Düzeltme:
Corrigendum/Düzeltme: Analog Saatlerin Arayüz Tasarımlarında Değişen Görsel İletişim Dili
Öz
Bu çalışma, zamanın görselleştirilmesine yönelik araçların tarihsel gelişimini ve analog saat arayüzlerinin görsel iletişim
dili açısından geçirdiği dönüşümü analiz etmektedir. Çalışmanın kuramsal çerçevesi, görsel iletişim tasarımının temel
bileşenleri ile arayüz tasarımının ilkelerini bir araya getirerek saat kadranlarının hem işlevsel hem de semiyotik birer
iletişim yüzeyi olduğunu vurgular. Erken dönem güneş, su, kum ve mum saatleri, zamanın doğal süreçlerle temsil edildiği
ilk arayüz örnekleri olarak ele alınmış; mekanik saatlerin ortaya çıkışıyla birlikte göstergelerin sembolik, sistematik ve
okunabilir bir düzene kavuştuğu ortaya konmuştur. Rönesans’tan itibaren saat kulelerinde astronomik verilerin
eklenmesi, 17. yüzyıldaki sarkaçlı mekanizmalar ve 19. yüzyılda standart zaman kavramının küreselleşmesi, saat
arayüzlerinin giderek daha karmaşık bilgi katmanları içeren bir yapıya dönüşümünü hızlandırmıştır. 20. yüzyılda kol
saatlerinin yaygınlaşması ise kişisel kullanım bağlamı doğrultusunda okunabilirlik, kontrast, tipografi ve dayanıklılık
gibi tasarım ölçütlerini öne çıkarmıştır. Günümüz tasarım örnekleri, analog saat arayüzünün bir bilgi yüzeyi olmaktan
çıkarak kültürel referanslar, malzeme deneyleri, tipografik düzenlemeler ve mekanik hareketlerin estetikle birleştiği çok
katmanlı bir tasarım alanına dönüştüğünü göstermektedir. Memphis ve De Stijl gibi sanat akımlarından esinlenen
modeller, tourbillon mekanizmalarının görünür kılındığı yapılar, retrograd göstergeler ve disk temelli alternatif
okumalar, çağdaş saat arayüzlerinde çeşitliliğin ulaştığı noktayı gözler önüne sermektedir. Bu bağlamda çalışma, analog
saat arayüzlerinin tarihsel gelişim boyunca hem işlevsel hem estetik açılardan zenginleşerek görsel iletişim tasarımının
önemli bir alt alanı haline geldiğini ortaya koymaktadır.
Anahtar Kelimeler
Düzeltme:
Corrigendum: THE CHANGING VISUAL COMMUNICATION LANGUAGE IN ANALOG WATCH INTERFACE DESIGNS
Öz
This study analyzes the historical development of tools used to visualize time and examines how the visual
communication language of analog watch interfaces has transformed over centuries. Its theoretical framework brings
together the fundamental components of visual communication design and the core principles of interface design,
emphasizing that watch dials function as both utilitarian and semiotic communication surfaces. Early sun, water, sand,
and candle clocks are discussed as the first interface examples in which time was represented through natural processes;
with the emergence of mechanical clocks, these representations evolved into symbolic, systematic, and readable
configurations. The inclusion of astronomical data in Renaissance clock towers, the introduction of pendulum
mechanisms in the 17th century, and the global standardization of time in the 19th century collectively accelerated the
transformation of watch interfaces into increasingly layered and complex informational structures. The widespread
adoption of wristwatches in the 20th century, in turn, highlighted design criteria such as readability, contrast,
typography, and durability, shaped by the needs of personal use. Contemporary design examples demonstrate that
analog watch interfaces have moved beyond merely conveying temporal information and now constitute a multi-layered
design domain in which cultural references, material experimentation, typographic structures, and mechanical motion
intersect aesthetically. Models inspired by artistic movements such as Memphis and De Stijl, watches that reveal
tourbillon mechanisms, retrograde indicators, and disk-based alternative display methods illustrate the degree of
diversity achieved in today’s watch-interface designs. In this regard, the study shows that analog watch interfaces have,
throughout their historical evolution, grown richer both functionally and aesthetically, ultimately establishing
themselves as a significant subfield of visual communication design.
Anahtar Kelimeler