Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Öğrencilerinde Ev Egzersiz Programı Önerilen ve Önerilmeyen Grupların Fiziksel Aktivite İle Depresyon Düzeylerinin Karşılaştırılması
Öz
Bu çalışmanın amacı; ev egzersiz programı ile fiziksel aktivite ve depresyon düzeyi arasındaki ilişkiyi incelemektir. Günümüz koşullarında özellikle genç yetişkinlerde fiziksel olarak inaktif olmanın ruh durumunu da etkileyebileceği görüşü bu çalışmanın planlanmasına teşvik etti. Çalışma, T.C. Haliç Üniversitesinde öğrenim görmekte olan yaş ortalaması 21,35±1,49 olan 120 gönüllü Fizyoterapi ve Rehabilitasyon öğrencisi ile yapılmıştır. Çalışmada, fiziksel aktiviteyi değerlendirmek için Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi (International Physical Activity Questionnaire, IPAQ), depresyon düzeyini belirlemek için Beck Depresyon Ölçeği kullanılmıştır. Uygulanacak anket ve ölçekler yüz yüze yapılmıştır. Ev egzersiz programı olarak alt ve üst ekstremite germe, postür, spinal stabilizasyon, solunum ve gevşeme egzersizleri verilmiştir. Egzersizlerin 6 hafta boyunca, haftada 3 gün yapılması istendi. Elde edilen veriler SPSS 22.0 (Statistical Package for Social Sciences- Sosyal Bilimler İçin İstatistik Paketi) paket programı ile analiz edilmiştir. Egzersiz verilen ve verilmeyen gruplar Independent Samples Test ile karşılaştırılmıştır. Grupları kendi aralarında karşılaştırmak için Paired Samples Test kullanılmıştır. İstatistiksel anlamlılık p <0.05 düzeyinde değerlendirilmiştir. Çalışmanın sonucunda egzersiz verilen grubun, Beck depresyon düzeyi(p=0,652), IPAQ Aktivite Değerleri (Şiddetli, Orta Şiddetli, Yürüme, Oturma, Toplam) kendi arasında istatistiksel olarak anlamlı değildir. Egzersiz verilmeyen grup, IPAQ Aktivite Değerleri(Şiddetli, Orta Şiddetli, Yürüme, Oturma, Toplam) kendi arasında istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır. Çalışmadan elde ettiğimiz sonuçlara göre ev egzersizinin fiziksel aktivite ve Beck Depresyon düzeyine etkisi bulunmamaktadır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- (1) Baltacı, G. (2008). Obezite ve Egzersiz. T.C. Sağlık Bakanlığı Temel Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlüğü. Yayın No:730. Ankara.
- (2) Bauman A., Merom D., Bull FC., Buchner DM., Fiatarone Singh MA.(2016) Up the evidence for physical activity: summative reviews of the epidemiological evidence, prevalence, and interventions to promote ‘’Active Aging’’, The Gerontological Society of America, Vol.56, No.S2, S268-S280.
- (3) Heyward V., (2006) Advanced H. Fitness Assesment and Exercise Prescription. Human Kinetics, USA, 1-5.
- (4) Stewart, A.I. Community – based physcal activity programs for adults age 50 and older. Journal of Aging and Physical Activity, 9. 2001 71-91.
- 5 Craig, C.L., Marshall, A.L., Sjöström, M., Bauman, A.E., Booth, M.L., Ainsworth, B.E., Pratt, M., Ekelund, U., Yngve, A., Sallis, J.F., Oja, P., International Physical Activity Questionnaire: 12-country reliability and validity, Med. Sci. Sports. Exerc., 35, 1381-1395, 2003.
- (6) Canan, F.,Ataoğlu, A. (2010). Anksiyete, depresyon ve problem çözme becerisi algısı üzerine düzenli sporun etkisi. Anatolian Journal of Psychiatry,11 (38), 38-48.
- (7) Brunes, A., Gudmundsdottir, S.L., Augestad, L.B. (2014). Gender-specific associations between leisure-time physical activity and symptoms of anxiety: the HUNT study. Social Psychiatry and Psychiatric Epidemiology, 1-9.
- (8) World Health Organization. Global Health Risk Report (2004). Erişim,17.05.2016.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yayımlanma Tarihi
30 Haziran 2019
Gönderilme Tarihi
27 Mayıs 2019
Kabul Tarihi
20 Haziran 2019
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2019 Cilt: 2 Sayı: 2