Cinema in Turkey: A Theoretical Approach
Öz
The purpose of this study is to discuss the progress of Turkish cinema in a theoretical approach. In this context, the adventure of cinema in Turkey is analyzed especially in the 1970s period on the ground formed by a theoretical background, along with Pierre Bourdieu’s formulation of field. 1970s are a period when Turkish cinema is under the rule of processes operating in different logic rather than cinematic reason, which means that cinematic reason is condemned to some kind of passivity. In this sense, the seventies can be as a period in which they create a micro-universe of cinematic journey in Turkey. In the last instance, while mentioning the necessity of cinematic anxieties to reveal the difference of the cinematic reason, to save its inner logic from the rule of different logics, it is stated that Turkish cinema as a field does not reveal a specific existence in the complexity of different interests.
Anahtar Kelimeler
Türk Sinemasının Serencamı: Kuramsal Bir Yaklaşım
Öz
Bu çalışma Türk sinemasının kendini var etme çabasını kuramsal bir yaklaşımla ele alma gayesindedir. Bu amaçla, başta Pierre Bourdieu’nün alan kavramsallaştırması olmak üzere, teorik bir arka planın oluşturduğu zeminde Türk sinemasının serüveni, özellikle de 1970’ler dönemi itibariyle analize tabi tutulacaktır. 1970’ler Türk sinemasının, sinema aklından ziyade, farklı mantıkta işleyen süreçlerin hükmü altında olması ve bu sebeple de sinema aklının bir tür edilgenliğe mahkûm edildiği bir dönemdir. Bu anlamda, sinemanın Türkiye’deki serüveninin bir tür mikro evrenini oluşturduğu düşünülmektedir. Oluşum sürecinde tiyatrocu aklın, 70’li yıllarda da işletmeci mantığın saldırısına maruz kalan Türk sineması gerek sanatsal açıda gerekse teknik açıdan kendi gelişim süreci üzerinde söz sahibi olamamıştır. Çalışma, bu durumun nedenleri ve sonuçları üzerinde durarak teorik bir analiz geliştirmekle birlikte, sinemanın Türkiye’deki serüvenine dair de bir anlatı sunmayı hedeflemektedir. Son kertede, sinemasal kaygıların, sinema aklının kendi farkını açığa çıkarması, içsel mantığını farklı mantıkların hükmünden kurtarması gerekliliğine değinilirken, bir alan olarak Türk sinemasının farklı çıkarların karmaşasında özgül bir varoluş ortaya koyamadığı ifade edilmektedir.
Anahtar Kelimeler
