FİNANS YÖNETİCİLERİNİN KARAR VERME DAVRANIŞILARI ÜZERİNE KARŞILAŞTIRMALI BİR ARAŞTIRMA

Öz

Karar verme, alternatif seçenekler arasından en doğru, en uygun, en iyi seçeneğin tercih edilmesi olarak tanımlanabilir. İş ve sosyal hayatımızın günlük yaşam koşulları dahilinde her gün farklı konularla ilgili farklı alternatiflerle karşılaşırız ve bu alternatiflerden birini seçerek karar veririz. Karar verici kendine özgü bir karar verme davranışı sergileyerek farklı bir tarz oluşturur. Literatürde araştırmacılar tarafından tespit edilmiş ve tanımlanmış birçok farklı karar verme tarzları vardır. Bu çalışmada finans yöneticileri ile diğer yöneticilerin karar verme tarzları arasındaki farklılıklar ölçülmeye çalışılmıştır. Bu amaçla; Adana İl’indeki farklı banka şubeleri, faktöring şirketleri, kamu ve özel hastaneler, tekstil fabrikası, ilaç firmaları, inşaat firması, otellerde anket çalışması yapılmıştır. Araştırmada farklı sektörlerde çalışan 94 farklı tipte yöneticiye ulaşılmış fakat; 86 anket araştırma ölçümüne dahil edilmiştir. Araştırma anketi banka müdürleri, portföy yönetmenleri, finans müdürleri, brokerlar, fabrika müdürleri, hastane yöneticileri, satış müdürleri, departman yöneticileri ile İK müdürlerine uygulanmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Karar verme, Karar verme tarzları

Kaynakça

1. Akat, İ. ve Budak G. (2002), “İşletme Yönetimi”, 4. Baskı, Barış Yayınları, İzmir, s.231.
2. Armesh, H. (2010), “Decision Making”, 12th International Business Research Conference, Dubai, p.483.
3. Cemalcılar, İ., Bayar D., Aşkun İ. Ve Özalp Ş. (1975), “İşletmecilik Bilgisi”, 2. Baskı, Eskişehir İİBA Yayın
4. No: 122, Kalite Matbaası, Ankara, s.104. Cosgrave, J. (1996), “Decision Making in Emergencies”, Disaster Prevention and Management, Vol:5, No:4, 28-35.
5. Cubbertson, J.A., Jacobsen, P.B. ve Reller, T.L. (1971), “Karar Verme”, Çev., Mustafa Tosun, Amme İda- resi Dergisi, 4(4), 142-168.
6. Cunliffe, A.L. (2008), “Organization Theory”, Sage Publications, First Published, London.
7. Daft, R. (2010), “Organization Theory and Design”, Cengage Learning 10th Edition, USA, 15-17.
8. Daft, R. (2010), “Organization Theory and Design”, Cengage Learning 10th Edition, USA, p.452.

9. Eldeleklioğlu, J. (1996), “Karar Stratejileri İle Ana Baba Tutumları Arasındaki İlişki”, Yayınlanmamış doktora tezi, Gazi Üniversitesi, Ankara.
10. Eren, E. (2011), “Yönetim ve Organizasyon Çağdaş ve Küresel Yaklaşımlar”, Onuncu Baskı, Beta Yayı- nevi, İstanbul, s.3.
11. Eren, E. (2009), “Yönetim ve Organizasyon (Çağdaş ve Küresel Yaklaşımlar)”, 9. Baskı, Beta Basım Yayın
12. Dağıtım A.Ş. İstanbul. s.197. Ersever, Ö.H. (1996), “Karar Verme Becerileri Kazandırma Programının ve Etkileşim Grubu Deneyi- minin Üniversite Öğrencilerinin Karar Verme Stilleri Üzerindeki Etkiler” Yayınlanmamış doktora tezi
13. Ankara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara. Ertürk, M. (2009), “İşletme Yönetimi ve Organizasyon”, Beta Yayınları, İstanbul, Nisan, s.208.
14. Frishammar, J. (2003), “Information Use in Strategic Decision Making”, Management Decision, Vol:41, No:4, 318-326.
15. Hampton, L. ve Shull, Jr. F.A. (2014), “Contemporaray Approach to AdministrativeDecisionMaking”, p.19, http://www.joe.org/joe/1973summer/1973-2-a2.pdf, (04.02.2014).
16. Harren, V. A. (1979). “A Model of Career Decision-Making for College Students”, Journal of Vocational Behavior, 14, 119-133.
17. Harrison, E.F. (1996), “A Process Perspective on Strategic Decision Making”, Management Decision, Vol:34, No:1, 46-53.
18. Hatiboğlu, Z. (1994), “İşletme Yönetimine Giriş”, Beta Yayın, İstanbul.
19. Heing, M.I. ve Buchanan, J. T. (1996), “Solving MCDM Problems: Process Concepts”, Journal of Multi
20. Criteria Decision Analysis, C. 5, p.3. Huitt, W. (1992), “Problem Solving and Decision Making: Consideration of Individual Differences Using the Myers-Briggs Type Indicator”, Journal of Psychological Type, 24, 33-44.
21. Ivey, A.E., Ivey, M.B. ve Simek-Downing, L. (1987), “Counseling And Psychotherapy”, Massachusetts: Allyn and Bacon.
22. Kao H. P. (2005), “Taiwanese Executive’s Leadership Styles and Their Preffered Decision-Making Models
23. Used in Mainland China”, The University of the Incarnate Word, The School of the Graduate Studies of The University of the Incarnate Word, Doctorate Thesis, Texas. Loo, R. (2000), “A Psychometric Evaluation of The General Decision-Making Style Iventory”, Personality and Individual Differences. 29, (5), 895–905.
24. Mann, L., M. Radford, P. Burnett, S. Ford, M. Bond, K. Leung, H. Nakamura, G. Vaughan ve K.S. Yang. (1998), “Cross-Cultural Differences in Self- Reported Decision-Making Style and Confidence”, Interna- tional Journal of Psychology. 33 (5), 325-335.
25. Mouzelis, N.P. (2001), “Örgüt ve Bürokrasi: Modern Teorilerin Analizi”, Çev. H. Bahadır Akın, Çizgi Kitabevi, Konya, p.153.
26. Nutt, C.P. (1976), “Models for Decision Making in Organizations and Some Contextual Variables Which
27. Stipulate Optimal Use”, Academy of Management Review, Vol:1, No:2, 84-98. Oğuz, E. (2009),”İlköğretim Okulu Yöneticilerinin Karar Verme Stilleri”, Kastamonu Eğitim Dergisi, Cilt:17 No:2, Mayıs, 415-426.
28. Onaran, O. (1971), “Örgütlerde Karar Verme”, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Yayını, No:321, Ankara, 99-101.
29. Onaran, O. (1977), “Örgütlerde Denetim”, Amme İdaresi Dergisi, 10(1), 3-17.
30. Özer, M.A. (2012), “Örgütsel Karar Verme ve Yönetişim”, Türk İdare Dergisi, 475, Aralık, 147-170.
31. Parham, A.C. (1988), “Psychology, Studying the Behaviour of People”, Ohio: South-Western Publishing Co.
32. Phillips, S.D., N.J. Pazienza ve H.H. Ferrin. (1984), “Decision-Making Styles and Problem-Solving App- raisal”, Journal of Counseling Psychology.31(4), 497-502.
33. Robson, M., Cook, P., Hunt, K. ve Aired, G. (2000), “Towards ethical decision-making in counseling research”, British Journal of Guidance and Counseling, 28 (4), 533-547.
34. Saaty, T.L.,(2000), “Fundamentals of Decision Making and Priority Theory”, 2. Baskı, RWS., Pittsburgh,s. ix.
35. Scott, G.S. ve Bruce, A.R. (1995), “Decision Making Style: The Development and Assessment of a New
36. Measure”, Educational and Psychological Measurement, Vol: 55, No: 5, 818-831. Secchi, D. (2011), “Extendable Rationality”, Springer New York Dordrecht Heidelberg London, p.10.
37. Shapira, Z. (1997), “Intorduction and Overview”, Edt. Zur Sahira, Organizational Decision
38. Making,Cambridge University Press, UK. Shermerhorn, John R. (2010), “Introduction to Management”, Tenth Edition, John Wiley & Sons, Asia, p.157.
39. Shiloh, S., S. Koren ve D. Zakay. (2001), “Individual Differences in compensatory decision making style hit2 and need for closure as correlates of subjective decision complexity and difficulty”, Personality and Individual Differences. 30, 699-710.
40. Simon, A.H. (1976), “Administrative Behavior. A Study of Decision-Making Processes in Administrative
41. Organization”, Third Edition, The Free Press, Collier Macmillan Publishers, London, UK, p.115. Spicer, D.P. ve Sadler-Smith, E. (2005), “An examination of the general decision making style question- naire in two UK sample”, Journal of Managerial Psychology. Vol. 20, No. 2, 137-149.
42. Taşdelen, A. (2002), “Öğretmen Adaylarının Farklı Psiko‐Sosyal Değişkenlere Göre Karar Verme Stille- ri”, Dokuz Eylül Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Eğitim Bilimleri Anabilim Dalı, Doktora Tezi, İzmir.
43. Thunholm, P. (2004), “Decision‐Making Scale: Habit, Style or Both?”, Personality and Individual Diffe- rences, Vol:36, 931-944.
44. Türk Dil Kurumu, Büyük Türkçe Sözlük, h t t p : / / w w w. t d k . g o v. t r / i n d e x . p h p ? o p t i o n = c o m _ g t s & a r a m a = g t s & g u i d = T D K . GTS.5715f5f092baa2.98008537, (Erişim Tarih: 19.04.2016).