TÜRKÇENİN YABANCI DİL OLARAK ÖĞRETİMİNDE HALK BİLİMİ UNSURLARI: ALTAY TÜRKÇE ÖĞRENİYORUM SETİ ÖRNEĞİ

This study analyzes the use of folklore and folk literature elements in the Altay Turkish Teaching Set for students learning Turkish as a foreign language. Using a descriptive analysis method, the units, texts, visuals, and activities at both beginner (A1-A2) and intermediate (B1-B2) levels were systematically classified in terms of cultural content. Findings indicate that at the beginner level, students’ linguistic and cultural learning is facilitated through everyday life practices and concrete cultural indicators, such as greetings, family structures, and local landmarks. At the intermediate level, more abstract and interpretable elements, including fairy tales, legends, proverbs, traditional ceremonies, and handicrafts, are emphasized. Such a structured progression seeks to ensure the concurrent enhancement of learners’ linguistic proficiency and cultural awareness. The study argues that the systematic incorporation of folklore into language teaching materials enhances learners’ engagement with and understanding of the target culture beyond functional language use. Its primary contribution lies in demonstrating how level-appropriate cultural content can be operationalized through concrete textbook examples, thereby emphasizing the pedagogical significance of structured cultural transmission in teaching Turkish as a foreign language. These findings offer practical implications for textbook design and curriculum development in the field of Turkish language education.

Bu çalışma, Altay Türkçe Öğreniyorum Seti örneği üzerinden, Türkçeyi yabancı dil olarak öğrenen öğrenciler için ders kitaplarında halk bilimi ve halk edebiyatı unsurlarının kullanımını analiz etmektedir. Betimsel analiz yöntemiyle yapılan incelemede, temel (A1-A2) ve orta (B1-B2) seviyedeki üniteler, metinler, görseller ve aktiviteler bağlamında kültürel içerikler sistematik olarak sınıflandırılmıştır. Bulgular, temel seviyede öğrencilerin dilsel ve kültürel öğrenmesinin gündelik yaşam ve somut kültürel göstergeler üzerinden sağlandığını göstermektedir; örneğin selamlaşma biçimleri, aile yapısı ve yerel mekânlar kültürel bağlamda işlenmiştir. Orta seviyede ise masallar, efsaneler, atasözleri, geleneksel törenler ve el sanatları gibi daha soyut ve yorumlanabilir unsurlar öne çıkmaktadır. Bu yapılandırma, öğrencilerin hem dilsel yeterliklerini hem de kültürel farkındalıklarını paralel olarak geliştirmeyi amaçlamaktadır. Çalışma, halk bilimi unsurlarının ders kitaplarına sistematik biçimde entegre edilmesinin, öğrencilerin hedef kültürü anlamalarına ve deneyimlemelerine katkı sağladığını vurgular. Makalenin özgün katkısı, seviyeye uygun kültürel içerik sunumunu somut örneklerle ortaya koyarak, Türkçeyi yabancı dil olarak öğretiminde kültürel aktarımın pedagojik değerini somutlaştırmasıdır. Bu açıdan, ders kitabı tasarımı ve müfredat geliştirme çalışmalarına rehberlik edebilecek niteliktedir.