Evaluation of the efficient and sustainable source utilization index for G7 countries

Yıl 2025, Cilt: 8 Sayı: 2, 28 - 38, 31.12.2025

Tuğçe Kalkan , Yunus Emre Ertoş , Cansu Melis Aksu , Başak Kaftan

https://doi.org/10.38061/idunas.1754339

Öz

This study analyzes the performance of G7 countries on efficient and sustainable resource use between 2010 and 2023 using time series analysis. The study uses data sets published by the Green Growth Institute and evaluates the Effective and Sustainable Resource Use Index based on four main components covering energy, water and material and land use. In the light of the data obtained, it is observed that the overall index scores of G7 countries have exhibited a steady upward trend over the years. After 2015, there has been a significant acceleration in the rate of increase in the index, and this is associated with the effects of the Paris Climate Agreement. A country-by-country analysis reveals that Canada stands out with its investments in renewable energy, Germany has taken successful steps to increase resource efficiency in industry, and France has displayed a stable performance thanks to its low-carbon emission energy strategies. Moreover, countries such as the United States, Japan and the United Kingdom continue their efforts to increase resource utilization efficiency in different sectors. The findings of the study reveal that G7 countries are improving their resource management practices in line with sustainable development goals, but there are differences in the pace of development across countries. In this context, it is concluded that policies for sustainable resource utilization should be designed in a flexible and innovative manner according to the unique conditions of countries.

Anahtar Kelimeler

sustainability , source , green deal , G7 countries

G7 Ülkeleri için Etkili ve Sürdürülebilir Kaynak Kullanımı Endeksinin Değerlendirilmesi

Öz

Bu çalışma, G7 ülkelerinin 2010-2023 yılları arasında kaynakların verimli ve sürdürülebilir kullanımı konusundaki performansını zaman serisi analiziyle incelemektedir. Çalışmada Yeşil Büyüme Enstitüsü tarafından yayımlanan veri setleri kullanılmış ve enerji, su, malzeme ve arazi kullanımını kapsayan dört ana bileşene dayalı Etkin ve Sürdürülebilir Kaynak Kullanım Endeksi değerlendirilmiştir. Elde edilen veriler ışığında, G7 ülkelerinin genel endeks puanlarının yıllar içinde istikrarlı bir şekilde yükseldiği gözlemlenmektedir. 2015 sonrasında endeks artış hızında belirgin bir ivmelenme olmuş ve bu durum Paris İklim Anlaşması’nın etkileriyle ilişkilendirilmiştir. Ülke bazında yapılan analizde; Kanada’nın yenilenebilir enerji yatırımlarıyla öne çıktığı, Almanya’nın sanayide kaynak verimliliğini artırmaya yönelik başarılı adımlar attığı ve Fransa’nın düşük karbon emisyonlu enerji stratejileri sayesinde istikrarlı bir performans sergilediği görülmektedir. Ayrıca, Amerika Birleşik Devletleri, Japonya ve Birleşik Krallık gibi ülkeler farklı sektörlerde kaynak kullanım verimliliğini artırmaya yönelik çabalarını sürdürmektedir. Çalışmanın bulguları, G7 ülkelerinin sürdürülebilir kalkınma hedefleri doğrultusunda kaynak yönetimi uygulamalarını geliştirdiğini, ancak ülkeler arasında gelişim hızında farklılıklar bulunduğunu ortaya koymaktadır. Bu bağlamda, sürdürülebilir kaynak kullanımı politikalarının ülkelerin kendine özgü koşullarına göre esnek ve yenilikçi bir şekilde tasarlanması gerektiği sonucuna varılmıştır.

Anahtar Kelimeler

sürdürülebilirlik , kaynak , yeşil anlaşma , G7 ülkeleri

Kaynakça

• 1. Onions, C. T. (Ed.). (1964). The shorter Oxford English dictionary. Clarendon Press.
• 2. Boulding, K. E. (1966). The economics of the coming spaceship Earth. In H. Jarrett (Ed.), Environmental quality in a growing economy (pp. 3–14). Johns Hopkins University Press.
• 3. Meadows, D. H., Randers, J., & Meadows, D. L. (1972). The limits to growth. Pan Books.
• 4. World Commission on Environment and Development. (1987). Our common future. Oxford University Press.
• 5. Daly, H. E. (1990). Toward some operational principles of sustainable development. Ecological Economics, 2(1), 1–6.
• 6. Organisation for Economic Co-operation and Development. (2023). OECD environmental indicators. OECD Publishing.
• 7. Meadows, D. H., Randers, J., & Meadows, D. L. (2004). Limits to growth: The 30-year update. Chelsea Green Publishing.
• 8. European Environment Agency. (2022). Environmental performance indicators. EEA.
• 9. Boström, M. (2012). A missing pillar? Challenges in theorizing and practicing social sustainability. Sustainability: Science, Practice and Policy, 8(1), 3–14.
• 10. United Nations. (2022). Global sustainable development report 2022. United Nations.
• 11. Ersoy, M. M., & Berberoğlu, S. (2022). Türkiye perspektifinde Yeşil Mutabakat ve karbon ayak izi: Tehdit mi? Fırsat mı? Doğal Afetler ve Çevre Dergisi, 8(1), 156–164.
• 12. Aydınoğlu, A. U., & Özdemir, B. E. (2022). Yeşil Mutabakat: Tarihçe ve akademik araştırmaların incelenmesi. Trakya Üniversitesi İİBF e-Dergisi, 11(2), 107–121.
• 13. Yılmaz, F. (2022). Enerji yönetimi ve Türkiye: Avrupa Yeşil Mutabakatı çerçevesinde bir değerlendirme. Akademia Doğa ve İnsan Bilimleri Dergisi, 8(1), 19–37.
• 14. Omri, H., Jarraya, B., & Kahia, M. (2025). Green finance for achieving environmental sustainability in G7 countries. Research in International Business and Finance, 74, 102691.
• 15. Claeys, G., & Tagliapietra, S. (2020). The European Green Deal: A new industrial strategy for Europe. Bruegel Policy Contribution.
• 16. Bianchi, G., & Menegatti, M. (2021). The European Green Deal and its impact on Italian industry. Journal of Cleaner Production, 312, 127704.
• 17. Burke, J., & Gambhir, A. (2022). Policy pathways for the UK’s net-zero transition. Energy Policy, 170, 113246.
• 18. Hafner, M., & Raimondi, P. P. (2020). The geopolitics of the European Green Deal. Energy Strategy Reviews, 32, 100544.
• 19. Arima, T., & Oh, Y. (2021). Japan’s climate policy and the European Green Deal. Asia-Pacific Journal of EU Studies, 19(2), 45–62.
• 20. Macdonald, D. (2021). Canada’s climate policy in the context of the European Green Deal. Canadian Journal of Political Science, 54(3), 567–584.
• 21. Kahreman, Y. (2024). G7 ülkeleri sürdürülebilir kalkınma performansının ölçülmesi. Ordu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 14(4), 1447–1464.
• 22. Erkut, M., & İnce Yenilmez, M. (2023). Sosyal politika ile sürdürülebilir kalkınma ilişkisi. JOEEP, 8(2), 95–108.
• 23. Doğdu, A. (2022). G7 ve E7 ülkelerinde GSYİH ve yenilenebilir enerji ilişkisi. Toplum Ekonomi Yönetim Dergisi, 3(2), 57–79.
• 24. Eşiyok, S., Ariş, E., & Antmen, Z. F. (2023). Ranking and evaluation of G7 countries by GGGI indicators. Çukurova University Journal of Engineering Faculty, 38(3), 647–660.
• 25. Calder, R., Schartup, A., Li, M., Valberg, A., Balcom, P., & Sunderland, E. (2016). Future impacts of hydroelectric development on methylmercury exposure. Environmental Science & Technology, 50(23), 13115–13122.
• 26. Sürmen, M., & Çokmutlu, M. (2022). Döngüsel ekonomi performans ölçümü. Journal of Economics Business Management, 6(2), 209–234.
• 27. Karabağ, N., Kayıkçı, C., & Öngen, A. (2021). %100 yenilenebilir enerjiye geçiş yolunda dünya ve Türkiye. European Journal of Science and Technology.
• 28. Chau, K. Y., Moslehpour, M., Tu, Y.-T., Tai, N. T., Tien, N. H., & Huy, P. Q. (2022). Green energy and sustainability in G7 countries. Renewable Energy, 196, 1241–1249.
• 29. Fraunhofer Institute for Solar Energy Systems. (2023). Renewable energy generation in Germany. Fraunhofer ISE.
• 30. Tüylüoğlu, E., & Türkan, N. (2023). Nükleer santrallerin etkileri. Ohs Akademisi, 6(1), 50–58.
• 31. Wilts, H., Garcia, B., Garlito, R., Gómez, L., & Prieto, E. (2021). Artificial intelligence in municipal waste sorting. Resources, 10(4), 28.
• 32. Marinova, V., & Радев, Р. (2023). Sustainability of the European textile industry. E3S Web of Conferences, 452, 05020.
• 33. Yazgan, S., & Soylu, S. (2022). Otellerde enerji verimliliği yaklaşımları. Mühendislik Bilimleri ve Tasarım Dergisi, 10(4), 1375–1388.
• 34. Hoekstra, A., & Mekonnen, M. (2012). The water footprint of humanity. Proceedings of the National Academy of Sciences, 109(9), 3232–3237.
• 35. Chen, H., Zhang, L., Pinzon, S., Chen, H., & Chen, B. (2025). Decarbonizing the G7. Renewable Energy, 244, 122671. https://doi.org/10.1016/j.renene.2025.122671
• 36. Yağlıkara, S., & Tekiner, H. (2025). Triple impact of green technology and globalization. Sustainability, 17(18), 8300. https://doi.org/10.3390/su17188300
• 37. Filì, T., & De Anna, M. (2025). Long-term trends in sustainable development across the G7. Quality & Quantity. https://doi.org/10.1007/s11135-025-02372-8
• 38. European Commission. (2020). A new Circular Economy Action Plan (COM/2020/98 final). European Commission.
• 39. European Commission. (2021). Fit for 55 (COM/2021/550 final). European Commission