The Effect of Peer Mediation Training on Self-Efficacy, Locus of Control and Conflict Resolution Skills

Abstract

Peer mediation is an effective method for individuals to solve interpersonal conflicts in constructive ways. The aim of this study is to investigate the effect of peer mediation training on self-efficacy, locus of control and conflict resolution on secondary school students. Pretest-posttest-tracing test quasi-experimental design method was used in the study. The research was carried out on the sixth-grade students of two secondary schools in Şehitkamil district of Gaziantep. In this research, two study groups, consisting of 24 students, 12 of which were experimental and 12 control groups, were formed. "Conflict Resolution Scale", "Locus of Control Scale" and "Children's Self-Efficacy Scale" were applied as pre-test, post-test and follow-up test to the experimental and control groups. Peer mediation training was given only to the experimental group during 10 sessions. Mann-Whitney U and Wilxocon Signed Ranks Test method was used for data analysis. Results showed that after mediation training, self-efficacy levels of students, internal locus of control and conflict resolution skills increased. In conclusion, it was determined that students who have taken the peer mediation training have more effective conflict resolution skills, inter

Keywords

• conflict resolution
• self-efficacy
• peer mediation

Kaynakça

1. Abdi-Golzar, F. (2006). İlköğretim 5. Sınıf öğrencilerine yönelik sorumluluk ölçeğinin geliştirilmesi ve sorumluluk düzeylerinin cinsiyet, denetim odağı ve akademik başarıya göre incelenmesi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
2. Arslan, E. (2014). 7. sınıf öğrencilerine uygulanan bir akran arabuluculuk eğitiminin akran arabulucuların çatışma çözme becerilerine olan etkisinin incelenmesi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi. Çukurova Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
3. Ateş, N. (2014). Çatışma çözme eğitiminin 6. Sınıf öğrencilerinin çatışma çözme becerileri ve özsaygı düzeylerine etkisi, Yayınlanmamış yüksek lisans tezi. Haliç Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
4. Ay Çeviker, Ş., Keskin, H. K., & Akıllı, M. (2019). Examining the Effects of Negotiation and Peer Mediation on Students’ Conflict Resolution and Problem-Solving Skills. International Journal of Instruction, 12(3), 717-730. https://doi.org/10.29333/iji.2019.12343a
5. Başal, H. A. & Dönmez, A. (1985). Çevre Büyüklüğü ve 10-12 yaş ilkokul çocuklarında denetim odağı (Locus of Control). Eğitim ve Bilim Dergisi, 55(5), 10-19.
6. Borenstein, M., Hedges, L. V., Higgins, J. P. T. & Rothstein, H. R. (2009). Introduction to Meta-Analysis. United Kingdom: John Wiley & Sons Ltd.
7. Burrell, N., Ziber, C.S., & Allen, M. (2003). Evaluating Peer Mediation Outcomes in Educational Settings: A Meta-Analytic Review. Conflict Resolution Quarterly. 21(1) 7-26.
8. Bush, R.A.B. & Folger, J.P. (2013) Arabuluculuk ve Getirileri. G. Sart. (Çev.). Ankara: Nobel Yayıncılık. (Orijinal çalışma basım tarihi 2004)

9. Cardoza, D. J. (2013). Peer Mediation and its effects on elementary student perceptions of self-esteem and social competence. Unpublished doctoral thesis. California State Universty Department of Educational.
10. Carruthers, W. L., Sweeney, B., Kmita, D. & Harris, G. (1996). Conflict resolution: An examination of the Research literatüre and a model for program evalution. The School Counselor, 44(1), 5-18.
11. Cohen, J. (1988). Statistical power analysis fort he behavioral sciences. (2nd ed.). New Jersey: Lawrence Erlbaum Associates.
12. Coşkuner, E. (2008). Barış eğitimi programının öğrenci şiddeti üzerindeki etkilerinin incelenmesi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi. Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü. Cüceloğlu, D. (2011). İnsan ve Davranışı Human and Behaviour. İstanbul: Remzi Kitabevi A.Ş.
13. Çavuş-Kasik, N. (2012). Çatışma çözme ve akran arabuluculuğu eğitim programının benlik saygısı ve çatışma çözme becerilerine etkisi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi. Ondokuzmayıs Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
14. Çetin, C., Türnüklü, A. & Turan, N. (2015). Anlaşmazlıkların çözümünde akran arabuluculuk modelinin dönüştürücü etkileri: Arabulucu öğrenciler gözünden bir değerlendirme. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 16(3), 383-411. doi:10.16953/deusbed.97238
15. Dağ, İ. (2002). Kontrol odağı ölçeği (KOÖ): Ölçek Geliştirme, güvenirlik ve geçerlik çalışması. Türk Psikoloji Dergisi, 17 (49), 77-90.
16. Damirchi, E. S. (2014). Barış eğitimi programının yedinci sınıf öğrencilerinin çatışma çözme ve iletişim becerilerine etkisi. Yayınlanmamış Doktora Tezi. Hacettepe Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
17. Durlak, J. A., Weissberg, R. P., Dymnicki, A. B., Taylor, R. D., & Schellinger, K. B. (2011). The impact of enhancing students’ social and emotional learning: A meta‐analysis of school‐based universal interventions. Child development, 82(1), 405-432.
18. Farrell, A.D., & Meyer, A.L. (1997). The effectiveness of a school based curriculum for reducing violence among urban sixth-grade students. American Journal of Public Health. 87(6), 979-984.
19. Göğebakan-Yıldız, D. (2016). Ortaokul Düzeyinde Uygulanan Anlaşmazlık Çözümü ve Akran Arabuluculuk Eğitim Programının Etkililiği (Boylamsal Bir Çalışma). E-International Journal of Educational Research, 7(1), 36-55 doi: 10.19160/e-ijer.41016
20. Gülkokan, Y. (2011). Akran arabuluculuk eğitiminin ilköğretim öğrenci anlaşmazlıkları üzerindeki etkisinin incelenmesi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi. Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
21. Hart, J., & Gunty, M. (1997). The Impact of A Peer Mediation Program On An Elementary School Environment. Peace&Change. 22(1), 76-92.
22. İspirgil, G., (2007). The Effect of conflict resolution training on students^conflicts management strategies with their friends and nonfriends. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
23. Johnson, D. W., Johnson, R., Dudley, B. & Magnuson, D. (1995). Training elementary school students to manage conflict. The Journal of Social Psychology, 135(6), 673-686.
24. Johnson, W.D., & Johnson, R. (2001). Teaching Students To Be peacemakers: A Meta-Analysis. Research Reports. The Annual Meeting of the American Educational Research Association. (Seattle WA. 10-14 April 2001)
25. Johnson, W.D., & Johnson, R., Dudley, B., Mitchell, J., Fredrickson, J. (1997). The impact of conflict resolution training on middle school students.The Journal of Social Psychology. I37(1), 11-21.
26. Kılıçarslan, S. & Atıcı, M. (2015). Çatışma çözme eğitim programının ilköğretim 6. ve 7. sınıf öğrencilerinin çatışma çözme davranışları üzerindeki etkisi. Ç.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 24 (2), 137-158.
27. Kite, D. (2007). 21. yy’da Arabuluculuk Mediasyon. Mediation in the 21st Century. Kayseri: Kayseri Ticaret Odası.
28. Koruklu (Öner), N. (1998). Arabuluculuk eğitiminin ilköğretim düzeyindeki bir grup öğrencinin çatışma çözme davranışlarına etkisinin incelenmesi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi. Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
29. Kutlu, A. (2016). Çatışma çözme psikoeğitim programının ortaokul öğrencilerinin, çatışma çözüm becerileri, sürekli öfke ve öfke ifade tarzları üzerindeki etkisi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Mevlana Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
30. Lane-Garon, P., Ybarra-Merlo, M., Zajac, J., & Vierra, T. (2005). Mediators and mentors: partners in conflict resolution and peace education. Journal of Peace Education. 2 (2), 183- 193. Lane-Garon, S.P. (2000). Practicing peace: The impact of a school-based conflict resolution program on elementary students. Peace and Change. 25(4), 467- 482. Milli Eğitim Temel Kanunu. https://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.1739.pdf
31. Moore, C.W. (2016). Arabuluculuk Süreci. Anlaşmazlık Çözümünde Pratik Stratejiler. (T. Kaçmaz ve M. Tercan, Çev.). Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık. (Orijinal çalışma basım tarihi 1996)
32. Mutluoğlu, S. & Serin, O. (2012). Çatışma çözme eğitim programının ilkokul 5. sınıf öğrencilerinin çatışma çözme becerilerine etkisi. Turkish International Journal of Special Education and Guidance & Counselling (TIJSEG). 1(1), 1300-7432.
33. Noaks, J. & Noaks, L. (2009). School-based peer mediation as a strategy for social inclusion. Pastoral Care in Education, 27(1), 53-61. doi:10.1080/02643940902731880
34. Özmen, A. (2004). Seçim kuramına ve gerçeklik terapisine dayalı öfkeyle başa çıkma eğitim programının ve etkileşim grubu uygulamasının üniversite öğrencilerinin öfkeyle başa çıkma becerileri üzerindeki etkisi. Yayınlanmamış doktora tezi, Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
35. Sağkal, A.S, (2011). Barış eğitimi programının ilköğretim 6. sınıf öğrencilerin saldırganlık eğilimleri, empati düzeyleri ve barışa ilişkin görüşleri üzerindeki etkisinin incelenmesi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi. Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
36. Schaeffer, S., & Rollin, A.S. (2001). The Evaluation of a Community-Based Conflict Resolution Program for African American Children and Adolescents. Research for Educational Reform. 6(1), 33- 50.
37. Schellenberg, R. C., (2005). School violence: Evaluation of a elementary school peer mediation program. Unpublished doctoral thesis. Regent Universty Department of Educational.
38. Smith, W.S., Daunic, P.A., Miller, D.M., & Robinson, R.T. (2002). Conflict Resolution and Peer Mediation in Middle Schools: Extending the Process and Outcome Knowledge Base. The Journal of Social Psychology. 142(5), 567- 586.
39. Stacey-Cremin, H. (2001). An investigation into whether the ‘Iceberg’ system of peer mediation training, and peer mediation, reduce levels of bullying, raise self-esteem, and increase pupil empowerment amongst upper primary age children. Unpublished doctoral thesis. University College Department of Educational.
40. Stevahn, L., Johnson, D.W., Johnson, R., & Real, D. (1996). The ımpact of a cooperative or ındividualistic context on the effectiveness of conflict resolution training. American Educational Research Journal. 33(4), 801-823.
41. Stewart, J. T. (2000). A formative evaluation of a conflict resolution program utilizing peer mediation training on the knowledge and attitudes of middle school students at a hillsborough county, Florida middle school. Unpublished doctoral thesis. Universty of Sarasota Department of Educational.
42. Şevkin, B. (2008). Müzakere (problem çözme) ve arabuluculuk eğitim programının ilköğretim 4.-5. sınıf öğrencilerinin çatışma çözüm stilleri ve saldırganlık eğilimleri üzerindeki etkilerinin incelenmesi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
43. Tapan, Ç. (2006). Barış eğitimi programı’nın öğrencilerin çatışma çözme becerileri üzerindeki etkilerinin incelenmesi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi. Dokuz Eylül Üniversitesi İlköğretim Anabilim Dalı.
44. Taştan, N. (2004). Çatışma çözme ve akran arabuluculuğu eğitimi programlarının ilköğretim altıncı sınıf öğrencilerinin çatışma çözme ve akran arabuluculuğu becerilerine etkisi. Yayınlanmamış doktora tezi, Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
45. Taştan, N. (2006). Çatışma Çözme Eğitimi ve Akran Arabuluculuğu. Uygulamalı Grup Rehberliği Programları Dizisi. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
46. Telef, B. B. (2011). Öz-yeterlikleri farklı ergenlerin psikolojik semptomlarının incelenmesi. Yayınlanmamış doktora tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Anabilim Dalı.
47. Thompson, S. M. (1996). Peer mediation: A peaceful solution. School Counselor. 44(2), 151-155.
48. Türk, F. (2008). Müzakere (problem çözme) ve arabuluculuk eğitim programının ilköğretim 4. ve 5. sınıf öğrencilerinin çatışma çözüm becerileri üzerinde etkisinin incelenmesi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
49. Türk, F. (2013). Akran arabuluculuk eğitiminin lise öğrencilerinin arabuluculuk becerilerine etkisinin incelenmesi. Yayınlanmamış doktora tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
50. Türk, F. (2018). Evaluation of the effects of conflict resolution, peace education and peer medition: A meta-analysis study. International Education Studies. 11(1), 25-43. doi: 10.5539/ies.v11n1p25
51. Türk, F., Türkmen, C., Satıcı, B., Başol, N & Gümüş, B. (2015). Akran Arabuluculuk Eğitim Programı Psikolojik Danışman El Kitabı. Denizli: İl Milli Eğitim Müdürlüğü Yayınları.
52. Türnüklü, A. (2005). Lise okul yöneticilerinin çatışma çözüm strateji ve taktiklerinin sosyal oluşturmacılık kuramı perspektifinden incelenmesi. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi. 11 (42), 255-278. Türnüklü, A. (2007). Sınıf Yönetimi. E. Karip, (Ed.), Öğrenciler Arasındaki Çatışmaların Çözümünde Problem Çözme ve Arabuluculuk içinde (ss.193-232). Ankara: Pegem
53. Türnüklü, A. & Şahin, İ. (2002). İlköğretim okullarında öğrenci çatışmaları ve öğretmenlerin bu çatışmalarla başa çıkma stratejileri. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi Dergisi. 30, 283- 302.
54. Türnüklü, A. & Şahin, İ. (2004). 13-14 yaş grubu öğrencilerin çatışma çözme stratejilerinin incelenmesi. Türk Psikoloji Yazıları. 7 (13), 45-61.
55. Türnüklü, A., & Bekmezci, E. (2010). Sosyal yapılandırmacılığın penceresinden öğrencilerin davranışlarının yönetimi. Eğitime Bakış Dergisi. 16, 27-31.
56. Türnüklü, A., Kaçmaz, T., Gürler, S., Kalender, A., Zengin, F. & Şevkin, B. (2009). The effects of conflict resolution and peer mediation education on students’ empathy skills. Education and Science., 34(153), 15-24.
57. Türnüklü, A., Kaçmaz, T., Gürler, S., Şevkin, B., Türk, F., Kalender, A. & Zengin, F. (2010). The effects of conflict resolution and peer mediation training on primary school students‟ level of aggression. Education 3-13, 38(1), 13-22.
58. Uysal, A. (2003). Şiddet karşıtı programlı eğitimin öğrencilerin çatışma çözümleri, şiddet eğilimleri ve davranışlarına yansıması. Yayınlanmamış Doktora Tezi. Ege Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü.
59. Wilson, S. J., & Lipsey, M. W. (2007). School-based interventions for aggressive and disruptive behavior: Update of a meta-analysis. American journal of preventive medicine, 33(2), S130-S143.
60. Zengin, F. (2008). Müzakere (problem çözme) ve arabuluculuk eğitim programının ilköğretim 4.-5. sınıf öğrencilerinin çatışma çözüm stilleri ve atılganlık becerileri üzerindeki etkisinin incelenmesi. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.