Validity and Reliability Study of the Turkish Form of the Health Personnel-Patient-Relationship Survey

Abstract

Objectives: In this study, it was aimed to adapt the Health Personnel-Patient-Relationship Questionnaire to Turkish and determine its validity and reliability.
Materıals and Methods The study, designed in a methodological type, was carried out with 320 nurses in online format between 01.09.2020-01.03.2021. The Turkish form of "Sociodemographic Information Form" and "Health Personnel-Patient-Relationship Questionnaire" were used to collect the data. The construct validity of the scale whose language and content validity was applied was determined by confirmatory factor analysis and explanatory factor analysis. The reliability of the scale was evaluated using the Cronbach's Alpha coefficient for all items and sub-dimensions, the split halt method, and the item-whole correlation.
Results: Content validity index value of the scale was found to be 0.92. As a result of the confirmatory factor analysis, it was determined that the values were below acceptable limits and explanatory factor analysis was performed. As a result of the analysis, it was found that the single factor structure is valid in Turkish language and culture. The Cronbach Alpha coefficient of the scale is 0.92 for the total scale.
Conclusion: It has been determined that the 16-item and one-sub-dimension structure of the Health Personnel-Patient-Relationship Questionnaire is a valid and reliable measurement tool that can be used in the self-assessment of the communication skills of healthcare professionals in Turkish language and culture.

Keywords

• Health care
• communication
• validity
• reliability

Sağlık Personeli- Hasta- İlişki Anketi (Shia)’nin Türkçe Formunun Geçerlik Güvenirlik Çalışması

Abstract

Amaç: Bu çalışmada, Sağlık Personeli- Hasta- İlişki Anketi’nin Türk kültürü uyarlanması, geçerlik ve güvenirliğinin test edilmesi amaçlanmıştır.
Gereç ve Yöntem: Metodolojik tipte tasarlanan çalışma, 01.09.2020-01.03.2021 tarihleri arasında, 320 hemşire ile online formatta gerçekleştirilmiştir. Verilerin toplanmasında “Sosyodemografik Bilgi Formu” ve “Sağlık Personeli- Hasta- İlişki Anketi” Türkçe formu kullanılmıştır. Dil ve kapsam geçerliği yapılan ölçeğin yapı geçerliği, doğrulayıcı faktör analizi ve açıklayıcı faktör analizi ile belirlenmiştir. Ölçeğin güvenirliği ise tüm madde ve alt boyutlar için Cronbach’s Alpha kat sayısı, eş değer yarılar (split halt) yöntemi ve madde bütün korelesyonu kullanılarak değerlendirilmiştir.
Bulgular: Ölçeğin, kapsam geçerlik indeks değeri 0,92 olarak bulunmuştur. Yapılan doğrulayıcı faktör analizi sonucunda değerlerin kabul edilebilir sınırların altında olduğunu tespit edilmiş ve açıklayıcı faktör analizi yapılmıştır. Analiz sonucunda, Türk dili ve kültüründe tek faktörlü yapının geçerli olduğu bulunmuştur. Ölçeğin Cronbach Alfa katsayısı toplam ölçek için 0.92’dir.
Sonuç: Sağlık Personeli- Hasta- İlişki Anketi’nin, 16 madde ve tek alt boyutlu yapısının Türk dili ve kültüründe sağlık çalışanlarının iletişim becerilerini öz değerlendirilmesinde kullanılabilecek geçerli ve güvenilir bir ölçüm aracı olduğu belirlenmiştir.

Keywords

• Sağlık bakımı
• iletişim
• geçerlik
• güvenirlik

References

1. Aaronson., EL, White, BA., Black, L., Brown, DF., Benzer, T., Castagna, A., ve diğerleri. (2019). Training to improve communication quality: An efficient interdisciplinary experience for emergency department clinicians. American Journal of Medical Quality, 34(3), 260-5. https://doi.org/10.1177/1062860618799936
2. Alpar, CR. (2018). Spor, sağlık ve eğitim bilimlerinden örneklerle uygulamalı istatistik ve geçerlik-güvenirlik. Ankara: Detay Yayıncılık.
3. Axboe, MK., Christensen, KS., Kofoed, P-E., & Ammentorp, J. (2016). Development and validation of a self-efficacy questionnaire (SE-12) measuring the clinical communication skills of health care professionals. BMC Medical Education, 16(1), 1-10. https://doi.org/10.1186/s12909-016-0798-7
4. Çapık, C. (2014). Geçerlik ve güvenirlik çalışmalarında doğrulayıcı faktör analizinin kullanımı. Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, 17(3), 196-206.
5. Ersanlı, K., & Balcı, S. (1998). İletişim becerileri envanteri geçerlik ve güvenirlik çalışması. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, 2(10), 7-12.
6. Fallowfield, L., Saul, J., & Gilligan, B. (2001). Teaching senior nurses how to teach communication skills in oncology. Cancer Nursing, 24(3), 185-91.
7. Gremigni, P., Casu, G., & Sommaruga, M. (2016). Dealing with patients in healthcare: A self-assessment tool. Patient Education and Counseling, 99(6), 1046-53. https://doi.org/10.1016/j.pec.2016.01.015
8. Gürhan, N., & Okanlı, A. (2017). Yaşamın sırrı iletişim. Ankara: Nobel Tıp Kitapevi.

9. Jacobsen, J., Whitlock, SN., Lee, H.., Lindvall, C, & Jackson, V. (2015). Teaching colleagues how to discuss prognosis as part of a hospital-wide quality improvement project: The positive impact of a 90-minute workshop. Journal of Pain and Symptom Management, 49(5), 960-3. https://doi.org/10.1016/j.jpainsymman.2014.11.301
10. Kartal, M., Bardakçı, S. (2018). Spss ve amos uygulamalı örneklerle güvenirlik ve geçerlilik analizleri. Ankara: Akademisyen Yayınevi.
11. Kelley, JM., Kraft-Todd., G, Schapira, L., Kossowsky, J., & Riess, H. (2014). The influence of the patient-clinician relationship on healthcare outcomes: A systematic review and meta-analysis of randomized controlled trials. PloS One, 9(4) 1-7. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0094207
12. Kissane DW., Bylund CL., Banerjee SC., Bialer PA., Levin TT., Maloney EK., ve diğerleri. (2012). Communication skills training for oncology professionals. Journal of Clinical Oncology, 30(11), 1242-53. https://doi.org/10.1200/JCO.2011.39.6184
13. Koca, GŞ., & Erigüç, G. (2017). İletişim yeterlilik ölçeği’nin geçerlik ve güvenilirliği. Uluslararası Yönetim İktisat ve İşletme Dergisi, 13(4), 789-99. https://doi.org/10.17130/ijmeb.2017433408
14. Lane, C., & Rollnick, S. (2007). The use of simulated patients and role-play in communication skills training: A review of the literature to august 2005. Patient Education and Counseling, 67(1-2), 13-20. https://doi.org/10.1016/j.pec.2007.02.011
15. Leal-Cost, C., Tirado-González, S., Rodríguez-Marín, J., & Vander-Hofstadt-Román, CJ. (2016). Psychometric properties of the health professionals communication skills scale (HP-CSS). International Journal of Clinical and Health Psychology, 16(1), 76-86. https://doi.org/10.3390/ijerph17207565
16. Merckaert, I., Delevallez, F., Gibon, A-S., Liénard, A., Libert, Y., Delvaux, N., ve diğerleri. (2015). Transfer of communication skills to the workplace: Impact of a 38-hour communication skills training program designed for radiotherapy teams. Journal of Clinical Oncology, 33(8), 901-9. https://doi.org/10.1200/JCO.2014.57.3287
17. Roh,. H., & Park, KH. (2016). A scoping review: communication between emergency physicians and patients in the emergency department. The Journal of Emergency Medicine, 50(5), 734-43. https://doi.org/10.1016/j.jemermed.2015.11.002
18. Scheeres, H., Slade, D., Manidis, M., McGregor, J., & Matthiessen, C. (2008). Communicating in hospital emergency departments. London: Springer.
19. Sep, MS., Van, Osch M., Van Vliet, LM., Smets, EM., & Bensing, JM. (2014). The Power of clinicians’ affective communication: how reassurance about non-abandonment can reduce patients’ physiological arousal and increase information recall in bad news consultations. An experimental study using analogue patients. Patient Education and Counseling, 95(1), 45-52. https://doi.org/10.1016/j.pec.2013.12.022
20. Thompson, L., & McCabe, R. (2012). The effect of clinician-patient alliance and communication on treatment adherence in mental health care: A systematic review. BMC Psychiatry, 12(1), 1-12.
21. Vermeir, P., Vandijck, D., Degroote, S., Peleman, R., Verhaeghe, R., Mortier, E., ve diğerleri. (2015). Communication in healthcare: A narrative review of the literature and practical recommendations. International Journal of Clinical Practice, 69(11), 1257-67. https://doi.org/10.1111/ijcp.12686
22. Williams, KA., Rose, WD., Simon, R., & Consortium, MT. (1999). Teamwork in emergency medical services. Air Medical Journal, 18(4):149-53. https://doi.org/10.1016/s1067-991x(99)90028-7