker G. (2010) Yerel Seçimlerde Seçmen Tercihi (29 Mart Yerel Seçimleri Elazığ Seçmeni Örneği, Eskişehir Osmangazi Üniversitesi İİBF Dergisi, Ekim 5(2), 159‐187.
14. Gökçe, O., Akgün, B. ve Karaçor, S. (2002) “3 Kasım Seçimlerinin Anatomisi:Türk Siyasetinde Süreklilik ve Değişim”, Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, Selçuk Üniversitesi İktisadi ve idari Bilimler Fakültesi Yay., Yıl:2, Sayı:4, Konya.
15. Gülmen, Y. (1979) Türk Seçmen Davranışı, İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Yayınları, İstanbul. İslamoğlu, H. (2002), Siyaset Pazarlaması Toplam Kalite Yaklaşımı, Beta Yayınları, İstanbul.
16. Kaid, L. L., Johnston, A. (2001). Videostyle in Presidential campaigns. London: Praeger.
17. Kalender, A. (2005) Siyasal İletişim, Seçmenler ve İkna Stratejileri, Çizgi Kitabevi, Konya.
18. Neuman, W. L. (2000) Social Research Methods: Qualitative and Quantitative Approaches. Boston: Allyn and Bacon Publications.
19. Newman, I. B. (1999) The Mass Marketing of Politics, Sage Publication, London.
20. Özkan, N. (2002). Seçim Kazandıran Kampanyalar, Mediacat, İstanbul.
21. Öztekin, A. (2001) Siyaset Bilimine Giriş, Siyasal Kitabevi, Ankara.
22. Polat, C., E. Gürbüz ve M. E. İnal (2004), Hedef Seçmen: Siyasal Pazarlama Yaklaşımı, Nobel Basımevi, Ankara.
23. Sitembölükbaşı, Ş. (2005), “Seçimlerde Yaşanan Oy Değişkenlikleri”, Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 13: 195‐220.
24. Tan, A. (2002), Politik Pazarlama, Papatya Yayıncılık, İstanbul.
25. Tek, Ö. B. (1999), Pazarlama İlkeleri Global Yönetimsel Yaklaşım Türkiye Uygulamaları, Beta (8. Baskı), İstanbul.
26. Tokgöz, O. (1978), Siyasal Toplumsallaşmada Kitle Haberleşme Araçlarının Rolü ve Önemi, Ankara: Ankara Üniversitesi S.B.F. Yayını.
27. Uztuğ, F. (2004), Siyasal iletişim Yönetimi, Mediacat Yayınları, İstanbul.