İŞLETMELERDE ÇEVRE KORUMA BİLİNCİ VE YÜKÜMLÜLÜKLERİ, TÜRKİYE VE AVRUPA BİRLİĞİNDE İŞLETMELER YÖNÜNDEN ÇEVRE KORUMA POLİTİKALARI

Öz

Ekonomik açıdan bakıldığında dünya ticaretinin gelişmesi ve yaşam standardının yükselmesi arzu edilen gelişmeler olduğu halde bu gelişmeler çevre üzerinde olumsuz etkiler yaratmaktadır. Çevre koruma hareketlerinin artması bu konuda toplumların bilinçlendiğini göstermektedir. Ancak en önemli görev işletmelere düşmektedir. Küresel rekabet ortamı içerisinde yer almaya çalışan işletmelerin çevre koruma yasalarına uymanın ötesinde çevre korumacılığını bir işletme politikası olarak benimsemesi ve toplumların bu konudaki duyarlılığını paylaşması gerekmektedir. Bu çalışmanın amacı, Türkiye ve AB’de çevre koruma politikalarını incelemek, karşılaştırmak ve yorumlamak ve bu politikalar çerçevesinde işletmelere düşen görevleri irdelemektir. Ayrıca işletmelerde çevre koruma bilincinin yerleşmesi için işletmelere düşen sorumluluklar da çalışmada inceleme konusu yapılmıştır.

Öz

Looking economicaly, development of world trade and increase in the living standards are desired events, but all of these makes harmful effects on environment. The rise in the environment protection efforts shows that societies have become conscious about these matters. But businesses have to undertake the most important part on this duty. Businesses trying to take place in the global competition should obey the environment protection laws, but beyond this they should see environment protection as a business policy and share the sensitivity of the society. The basic aim of this study is to examine, compare and interpret the environment protection policies in EU and Turkey; and think of the duties that businesses should handle.

Kaynakça

1. Asian Productivity Organization (1997): “Green Productivity. In Pursuit of Better Qality of Life” Tokyo
2. BUDAK, Sevim (2000): Avrupa Birliği ve Türk Çevre Politikası, İstanbul, Büke Yayınları
3. ENER, Neriman (1997): Doğal Kaynak Kullanımında Alternatif Yöntemler, Yeni Yaklaşımlar . Editör Vural F. Savaş. Marmara Üniversitesi, Türkiye Ekonomisi Araştırma Merkezi ve Friedrich Naumann Vakfı, Ankara.
4. ESTY, C. Daniel (1994): Greening the GATT: Trade, Environment and the Future, Institute for International Economics, Washington DC.
5. DON, Sayre (1996): Inside ISO 14000. The Competitive Advantage of Environmental Management, National Environmental Management and Education Center (NEMEC) St.Lucie. U.S.A.
6. KARACAN, Ali Rıza (1991): Tarım Hukuku E.Ü.Ziraat Fakültesi Teksir Yayın No. 9-1991 İzmir
7. KLINE, Benjamin (1997): First Along The River A Brief of the U.S.Environmental Movement California, Acuda Books.
8. OECD (1992): Türkiye’de Çevre Politikaları, Paris.

9. TOMAR, Ahmet (1992): Turgutlu Yöresinde Tarım Topraklarının Amaç Dışı Kullanımının Çevresel ve Ekonomik Etkileri Üzerine bir Araştırma, Yüksek Lisans Tezi, Ege Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, İzmir.
10. TOPALOĞLU, D. Demet (1999): Çevreye Yönelik Tutumlar ve Çevre Eğitimi. Yüksek Lisans Tezi, Ege Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü İzmir.
11. WILLUMS, Jon-Olaf (1998): The Sustainable Business Challenge. A briefing for tomorrow’s business leaders. Foundation for Business and Sustainable Development, Greenleaf Publishing, England.