Sürdürülebilir Topluluklar ve Ekolojik Vatandaşlık Üzerine Kavramsal Bir İnceleme

Öz

Ekolojik çevrenin korunması ve yaşatılması, eylem planları, yenilenebilir enerji kaynaklarına ilişkin projeler, çevre kuruluşları, kamu ve yerel yönetim modelleri, çevresel adalet gibi çok çeşitli teknik ve stratejik konuları içermektedir. Bu alanda yapılan çalışmalar, ekolojik değerlerin korunabilmesi için atılabilecek en etkin adımın toplumu bu konuda harekete geçirecek araç ve politikaları belirlemek olduğunu saptamıştır. Çevresel değerleri sürdürme adına kamusal politika arayışları, sürdürülebilir topluluklardan, ekolojik vatandaşlığa kadar, toplumların çevreye duyarlı davranışlarını örgütleyen yeni sistemler ortaya çıkarmıştır. Toplumlar tarihsel birikimleri ve kültürel özelliklerine bağlı olarak, yaşadıkları doğal çevrenin korunmasına yönelik farklılık gösteren davranış kalıplarına sahiptir. Örneğin, İskandinav ülkeleri eko-belediyecilik, sürdürülebilir topluluklar gibi modellerin çıkışında öncülük etmiştir. Toplumların çevreye duyarlı toplum yapılarına doğru dönüşüm göstermesi, farklı yaklaşım ve hızlarda olsa bile giderek artmaktadır. Özellikle iyi korunmuş doğal alanların, organik tarımın, temiz su kaynaklarının insan sağlığına ne derece önemli katkı sağladığına ilişkin bilimsel çalışmalar arttıkça, vatandaşların kendi ve ailelerinin sağlığını koruyabilmek adına ekolojik vatandaş olmaya gönüllü olmaya başladıkları görülmektedir. Bu çalışmanın temel hedefi toplumların ekolojik değerlere sahip çıkabilmek ve yaşatmak için birlikte neler yapabileceklerinin araştırılmasıdır. Sürdürülebilir toplulukların özellikleri ve oluşumları, çalışma için veri kaynağını oluşturmuştur. Çalışma kapsamında sürdürülebilir toplulukların çeşitli ölçeklerdeki deneyimleri ve örnek uygulamaları literatür taraması yöntemi ile yorumlanacaktır.

Anahtar Kelimeler

• Sürdürülebilir Topluluklar, Çevre Değerleri, Ekolojik Çevre, Ekolojik Vatandaşlık, Sürdürülebilir Kalkınma.

A Conceptual Study on Sustainable Communities and Ecological Citizenship

Öz

Protecting and sustaining ecological environment includes a wide range of technical and strategic issues such as action plans, projects related to renewable energy sources, environmental organizations, public and local government models and environmental justice. The researches done in this field have determined that the most effective step that can be taken to protect ecological values is to determine the tools and policies that will take society into action in this regard. The quest for public policy in the name of continuation of environmental value has created new systems from sustainable communities to ecological citizenship that organize environmentally responsible behavior of societies. Communities, depending on their historical background and cultural characteristics, have behavioural patterns that differ in their protection of the natural environment they live in. For example Scandinavian countries have pioneered the emergence of models like eco-municipality, sustainable communities. The transformation of society towards building environmentally friendly society is increasing even in different approaches and speed. As scientific studies on how well-preserved natural areas, organic agriculture, and clean water resources contribute to human health are increasing, citizens are voluntarily becoming eco-citizens in order to preserve their health and their families' health. The main objective of this study is to investigate what societies can do to live and sustain ecological values. The characteristics and formations of sustainable communities have created the data source for the study. Within the scope of the study, sustainable communities' experiences on various scales and sample applications will be interpreted by literature review method.

Anahtar Kelimeler

• Sustainable Communities, Environmental Values, Ecological Environment, Ecological Citizenship, Environmental Justice.

Kaynakça

1. Asilsoy, B. & Oktay, D. (2018). Exploring environmental behaviour as the major determinant of ecological citizens- hip. Sustainable Cities and Society, 39, 765-771.
2. Bostancı, S.H. (2011). Eco-Municipalities and Municipal Applications for Sustainability In Yalciner Ercoskun, O. (Ed.), Green and Ecological Technologies for Urban Planning: Creating Smart Cities (pp.310-328), IGI Global pub.
3. Bostancı, S.H. & Albayrak, A.N. (2017). The Role of Eco- Municipalities in Climate Change for a Sustainable Future. Ganpat, W. and Isaac, W.A. (Eds.), Environmental Sustainability and Climate Change Adaptation Strategies (pp.213-231), IGI Global pub.
4. Carson, R. (1962). Silent Spring, Houghton Mifflin.
5. Coyle, S.J. (2011). Sustainable and Resilient Communities: A Comprehensive Action Plan for Towns, Cities, and Re- gions (Vol. 15). John Wiley & Sons.
6. Daniels, M.R. (Ed.). (2001). Creating Sustainable Commu- nity Programs: Examples of Collaborative Public Administration. Greenwood Publishing Group.
7. Dobson, A. (2003). Citizenship and the Environment. OUP Oxford.
8. Dobson, A. (2007). Environmental citizenship: towards sustainable development. Sustainable development, 15(5), 276-285.

9. Emas, R. (2015). The Concept of Sustainable Development: Definition and Defining Principles. Brief for GSDR 2015. https://sustainabledevelopment.un.org/content/documents/5 839GSDR%202015_SD_concept_definiton_rev.pdf 10/12/2019). (Erişim:
10. Fischer, F. (2017). Climate Crisis and the Democratic Pros- pect: Participatory Governance in Sustainable Communities. Oxford University Press.
11. Grimm, N.B., Faeth, S.H., Golubiewski, N.E., Redman, C.L., Wu, J., Bai, X. & Briggs, J.M. (2008). Global change and the ecology of cities. Science, 319(5864), 756-760.
12. Hayward, T. (2006). Ecological citizenship: justice, rights and the virtue of resourcefulness. Environmental politics, 15(03), 435-446.
13. IISD (International Institute for Sustainable Develop- ment), (2012). Sustainable Development Timeline. Erişim tarihi: 01/12/2019, https://www.iisd.org/pdf/2012/sd_timeline_2012.pdf
14. Jagers, S.C., Martinsson, J. & Matti, S. (2014). Ecological citizenship: a driver of pro-environmental behaviour?, Envi- ronmental Politics, 23(3), 434-453,
15. Keleş, R., Hamamcı, C., & Çoban, A. (2012). Çevre Politi- kası. İmge Kitabevi.
16. Lafferty, W.M. (Ed.). (2014). Sustainable Communities in Europe. Earthscan.
17. Leopold, A. (1949). A Sand County Almanac and Sketches Here and There, Oxford University Press
18. Leopold, A. (1990). Thinking like a mountain. Lone Goo- se Press.
19. (2014). Sustainable Community Development: Dilemma of Options in Kenya. Springer.
20. Wolf, J., Brown, K. & Conway, D. (2009). Ecological citi- zenship and climate change: perceptions and practi- ce. Environmental Politics, 18(4), 503-521.
21. Xue, B. (2003). Environmental, Economic, And Ecological Sustainable Development. Envıronment And Development - Vol. I- Encyclopedia of Life Support Systems (EOLSS). https://www.eolss.net/Sample-Chapters/C13/E4-25-01-03.pdf (Erişim: 10/12/2019).
22. Yıldırım S, Yıldırım D.Ç. & Gedikli A. (2016). Sustainable Consumption Trends in the World in the Context of Green Economy and Sustainability. In M.M. Erdoğdu, T. Arun &I.H. Ahmad (Eds.) Handbook of Research on Green Economic Develop- ment Initiatives and Strategies (pp.66-84) IGI Global
23. Yıldırım, S. (2018). Sürdürülebilir Kalkınma Hedeflerinde Roller Ve Sorumluluklar. International Congress Of Manage- ment, Economy And Policy 2018. Proceedings Book (pp.425- 433), December 1-2, 2018, Istanbul / TURKIYE
24. Yıldırım, S. & Bostancı, S.H. (2018). 2030 Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri Ve Çevre Politikaları. The Second Interna- tional Conference On Current Trends In The Middle East 2018. Proceedings Book (pp.51-59).Tekirdağ /Türkiye