Son İlahi Kitabın Dili Olarak Arapçanın Seçilmesi

Konuşma kabiliyeti, insanın en önemli özelliklerinden biridir. Konuşmanın ilke ve esasları konumundaki dil ise Kur’an’da, Allah’ın varlığının delillerinden biri olarak zikredilir. Kur’an’a göre Allah, insana hem yazılı hem de sözlü beyanı öğretendir. Dil, insanın varoluşunun anlam ve amaçları içinde önemli bir konuma sahiptir. Çünkü Allah, insan topluluklarının konuştukları dil aracılığıyla onlara vahyetmiş ve emir ve yasaklarını bildirmiştir. Aynı şekilde Kur’an da Hz. Peygamber’in ve vahyin ilk muhataplarının Araplar olması sebebiyle Arapça inmiştir. Ancak son ilahi kitap oluşu bağlamında Kur’an’ın Arapça indirilmesi, ilk muhatapların Araplar olması ve dolayısıyla da ilahi mesajın toplum tarafından anlaşılması gayesinin yanında başka bir takım sebeplere de dayanmaktadır. Diğer bir ifadeyle Kur’an’dan önce kendisiyle hiçbir ilahi kitabın indirilmediği ve Kur’an kendisiyle indirildikten sonra başka hiçbir dille hiçbir kutsal kitabın indirilmeyeceği Arapçanın vahiy ile ilişkisi, tarih boyunca vahiy-dil ilişkisini belirleyen çerçeveden daha geniş bir zemine oturmaktadır. Çünkü Kur’an’ı önceki kutsal kitaplardan ayıran bir takım özellikler vardır. Bunlar lafız ve mana yönünden mucize olması, tahriften korunması ve onun hitabının evrensel olmasıdır. İşte biz bu çalışmamızda son ilahi kitabın dili olarak Arapçanın seçilmesiyle, Arapçanın Kur’an’ın söz konusu özelliklerini ifa etmeye uygun bir dil oluşu arasında bir ilişkinin olup olmadığını incelemeye çalışacağız.

Speaking ability is one of the most important features of a person. Language, asa phenomenon in a position for principles and basics of speaking, is mentioned in the Qur’an as one of the proofs of the existence of God. According to the Qur’an, God taught human beings both written and oral statements. Language has an important place in the meaning and purpose of man’s existence. Because Allah has revealed to them through the language of which the communities of mankind have spoken, and has revealed His commandments and prohibitions. Similarly, the Qur’an was revealed in Arabic due to the fact that both the Prophet Muhammad and the first interlocutors of revelation were Arabs. However, in the context of its being the last divine book, the revelation of the Qur’an in Arabic language is based on other causes besides the fact that the first interlocutors were Arabs and therefore the divine message is understood by the society. In other words, the relationship of the revelation with the Arabic, in which no divine book has been revealed before the Qur’an, and no sacred book of any other kind is to be revealed after the Qur’an, has been subsided on a broader frame than that which determines the revelation-language relation throughout history. Because there are a number of features that distinguish the Qur’an from the previous sacred books. These are its being miraculous in words and meaning, protection from distortion, and universality of its address. Here we shall try to examine whether there is a relationship between the choice of Arabic as the language of the last divine book and the formation of a language in which the Arabic language is appropriate to fulfil the specific features of the Qur’an.