Yeni Nesil Aktivizm mi, Pasif İzleyicilik Mi? Alfa Kuşağının Toplumsal Katılım Potansiyeli

Öz

Bu çalışma, dijital yerliler olarak tanımlanan Alfa Kuşağı’nın toplumsal katılım eğilimlerini, yeni nesil aktivizm pratikleri bağlamında incelemeyi amaçlamaktadır. Geleneksel toplumsal hareket biçimlerinden farklı olarak dijital teknolojiler aracılığıyla şekillenen günümüz aktivizmi, bireylerin sosyal medya platformları üzerinden ifade, örgütlenme ve etki oluşturma biçimlerini yeniden tanımlamıştır. Araştırmada, Alfa Kuşağı'nın bu yeni katılım biçimlerine olan ilgisi, aktif yurttaşlık potansiyeli ve pasif izleyicilik eğilimleri sosyolojik bir perspektifle ele alınmıştır. Nitel analiz yöntemiyle yapılan değerlendirmeler sonucunda, Alfa Kuşağı’nın bireysel farkındalık düzeyinin yüksek olmasına karşın, örgütlü toplumsal hareketlere katılım konusunda kararsız ve tepkisel bir duruş sergilediği görülmüştür. Bu durum, dijital dünyanın sağladığı imkanlar kadar, yüz yüze sosyal deneyim eksikliği ve hızlı tüketim kültürünün etkisiyle de ilişkilendirilmektedir. Makale, Alfa Kuşağı’nın dijital aktivizmin sınırlarını aşarak sürdürülebilir toplumsal dönüşüm süreçlerine dahil olabilmesi için eğitimsel ve kültürel altyapının önemine dikkat çekmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Alfa Kuşağı
• yeni nesil aktivizm
• dijital yurttaşlık
• pasif izleyicilik
• toplumsal katılım.

Destekleyen Kurum

Herhangi bir kurum yada kuruluştan destek alınmamıştır.

Etik Beyan

Etik beyan gerekmemektedir.

New Generation Activism or Passive Spectatorship? The Social Participation Potential of Generation Alpha.

Öz

This study aims to examine the social participation tendencies of Generation Alpha, defined as digital natives, within the context of new-generation activism practices. Unlike traditional forms of social movement, today's activism, shaped by digital technologies, has redefined how individuals express themselves, organize, and exert influence through social media platforms. This study examines Generation Alpha's interest in these new forms of participation, their potential for active citizenship, and their tendency toward passive spectatorship from a sociological perspective. Qualitative analysis reveals that despite a high level of individual awareness, Generation Alpha exhibits an ambivalent and reactive stance toward participation in organized social movements. This is attributed to the opportunities afforded by the digital world, as well as a lack of face-to-face social experience and the influence of fast-paced consumer culture. The article highlights the importance of educational and cultural infrastructure for Generation Alpha to transcend the boundaries of digital activism and participate in sustainable social transformation processes.

Anahtar Kelimeler

• Generation Alpha
• Digital Activism
• Passive Spectatorship
• Digital Citizenship
• Social Participation
• Slacktivism.

Destekleyen Kurum

No support was received from any institution or organization.

Etik Beyan

No ethical declaration is required.

Kaynakça

1. Anderson, M. ve Jiang, J. (2018). Teens, Social Media & Technology 2018. Pew Research Center.
2. Baltacı, A. (2019). Nitel Araştırma Süreci: Nitel Bir Araştırma Nasıl Yapılır? Ahi Evran Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi (AEÜSBED), 5(2), 368-388. https://doi.org/10.31592/aeusbed.598299
3. Bauman, Z. (2000). Liquid Modernity. Polity Press.
4. Bennett, W. L. ve Segerberg, A. (2012). The Logic of Connective Action. Information, Communication & Society, 15(5), 739-768.https://doi.org/10.1080/1369118X.2012.670661
5. Bonilla, Y. ve Rosa, J. (2015). #Ferguson: Digital Protest, Hashtag Ethnography, and the Racial Politics of Social Media in the United States. American Ethnologist, 42(1), 4-17.https://doi.org/10.1111/amet.12112
6. Boulianne, S. (2015). Social Media Use and Participation: A Meta-analysis of Current Research. Information, Communication & Society, 18(5), 524-538. https://doi.org/10.1080/1369118X.2015.1008542
7. Boyd, d. (2014). It's Complicated: The Social Lives of Networked Teens. Yale University Press.
8. Bronfenbrenner, U. (1979). The Ecology of Human Development. Harvard University Press.

9. Castells, M. (2015). Networks of Outrage and Hope: Social Movements in the Internet Age. Polity Press.
10. Couldry, N. (2012). Media, Society, World: Social Theory and Digital Media Practice. Polity.
11. Çelik, B. (2021). Türkiye’de Dijital Aktivizm ve Gençlik: #ÇocukSusarSenSusma Örneği. Sosyal Bilimler Dergisi, 34(2), 112-130.
12. Earl, J. ve Kimport, K. (2011). Digitally Enabled Social Change: Activism in the Internet Age. MIT Press.
13. Fuchs, C. (2017). Social Media: A Critical Introduction. Sage.
14. Hart, R. (1992). Children’s Participation: From Tokenism to Citizenship. UNICEF.
15. Hoffner, C. ve Buchanan, M. (2005). Young Adults' Responses to News of Mass Shootings: Emotion, Exposure, and Political Engagement. Journal of Broadcasting & Electronic Media, 49(3), 354-368.
16. Howard, P. N., & Hussain, M. M. (2013). Democracy's fourth wave? Digital media and the Arab Spring. Oxford University Press.
17. Jenkins, H., Ito, M. ve boyd, d. (2016). Participatory Culture in a Networked Era: A Conversation on Youth, Learning, Commerce, and Politics. Polity Press.
18. Kadir Has Üniversitesi. (2023). Türkiye Sosyal-Siyasal Eğilimler Araştırması. İstanbul: Kadir Has Üniversitesi.
19. Kahne, J. ve Bowyer, B. (2018). Educating for Democracy in a Partisan Age: Confronting the Challenges of Motivated Reasoning and Misinformation. American Educational Research Journal, 55(4), 757-786.
20. KONDA Araştırma. (2022). Türkiye’de Gençlik Araştırması. İstanbul: KONDA Araştırma.
21. Livingstone, S. (2014). Developing Social Media Literacy: How Children Learn to Interpret Risky Opportunities on Social Network Sites. Communications, 39(3), 283-303.https://doi.org/10.1515/commun-2014-0113
22. Livingstone, S. ve Helsper, E. (2008). Parental Mediation of Children's Internet Use. Journal of Broadcasting & Electronic Media, 52(4), 581-599.https://doi.org/10.1080/08838150802437396
23. Mazlum, H. (2024). Çağdaş Sanat Eğitiminde Dijital Teknolojinin Rolü. Uluslararası İnsan ve Sanat Araştırmaları Dergisi, 9 (4), 345-358. https://doi.org/10.5281/zenodo.14285500
24. McCrindle, M. ve Fell, A. (2020). The ABC of XYZ: Understanding the Global Generations. McCrindle Research.
25. Morozov, E. (2011). The Net Delusion: The Dark Side of Internet Freedom. PublicAffairs. Networks of Outrage and Hope Castells, M. (2015). Networks of Outrage and Hope: Social Movements in the Internet Age. Polity Press.
26. OECD (2020). Education at a Glance 2020: OECD Indicators. OECD Publishing.
27. Putnam, R. D. (2000). Bowling Alone: The Collapse and Revival of American Community. Simon &Schuster. Türkiye İstatistik Kurumu(TÜİK). (2023).Gençlik İstatistikleri. TÜİK.
28. Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK). (2024). Hanehalkı Bilişim Teknolojileri Kullanım Araştırması. Ankara: TÜİK.
29. Twenge, J. M. (2017). iGen: Why Today’s Super-Connected Kids Are Growing Up Less Rebellious, More Tolerant, Less Happy—and Completely Unprepared for Adulthood. Atria Books.
30. Twenge, J. M. vd. (2018). Associations Between Screen Time and Lower Psychological Well-being Among Children and Adolescents: Evidence From a Population-Based Study. Preventive Medicine Reports, 12, 271-283.https://doi.org/10.1016/j.pmedr.2018.10.003
31. UNICEF. (2022). The State of the World’s Children 2022: Digital Generation. UNICEF.
32. Vaidhyanathan, S. (2018). Antisocial Media: How Facebook Disconnects Us and Undermines Democracy. Oxford University Press.
33. Yıldız, E. (2021). Türkiye’de eğitim sistemi ve gençlerin toplumsal katılımı. Eğitim ve Toplum, 58(1), 45-63.