Otizmin Basılı Medyada Temsili: Ulusal Eylem Planından Sonraki Sürecin İncelenmesi

Öz

Tartışma: Otizmle ile ilgili haberlerin az olduğu tespit edilmiştir. Haber sayısındaki azlığın sebebi sonraki çalışmalarda incelenebilir. Otizm ile ilgili toplumda farkındalık oluşturulması için medyanın yeteri kadar kullanılmadığı düşünülmektedir.

Bulgular: Otizmle ilgili çıkan toplam haber sayısının 45 olduğu tespit edildi. Değerlendirme sonucunda, eğitim, bilinçlendirme/farkındalık, sosyal katılım, spor ve sanat ve sağlık başlıkları elde edildi.

Gereç ve Yöntem: Çalışma kapsamında günlük olarak yayınlanan, yüksek satış rakamına sahip ve farklı görüşleri temsil ettiğine inanılan üç gazete incelendi. 3 Aralık 2016-12 Şubat 2018 tarihleri arasında “otizm”, “otistik” ve “otizmli” anahtar kelimeleri ile tarama yapıldı. Bu haberlerin incelenmesinde içerik analizi uygulandı.  Kategorileştirme aşamasında öncelikle haber başlıkları, spotları ve haber metinleri bir arada değerlendirildi. Değerlendirme sonucunda, haberler kategorilere ayrıldı.

Amaç: Türkiye’de otizmin görülme sıklığı artmaktadır. Görülme sıklığındaki artış, otizm konusundaki farkındalığın ve otizmli bireylere yönelik hizmetleri önemli bir hale getirmektedir. Farkındalığın artırılması ve otizmli bireylere yönelik hizmetlerin geliştirilebilmesi için medyanın kullanımı önemlidir. Medya, toplumun bir konudaki farkındalığını geliştirmede ve devlet politikası ile topluma sunulan hizmetlerin tanıtımında etkin bir role sahiptir. Bu nedenle, bu çalışmada Otizm Spektrum Bozukluğu Olan Bireylere Yönelik Ulusal Eylem Planı’ndan sonraki süreçte otizm ile ilgili haber içeriklerinin incelenmesi amaçlanmıştır. 

Anahtar Kelimeler

• otistik bozukluk,haberler,gazeteler,politika

Kaynakça

1. Altuntaş, O., & Altınova, H. H. (2015). Türkiye’de risk altındaki çocukların ana akım basında temsili. Ergoterapi ve Rehabilitasyon Dergisi, 3(2), 59-69.
2. Amerikan Psikiyatri Birliği (1995). Mental Bozuklukların Tanısal ve Sayımsal El Kitabı. (E Köroğlu, Çev.) Ankara: Hekimler Yayın Birliği.
3. Bogdan, R.C., Biklen, S.K. (1998). Qualitative research in education: An introduction to theory and methods (3rd ed.). Needham Heights, MA: Allyn & Bacon.
4. Boyd-Barrett, O., & Braham, P. (2013). Media, knowledge and power. Routledge.
5. Cermak, S. A., Curtin, C., & Bandini, L. G. (2010). Food selectivity and sensory sensitivity in children with autism spectrum disorders. J Acad Nutr Diet, 110(2), 238-246.
6. Fahlvik-Planefeldt, C., & Herrstrom, P. (2001). Dental care of autistic children within the non-specialized Public Dental Service. Swed Dent J, 25(3), 113-118.
7. Jones, S. C., & Harwood, V. (2009). Representations of autism in Australian print media. Disability & Society, 24(1), 5-18.
8. Lee, L. C., Harrington, R. A., Louie, B. B., & Newschaffer, C. J. (2008). Children with autism: Quality of life and parental concerns. J Autism Dev Disord, 38(6), 1147-1160.

9. Orsmond, G. I., Shattuck, P. T., Cooper, B. P., Sterzing, P. R., & Anderson, K. A. (2013). Social participation among young adults with an autism spectrum disorder. J Autism Dev Disord, 43(11), 2710-2719.
10. Otizm Spektrum Bozukluğu Olan Bireylere Yönelik Ulusal Eylem Planı. (2016). TC Resmi Gazete, 29907, 3 Aralık 2016.
11. Türkmen, A., Kalpaklı, F., & Sevinç, İ. (2015). Benim Adım Khan Filmi: Otizmin Medyadaki Yansıması. Sosyoloji Dergisi, 3(30), 381-395.