Relationality of Concepts of Play and Art in Pre-Modern Period

Öz

Throughout human history, play (drama) is identical to art and therefore it is parallelly back dated with art as well. The first known products of artistic acts on the walls of the Altamira Cave, which convey important information about prehistoric times, are considered together with the concepts of “emulation”, “empathy” and “ritual” today. Huizinga, who defined mankind as “Man the player”, discussed the relationship between the play and art together with intellectual and therefore cultural history of the man and he clarified the concepts that will be emphasized on the common source of the acts of “art” and ‘’play’’, which also this research was aimed to achieve. The study deals with the problematic of the origin of art and play and their interrelationship in the Pre-Modern historical process by associating these phenomena with mimesis, aesthetics, positivist philosophy, and craft, and aims to make a theoretical contribution to the ‘artistic act’ that intersects with the ‘methodology of the play’.

Anahtar Kelimeler

• Art
• Play
• Homo Ludens
• Huizinga
• Craft

Modern Öncesi Dönemde Oyun ve Sanat Kavramlarının İlişkiselliği

Öz

Oyun, insanlık tarihinde sanat ile özdeş ve dolayısıyla onun tarihlendirilmesi ile de zamandaştır. Tarih öncesi zamana dair önemli bilgiler aktaran Altamira Mağarası’nın duvarlarındaki sanatsal edimin bilinen ilk ürünleri bugün, “öykünme”, “özdeşleyim” ve “ritüel” kavramları ile beraber ele alınmaktadır. İnsanı, “Oynayan İnsan” olarak tanımlayan tarihçi ve felsefeci Johan Huizinga oyun ve sanat arasındaki ilişkiyi, insanın düşünsel ve dolayısıyla da kültürel tarihi ile ele almakta ve bu araştırmanın ulaşmayı hedeflediği “sanat” ve oyun” edimlerinin ortak kaynağına dair üzerinde durulacak olan kavramlara da açıklık getirmektedir. Çalışma, Modernizm öncesi tarihsel süreçte sanat ve oyunun kökeni ve birbirleriyle ilişikliği sorunsalını, bu olguları tali olarak besleyen mimesis, estetik, pozitivist felsefe, zanaat ile ilişkilendirilerek ele almakta ve ‘oyunun metodolojisi’ ile kesişen ‘sanatsal edime’ teorik bir katkı sağlamayı amaçlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Art
• Play
• Homo Ludens
• Plato
• Trade

Kaynakça

1. AGAMBEN, G. (2020). Çocukluk ve Tarih ‘Deneyimin Yıkımı Üzerine Bir Deneme’, (Çev.) PARLAK, B. Alfa Basım Yayım Dağıtım San ve Tic. Ltd. Şti. İstanbul
2. AGAMBEN, G. (2019). İçeriksiz Adam, (Çev.) ATAKAY, K., MonoKL Yayınları, İstanbul.
3. ARTUN, A. (2012). Çağdaş Sanatın Örgütlenmesi 'Estetik Modernizmin Tasfiyesi', İletişim Yayınları, İstanbul.
4. BOZKURT, N. (2014). Sanat ve Estetik Kuramları, Sentez Yayıncılık, Ankara.
5. FOSTER, H. (2017). Yeni Kötü Günler. ‘Sanat, Eleştiri, Acil Durum’, (Çev.) AYDAR, F. B., Koç Üniversitesi Yayınları, İstanbul.
6. GADAMER, H.G. (2017). Güzelin Günceliği ‘Oyun, Sembol ve Festival Olarak Sanat’, (Çev.) TEPEBAŞLI, F. Çizgi Kitabevi, İstanbul.
7. GOMBRICH, E.H. (1992). Sanat ve Yanılsama, (Çev.) CEMAL,A., Remzi Kitabevi, İstanbul.
8. FARRELLY, E. (2015). Mutluluğun Sakıncaları, (Çev. GÖKYARAN, E., YKY, İstanbul.

9. HEİDEGGER, M. (2011). Sanat Eserinin Kökeni, (Çev.) Tepebaşlı. F.,) De Ki Basım Yayım Ltd. Ankara.
10. HUİZİNGA, J. (2006). Homo Ludens ' Oyunun Toplumsal İşlevi Üzerine Bir Deneme', (Çev.) KILIÇBAY. M.A., Ayrıntı Yayınları, İstanbul.
11. ARTUN, Altınyıldız, Nur, Roysi OJALVO (Der.). (2012). Arzu Mimarlığı, Mimarlığı Düşünmek ve Düşlemek. İletişim Yayınları, İstanbul:.
12. RANCİERE, J. (2012). Estetiğin Huzursuzluğu ‘Sanat Rejimi ve Politika’, (Çev.) KILIÇ, U.A., İletişim yayınları, İstanbul.
13. SENNET, R. (2019). Zanaatkâr, (Çev.) PEKDEMİR, M., Ayrıntı Yayınları, İstanbul.
14. SCHİLLER, F.V. (1990), İnsanın Estetik Eğitimi Üzerine Bir Dizi Mektup, (Çev.) ÖZGÜ M., Milli Eğitim Basımevi, İstanbul.
15. SHİNER, L. (2013). Sanatın İcadı “Bir Kültür Tarihi” (Çev.) TÜRKMEN, İ., Ayrıntı Yayınları, İstanbul.
16. SU, S. (2014). Çağdaş Sanatın Felsefi Söylemi, Profil Yayıncılık, İstanbul.