MEDENİ YARGILAMA HUKUKUNDA OBJEKTİF DAVA BİRLEŞMESİ

Öz

Davaların yığılması olarak ifade edilen kavram geniş anlamda, bazen birden fazla dava konusunun birleşmesi şeklinde ortaya çıkabileceği gibi bazen de davanın taraflarında birden fazla kişinin bulunması şeklinde ortaya çıkabilir. Davanın tarafları üzerinde ortaya çıkan yığılma dava arkadaşlığını ortaya çıkarırken, davanın konusu üzerinde olan yığılma ise objektif dava birleşmesini ortaya çıkaracaktır. Objektif dava birleşmesi Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 110’da düzenleme altına alınmıştır. Buna göre davacı, aynı davalıya karşı olan birden fazla aslî talebini, taleplerinin tamamının aynı yargılama çeşidi içinde yer alması ve taleplerin tümü bakımından ortak yetkili mahkemenin olması şartıyla aynı dava dilekçesinde ile ileri sürebilecektir. Bu çalışmada objektif dava birleşmesi kavramı ve hukukî dayanağı temelinde, şartları ve ortaya çıkardığı sonuçlar üzerinde durulacaktır.

Anahtar Kelimeler

• Objektif Dava Birleşmesi
• Temeli
• Şartları
• Sonuçları

JOINDER OF CASES IN AN OBJECTIVE MANNER IN THE LAW OF CIVIL PROCEDURE

Öz

Expressed as "pile of cases", the notion might be about the subject of the case or -sometimes- the parties of the case. Piling on the parties of the case reveals itself as a kind of case friendship whereas piling on the subject of the cases reveals itself as objective case merging. Objective trial merging is regulated under the Code of Civil Procedure article 110. According to this, the plaintiff shall be able to suggest more than one principal demand against the same defendant in the same bill of claims as long as all the demands are included in the same type of proceeding and the authorized court is common for all the requests. This study focuses on the emerging results as well as terms on legal grounds and within the framework of objective case merging.

Anahtar Kelimeler

• Objective Case Merging
• Grounds
• Terms
• Consequences

Kaynakça

1. Aksoy, Elif, Objektif Dava Birleşmesi, (TBBD, 2015/117), s.201-232.
2. Alangoya, Yavuz, Medeni Usul Hukukunda Dava Ortaklığı, İstanbul, 1999.
3. Alangoya, H. Yavuz/ Yıldırım M. Kamil/Deren Yıldırım, Nevhis, Medeni, Usul Hukuku Esasları, 6. Baskı, İstanbul, 2006.
4. Aşık, İbrahim, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na Göre Yetki Sözleşmesi, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, 2011/97, s. 11-48.
5. Bolayır, Nur, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na Göre Yetki Sözleşmeleri, İBD., Yıl 2011/85, S. 5, s. 131-147.
6. Budak, Ali Cem, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na Göre Yetki Sözleşmesi, MİHDER, 2012/1, s. 1-24.
7. Ercan, İbrahim, Belirsiz Alacak ve Tespit Davası, Konya, 2013
8. Ermenek, İbrahim, Medeni Usul Hukukunda Davayı Kabul, Ankara, 2009.

9. Gasser, Dominik/Rickli, Brigitte, Schweizerische Zivilprozessordnung, Kurzkommentar, Zürcih/St.Gallen, 2010.
10. Karslı, Abdurrahim, Medeni Muhakeme Hukuku, 3. Baskı, İstanbul, 2012
11. Kuru, Baki, Hukuk Muhakemeleri Usulü, 6. Baskı, C.II – IV, İstanbul, 2001.
12. Kuru, Baki/Arslan, Ramazan/Yılmaz, Ejder, Medeni Usul Hukuku, 23. Baskı, Ankara, 2012.
13. Merle, Werner, Zur eventuellen Klagenhäufung, ZZP 83. Band, Heft 4, 1970, s. 436 – 469.
14. Musielak, Hans-Joachim, Kommentar zur Zivilprozessordnung, 11. Auf. 2014.
15. Muşul, Timuçin, Medeni Usul Hukuku, 3. Baskı, Ankara, 2012 (Muşul – Usul).
16. Muşul, Timuçin, Medeni Usul Hukukunda Terdit İlişkileri, 2. Baskı, Ankara, 2009 (Muşul – Terdit).
17. Münchener Kommentar zur ZPO 4. Auf. 2013, § 260 Rn. 4-5 (MünchKommZPO – Becker-Eberhard).
18. Özekes, Muhammet, Medeni Usul Hukuku Bakımından Hizmet Tespiti ve İşçilik Haklarına İlişkin Davaların Birlikte Açılması, (Legal İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, 2004/4, s. 1382 – 1396).
19. Özkaya – Ferendeci, H. Özden, Alman ve İsviçre Hukukları’ndaki Kademeli Dava (Stufenklage) ile 6100 Sayılı HMK’ya Göre Belirsiz Alacak Davası’nın Karşılaştırılması, Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi, Hukuk Araştırmaları Dergisi, Yıl 2012, Cilt. 18, S. 1, s.353 – 382.
20. Pekcanıtez, Hakan/Atalay, Oğuz/Özekes, Muhammet, Medeni Usul Hukuku, 14. Baskı, Ankara, 2013.
21. Postacıoğlu, İlhan, Medeni Usul Hukuku Dersleri, İstanbul, 1975.
22. Rosenberg, Leo/Schwab, Karl Heinz/Gottwald, Peter, Zivilprozessrecht, 17. Auf, 2010, München.
23. Rüzgaresen, Cumhur, Medeni Yargılama Hukukunda Usul Ekonomisi İlkesi, Ankara, 2013.
24. Saenger, İngo, Klagenhäufung und alternative Klagebegründung, (MDR, 9/1994, s. 860 – 863) (Saenger – Alternative).
25. Saenger, İngo, Zivilprozessordnung, 5. Auf, 2013 (Saenger – Kommentar).
26. Spühler, Karl/Tenchio, Luca/Infanger, Dominik, Schweizerische Zivilprozessordnung, Basler Kurzkommentar, Basel, 2010.
27. Simil, Cemil, Belirsiz Alacak Davası, İstanbul, 2013.
28. Tanrıver, Süha, Medeni Usul Hukukunda Derdestlik İtirazı, Ankara, 2007.
29. Ulukapı, Ömer, Medeni Usul Hukuku, 2. Baskı Konya, 2014 (Ulukapı – Usul).
30. Ulukapı, Ömer, Medeni Usul Hukukunda Dava Arkadaşlığı, Konya, 1991 (Ulukapı – Dava).
31. Umar, Bilge, Hukuk Muhakemeleri Kanunu Şerhi, Ankara, 2011.
32. Üstündağ, Saim, İddia ve Müdafaanın Değiştirilmesi Yasağı, İstanbul, 1967 (Üstündağ – İddia).
33. Üstündağ, Saim, Medeni Yargılama Hukuku, C. I-II, 7. Baskı, İstanbul, 2000 (Üstündağ – Yargılama).
34. Yılmaz, Ejder, Hukuk Muhakemeleri Kanunu Şerhi, 2. Baskı Ankara, 2013 (Yılmaz – Şerh).
35. Yılmaz, Ejder, Usul Ekonomisi, AÜHFD Yıl 2008, C.57, S.1 (Yılmaz, Ekonomi).