Determination of People's Approach to Bicycle Use in Denizli City within the Scope of Sustainable Transportation

Öz

Although it is the most energy efficient and least polluting mode of urban transportation, the use of bicycles in urban transportation is very limited in Türkiye. The research area is the districts that make up Denizli city center (Merkezefendi and Pamukkale). The aim of the study is to question the approaches of the public to bicycle use on the basis of the studies carried out for the development of bicycle transportation in Denizli city center and to put forward some suggestions for the encouragement and development of bicycle use. For this purpose, 863 people living in Merkezefendi (410) and Pamukkale (453) settlements in Denizli city center were surveyed with standard forms and on-site interviews. According to the survey results, the rate of bicycle use in Denizli is 25.0%. However, the rate of bicycle use for transportation purposes (3.3% going to work, 3.8% going to school, 1.7% going to a course) is quite low. While 73.8% of the participants stated that the infrastructure for bicycle use in the city center is not sufficient, the rate of those who believe that bicycle use will increase with the development of bicycle infrastructure is 73.9%. As a result, the existing bicycle infrastructure in Denizli is insufficient and safe cycling areas are limited. In order to expand the use of bicycles and to create sustainable transportation, bicycles should be seen as a means of transportation and should be considered equally with other means of transportation in urban transportation plans.

Anahtar Kelimeler

• Sustainable transportation
• Cycling
• Bicycle infrastructure
• Participation
• Pamukkale

Sürdürülebilir Ulaşım Kapsamında Denizli Kenti’nde Halkın Bisiklet Kullanımına Yaklaşımının Belirlenmesi

Öz

Kentiçi ulaşım türleri içinde enerjiyi en verimli biçimde kullanan ve çevreyi en az kirleten ulaşım biçimi olmasına karşılık, ülkemizde bisikletin kentiçi ulaşımda kullanımı oldukça sınırlıdır. Araştırma alanı, Denizli kent merkezini oluşturan (Merkezefendi ve Pamukkale) ilçelerdir. Çalışmanın amacı Denizli kent merkezinde bisiklet ulaşımının geliştirilmesi için yapılan çalışmalar temelinde, halkın bisiklet kullanımına yaklaşımlarının sorgulanması ve bisiklet kullanımının özendirilmesi ve geliştirilmesi yönünde bazı öneriler ortaya konulmasıdır. Bu amaçla Denizli kent merkezinde Merkezefendi (410) ve Pamukkale (453) yerleşim birimlerinde yaşayan 863 kişiye standart formlarla ve yerinde karşılıklı görüşme ile anket uygulanmıştır. Anket sonuçlarına göre Denizli’de bisiklet kullanım oranı %25.0’dır. Ancak ulaşım amacıyla (%3,3 işe gitmek, %3,8 okula gitmek, %1,7 kursa gitmek) bisiklet kullanım oranı oldukça düşüktür. Katılımcıların %73,8’i kent merkezinde bisiklet kullanımı için altyapının yeterli olmadığını ifade ederken, Bisiklet altyapısının geliştirilmesi ile bisiklet kullanımının artacağına inandığını belirtenlerin oranı %73,9’dur. Sonuç olarak Denizli’de mevcut bisiklet altyapısı yetersiz ve güvenli bisiklet sürüş alanları sınırlıdır. Bisiklet kullanımının yaygınlaştırılması ve sürdürülebilir ulaşımın oluşturulması için bisiklet bir ulaşım aracı olarak görülmeli ve kent ulaşım planlarında diğer ulaşım araçları ile eş değerde ele alınmalıdır.

Anahtar Kelimeler

• Sürdürülebilir ulaşım
• Bisikletli ulaşım
• Bisiklet altyapısı
• Katılımcılık
• Pamukkale

Kaynakça

1. Baş, T. (2003). Anket: anket nasıl hazırlanır?: anket nasıl uygulanır?. (1. Baskı) Seçkin yayıncılık.
2. Cauwenberg, J. V., Clarys, P., Bourdeaudhuij, I., Ghekiere, A., Geus, B., Owen, N., & Deforche, B. (2018). Environmental influences on older adults transportation cycling experiences: A study using bikealong interview. Landscape and Urban Planning, 169(2018), 37-46.
3. Çınar, Ş., Ök, N., Ağırbaş, P. ve Türkyılmaz, H. (2009). Denizli’nin Geleceği Yol Haritası 2010-2023. https://www.kentselstrateji.com/wp-content/uploads/V-08_Denizli-7T-.pdf [Son erişim tarihi: 15.3.2021].
4. Dağ, V. 2016. Pamukkale özel çevre koruma bölgesi’nde çevresel etkilerin değerlendirilmesi ve taşıma kapasitesinin belirlenmesi. Yüksek Lisans Tezi, Akdeniz Üniversitesi, Antalya, 199 s.
5. Dağ, V., & Mansuroğlu, S. (2024a). A method proposal for determining bicycle paths in cities: The case of Denizli (Türkiye). Megaron, 19(2).
6. Dağ, V., & Mansuroğlu, S. (2024b). Denizli Kentinde Bisiklet Turizmi Potansiyelinin SWOT (GZFT) Analizi İle Belirlenmesi. Denizli Turizm Yol Haritası (Editör: Serkan Bertan). Detay yayıncılık.
7. Dağ, V., & Mansuroğlu, S. (2024c). Bisiklet Kullanımını Etkileyen Sosyo-Kültürel Faktörlerin Belirlenmesi: Denizli Kenti Örneği. İdealkent, 16(43), 10-37.
8. DB, (Denizli Belediyesi). (2004). Denizli Belediyesi 2004 Yılı Faaliyet Raporu. https://denizli.bel.tr/Default.aspx?k=content&id=19087 [Son erişim tarihi: 15.03.2021].

9. DB, (Denizli Belediyesi). (2005). Denizli Belediyesi 2005 Yılı Faaliyet Raporu. https://denizli.bel.tr/Default.aspx?k=content&id=19087 [Son erişim tarihi: 15.03.2021].
10. DB, (Denizli Belediyesi). (2006). Denizli Belediyesi 2006 Yılı Faaliyet Raporu. https://denizli.bel.tr/Default.aspx?k=content&id=19087 [Son erişim tarihi: 15.03.2021].
11. DB, (Denizli Belediyesi) (2013). Denizli Büyükşehir Belediyesi 2013 Yılı Faaliyet Raporu. https://denizli.bel.tr/Default.aspx?k=content&id=19087 [Son erişim tarihi: 15.03.2021].
12. DBB, (Denizli Büyükşehir Belediyesi). (2016). Denizli Büyükşehir Belediyesi 2016 Yılı Faaliyet Raporu. https://denizli.bel.tr/Default.aspx?k=content&id=19087 [Son erişim tarihi: 15.03.2021].
13. DBB, (Denizli Büyükşehir Belediyesi). (2017). Denizli ulaşım ana planı sonuç raporu. https://denizli.bel.tr/Default.aspx?k=content&id=19087 [Son erişim tarihi: 15.03.2021].
14. DBB, (Denizli Büyükşehir Belediyesi). (2018). Denizli Büyükşehir Belediyesi 2018 Yılı Faaliyet Raporu. https://denizli.bel.tr/Default.aspx?k=content&id=19087 [Son erişim tarihi: 15.03.2021].
15. DBB, (Denizli Büyükşehir Belediyesi). (2019). Denizli Büyükşehir Belediyesi 2019 Yılı Faaliyet Raporu. https://denizli.bel.tr/Default.aspx?k=content&id=19087 [Son erişim tarihi: 15.03.2021].
16. Dill, J. (2009). Bicycling for transportation and health: the role of infrastructure. J. Public Health Policy, 30, 95-110. Emond, C., & Handy, S. L. (2012). Factors associated with bicycling to high school: insights from Davis, CA. Journal of Transport Geography, 20, 71-79.
17. Fietsberaad. (2010). Bicycle Policies of the European Principals: Continuous and Integral. Amsterdam, NL. https://www.cycling-embassy.org.uk/document/bicycle-policies-european-principals-continuous-and-integral-publication-7-2nd-edition [Son erişim tarihi: 18.03.2022].
18. Frondel, M., & Vance, C. (2017). Cycling on the extensive and intensive margin: The role of paths and prices. Transportation Research Part A: Policy and Practice, 104, 21-31.
19. Geller, R. (2009). Four types of cyclists. Portland Online. https://www.portlandoregon.gov/transportation/44597?a=237507 [Son erişim tarihi: 08.02.2022].
20. Heinen, E., van Wee, B., & Maat, K. (2010). Commuting by bicycle: an overview of the literature. Transport Rev., 30(1), 59-96.
21. Iacono, M., Krizek, K.J., & El-Geneidy, A. (2010). Measuring non-motorized accessibility: issues, alternatives, and execution. Journal of Transport Geography, 18(1), 133-140.
22. Jacobsen, P.L., Racioppi, F., & Rutter, H. (2009). Who owns the roads? How motorised traffic discourages walking and bicycling. Injury prevention, 15(6), 369-373.
23. KGM, (Karayolları Genel Müdürlüğü). (2020). Trafik Hacim Haritaları. https://www.kgm.gov.tr/Sayfalar/KGM/SiteTr/Trafik/TrafikHacimHaritalari2021.aspx [Son erişim tarihi: 03.05.2021].
24. Konstantinidou, M., & Spyropoulou, I. (2017). Factors affecting the propensity to cycle - the case of Thessaloniki. 3rd Conference on Sustainable Urban Mobility, 3rd CSUM 2016, 26-27 May 2016, Volos, Greece. Transportation Research Procedia, 24(2017): 123-130.
25. Larsen, J., & El-Geneidy, A. (2011). A travel behavior analysis of urban cycling facilities in Montréal, Canada. Transportation research part D: transport and environment, 16(2), 172-177.
26. Le, H. T., Buehler, R., & Hankey, S. (2019). Have walking and bicycling increased in the US? A 13-year longitudinal analysis of traffic counts from 13 metropolitan areas. Transportation Research Part D: Transport and Environment, 6: 329-345.
27. Li, Z., Wang, W., Liu, P., & Ragland, D. R. (2012). Physical environments influencing bicyclists’ perception of comfort on separated and on-street bicycle facilities. Transportation Research Part D: Transport and Environment, 17(3), 256-261.
28. Lowry, M., & Loh T. H. (2017). Quantifying bicycle network connectivity. Preventive Medicine, 95, 134-140. Lundberg, B., & Weber, J. (2014). Non-motorized transport and university populations: an analysis of connectivity and network perceptions. Journal of Transport Geography, 39(2014), 165-178.
29. Mansuroğlu, S. (1999). Anadolu (İstanbul-Ankara) Otoyolunun Düzce Ovasında Tarım Toprakları Üzerine Etkilerinin Saptanması Üzerine Bir Araştırma. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Araştırma Fonu, Proje No: 98.05.01.32, Düzce.
30. Mansuroğlu, S., & Dağ, V. (2020). Antalya örneğinde turizm kentlerinde bisikletli ulaşım güzergâhı olanaklarının değerlendirilmesi. Bartın Orman Fakültesi Dergisi, 22(2), 341-353.
31. MB, (Merkezefendi Belediyesi). (2019). Merkezefendi 2020-2024 stratejik planı. https://www.merkezefendi.bel.tr/Content/yuklemeler/faaliyetbilgileri/StratejikPlan.pdf [Son erişim tarihi: 15.3.2021].
32. Moudon, A. V., Lee, C., Cheadle, A. D., Collier, C. W., Johnson, D., Schmid, T. L., & Weather, R.D. (2005). Cycling and the built environment, a US perspective. Transportation Research Part D: Transport and Environment, 10(3), 245-261.
33. Parker, K. M., Rice, J., Gustat, J., Ruley, J., Spriggs, A., & Johnson, C. (2013). Effect of bike lane infrastructure improvements on ridership in one New Orleans neighborhood. Annals of behavioral medicine, 45(suppl_1), 101-S107.
34. PB, (Pamukkale Belediyesi). (2018). Pamukkale Belediyesi 2018 Yılı Faaliyet Raporu. http://www.pamukkale.bel.tr/s-48-faaliyet-bilgileri [Son erişim tarihi: 15.3.2021]
35. Pucher, J., & Buehler, R. (2008). Making cycling irresistible: Lessons from The Netherlands, Denmark and Germany. Transport Rev., 28(4), 495-528.
36. Pucher, J., Dill, J., & Handy, S. (2010). Infrastructure, programs, and policies to increase bicycling: An international review. Preventive Medicine, 50, 106-125.
37. Stinson, M. A., & Bhat, C. R. (2003). Commuter bicyclist route choice: Analysis using a stated preference survey. Transportation research record, 1828(1), 107-115.
38. Türkiye İstatistik Kurumu. (2022). Motorlu kara taşıtları istatistikleri veri tabanı. https://biruni.tuik.gov.tr/medas/?kn=89&locale=tr [Erişim: 15.04.2022].
39. Ulaştırma Özel İhtisas Komisyonu. (1995). Kentiçi ulaşım alt komisyonu raporu. T.C. Başbakanlık Devlet Planlama Teşkilatı Müsteşarlığı, 2388-451, 2-11. Ankara
40. Unated States Department of Transportation. (2019). U.S. Department of Transportation 2010 Record of Accomplishment: Improving Safety, Restoring Economic Health, Investing in America’s Infrastructure. https://www.transportation.gov/briefing-room/us-department-transportation-2010-record-accomplishment-improving-safety-restoring [Erişim: 03.02.2021].
41. Uz, V. E. (2004). Bisiklet yollarının geometrik planlama esasları ve uygulaması. (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Süleyman Demirel Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Isparta.
42. Yavuz, B. (2016). Sürdürülebilir Ulaşım Kapsamında Bisiklet Ulaşımının İzmir Bornova İlçesinde İrdelenmesi. (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Bahçeşehir Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.