KOAH'DA HAVA YOLU OBSTRÜKSİYONUNUN KISA ETKİLİ İNHALE BRONKODİLATÖRE YANITININ FEV1 VE FIV1 İLE DEĞERLENDİRİLMESİ

Öz

KOAH'da hava akımı kısıtlamasının kısa etkili inhale bronkodilatöre yanıtının belirlenmesinde FEV1 düzeyinin ölçümü sıklıkla kullanılan bir yöntemdir. FEV1, özellikle amfizem ile birlikte olan KOAH'da bronşiollerin kollapsı nedeni ile tartışmalı sonuçlar verebilirken, FIV1 ölçümü sırasında kollaps gelişmediğinden veriler daha sağlıklı olabilmektedir. Bu çalışmadaki amacımız KOAH'da hava yolu obstrüksiyonunun kısa etkili bronkodilatöre yanıtının değerlendirilmesinde FIV1'in FEV1 ölçümüne göre duyarlılığını belirlemekti. Çalışmada KOAH tanısı almış ve solunum fonksiyon testine (SFT) göre reversibilitesi olmayan 49 hasta incelendi. Hastalara 200 g salbutamol inhalasyonu öncesi ve inhalasyondan 30 dak. sonra SFT uygulandı. Bronkodilatör öncesi FEV1 ve FIV1 değerleri belirlenerek, FEV1 ile FIV1 değerlerindeki değişimler Wilcoxon analiz yöntemi ile karşılaştırıldı. 49 hastanın 9'u kadın, 40'ı erkekti ve ort. yaş 62.8 idi. Hastaların bronkodilatör öncesi ort. FEV1 ve FIV1 değerleri sırasıyla 1.027±0.464 ve 1.567±0.860 idi. Bronkodilatör sonrası FEV1 1.092±0.428 FIV1 ise 1.829±0.913 olarak saptandı. FEV1 düzeylerindeki değişim ( FEV1) 0.006±0.114, FIV1 düzeylerindeki değişim ( FIV1) 0.261±0.522 olarak tespit edildi ve aralarındaki fark istatistiksel açıdan anlamlı idi (p< 0.05). KOAH ağırlık derecesine göre hastalar incelendiğinde, evre 3 grubunda FIV1'deki değişim, FEV1 değişimine göre istatistiki olarak anlamlı derecede yüksekti (p< 0.05). Sonuç olarak; zorlu ekspirasyon sırasında bronşiollerdeki kollaps nedeni ile hava yolu obstrüksiyonunun bronkodilatör tedaviye yanıtının değerlendirilmesinde FIV1 düzeyinin belirlenmesinin, FEV1'e göre daha uygun bir yöntem olduğu kanısına vardık.

Anahtar Kelimeler

• KOAH, FIV1, bronkodilatör tedavi, havayolu obstruksiyonu

EVALUATION OF THE RESPONSE OF AIRWAY OBSTRUCTION TO SHORT-ACTING INHALED BRONCHODILATORS WITH USING FEV1 AND FIV1 IN COPD PATIENTS

Abstract

The measurement of FEV1 is widely used method to determine the response to inhaled short-acting bronchodilators in airway limitation in COPD. The measurement of FEV1 is confounded in patients with emphysema by the collapse of the bronchi, which doesn't occur when measuring FIV1. We aimed to show whether FIV1 is more sensitive than FEV1 to assess the response of airway obstruction to short-acting bronchodilators in COPD. We studied 49 COPD patients with no reversibility in pulmonary function tests (PFT). The values for FIV1 and FEV1 are recorded before and after inhalation of 200 microgram salbutamol. Changes of FIV1 and FEV1 ( FIV1 and FEV1) are compared with the test by Wilcoxon. Of 49 patients 9 were women and 40 were men; mean age 62.8. FIV1 and FEV1 measurements of the patients before inhaled bronchodilator were 1.567±0.860, 1.027±0.464, respectively. After inhalation the mean value for FEV1 was 1.092±0.428 and FIV1 was 1.829±0.913. FEV1 was 0.006±0.114 and FIV1 was 0.261±0.522 and there was a significant difference (p< 0.05). In relation to severity of COPD, we showed in stage 3 a greater FIV1 than FEV1 (p < 0.05). We concluded that during forced expiratory ventilation because of the collapse of the bronchi, FIV1 is superior to FEV1 in the assessment of the airway obstruction to bronchodilator therapy.

Keywords

• COPD, FIV1, broncodilator therapy, airway obstruction

Kaynakça

1. 1. Bartu Saryal S. Solunum fonksiyon testleri. Editörler: Bartu Saryal S, Ac›can T. Güncel bilgiler fl›¤›nda kronik obstrüktif akci¤er hastal›¤›. Bilimsel T›p Yay›nevi 2003: 49-69.
2. 2. Demir T. KOAH’da solunum fonksiyon testleri. Gö¤üs Hastal›klar› Serisi 2004; 1: 27-30.
3. 3. Gülmez ‹. Kronik obstrüktif akci¤er hastal›¤›: Patogenez, patoloji ve patofizyoloji. Türkiye Klinikleri Gö¤üs Hastal›klar› Dergisi 2003; 1 (1): 7-12.
4. 4. O’Donnell DE, Forkert L, Webb KA. Evaluation of bronchodilator responses in patients with irreversibl emhysema. Eur Respir J 2001; 18: 914-20.
5. 5. Celli B, Zu Wallack R, Wang S, Ketsen S. Improvement in resting inspiratory capacity and hyperinflation with tiotropium in COPD patients with increased static lung volumes. Chest 2003; 124(5): 1743-8.
6. 6. Hadcroft J, Calve rley PMA. Alternative methods for assessing bronchodilator reversibility in chronic obstructive pulmonary disease. Thorax 2001; 56: 713-20.
7. 7. Kaçmaz Baflo¤lu Ö, Erdinç E. Reversibilite testi ve kronik obstrüktif akci¤er hastal›¤›ndaki yeri. Toraks Dergisi 2002; 3(3): 321-8.
8. 8. Di Marco F, Milic-Emili J, Boveri B, Carlucci P, Santus P, Casanova F, Cazzola M, Centanni S. Effect of inhaled bronchodilators on inspiratory capacity and dyspnea at rest in COPD. Eur Respir J 2003; 21: 86-94.

9. 9. Pellegrino R, Rodarte JR, Brusasco V. Assessing the reversibility of airway obstruction. Chest 1998; 114: 1607-12.
10. 10. Taube C, Kanniess F, Gronke L, Richter K, Mücke M, Paasch K, Eichler G, Jörres RA, Magnussen H. Reproducibility of forced inspiratory and expiratory volumes after broncodilation in patients with COPD or asthma. Respir Med 2003; 97(5): 568-77.
11. 11. Manriquez J. Spirometric reversibility to salbutamol in chronic obstructive pulmonary disease (COPD). Differential effects on FEV1 and on lung volumes. Rev Med Chil. 2004; 132 (7): 787-93.
12. 12. Taube C, Lehningk B, Paasch K, Kirsten DK, Jörres RA, Magnussen H. Factor analysis of changes in dyspnea and lung function parameters after bronchodilation in chronic obstructive pulmonary disease. Am J respir Crit Care Med 2000; 162: 216-20.
13. 13. Newton MF, O’Donnell DE, Forkert L. Response of lung volumes to inhaled salbutamol in a large population of patients with severe hyperinflation. Chest 2002; 121: 1042-50.
14. 14. Bartu Saryal S. Kronik obstrüktif akci¤er hastal›¤›nda tan› yöntemleri. Konuk Ed: Umut S, Erdinç E. Kronik obstrüktif akci¤er hastal›¤›. Toraks Kitaplar›, say› 2; Ekim 2000: 63- 82.
15. 15. Taube C, Holz O, Mücke M, Jörres RA, Magnussen H. Airway response to inhaled hypertonic saline in patients with moderate to severe chronic obstructive pulmonary disease. Am J Respir Crit Care Med 2001; 164: 1810-5.