![Eski Türk Edebiyatı Araştırmaları Dergisi [Journal Of Old Turkish Literature Researches] Kapak](https://dergipark.org.tr/media/cache/journal_croped/8840/7a2a/f31d/69ad3ada45c121.94418680.jpeg)
MÜLÛK-İ MÜLK-İ SUHEN VEYA MÜFLİSÂN-I KİMYÂ- FURÛŞ: ENVERÎ VE NEF’Î
Öz
Kaside dendiği zaman Fars edebiyatında Türk soylu Enverî-i Ebîverdî, klasik Türk edebiyatında ise 17. asrın dikkat çeken şairi Nef’î-i Erzurumî akla gelir. Her iki şair de kendi dönemlerini aşarak kendilerine has bir kaside üslûbu oluşturmuşlardır. Bundan dolayı her iki şair de kasidede üstâd olarak kabul görmüşlerdir. Her iki şairin de sade, akıcı ve konuşma üslubuyla oluşturdukları kasidelerinde muhayyilenin önemli bir yeri olduğu görülmektedir. Bu çalışmada Enverî ve Nef’î’nin sultan ve vezir övgülerinde yazmış olduğu kasidelerinden hareketle üslupları mukayeseli olarak değerlendirilecektir. Bu değerlendirmede şairlerin, vezir ve padişahları şiirlerinde ele alış tarzları üzerinde durulacaktır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- ANÂD GAZVÂN, İsmâ’îl (1974). el-Edebü’l-Arâbî, Bağdad.
- ARMUTLU, Sadık (2012). “Fars Şiirinde Bir Tanrı Üç Peygamber”, Doğu Batı Düşünce Dergisi, S. 60, ss.
- AVFÎ, Muhammed (1335 hş.). Lübâbu’l-Elbâb, nşr. Sa’îd-i Nefîsî, Çâp-ı İttihâd, Tahran.
- BAĞDÂDÎ, Abdu’l-Kâdir b. Ömer (1409 hk.). Hızânetu’l-Edeb, nşr. Abdusselâm Hârûn, Kahire.
- BAKIRCI, Selami (1997). IV. Abbasî Dönemimde Edebî Çevre (447-656/1055-1258), Yayınlanmamış Doktora Tezi, Atatürk Üniversitesi SBE, Erzurum.
- BÂRÛDÎ, Mahmûd Sâmî Paşa (1404 hk.). Muhtarâtu’l-Bârûdî, Mekke.
- BUHTURÎ, Dîvânu’l-Buhturî, nşr. Hasan Kâmil es-Sarrafî, Kahire,
- CÂHIZ, Ebû Osmân Amr b. Bahr (1991). Resâ’ilu’l-Câhız, nşr. A. Muhammed Hârûn, Kahire.
- CÂMÎ (1367 hş.). Bahâristân-ı Câmî, nşr. İsmâîl-i Hâkimî, İntişârât-ı Ittılâât, Tahran.
- CERÎR (1993). Dîvânu Cerîr, nşr. Tâcuddîn Şelek, Dâru’l-Kutubi’l-Arâbî, Beyrut.
