Egon Schiele’nin “Dead Mother Serisi” ve “Ölü Anne Sendromu”

In this study, the relationship between the Dead Mother Series made by Egon Schiele between 1910-1912 and the Dead Mother Syndrome, the theory of psychoanalyst Andre Green, which entered the psychoanalytic literature in 1980, will be examined. The concept of a dead mother in the theory in question not only refers to a mother whose physical death has occurred but also to an emotionally inaccessible mother imago in the child's mind. Individuals with this syndrome think that their mothers give them death rather than life. Egon Schiele's paintings in the Dead Mother Series also depict a pale mother who looks almost dead and a vibrant child. When the life story of the artist is examined, it is seen that the problems between his mother, which affects many of his works and is a factor in the emergence of this series, coinciding with the syndrome described by Andre Green in name and content both.

Bu çalışmada Egon Schiele’nin 1910-1912 yılları arasında yaptığı Dead Mother Serisi ile Psikanalist Andre Green’in 1980 yılında psikanalitik literatüre giren kuramı Ölü Anne Sendromu arasındaki ilişki incelenecektir. Söz konusu kuramda geçen ölü anne kavramı yalnızca fiziksel olarak ölümü gerçekleşmiş olan bir anneyi değil, çocuğun zihninde duygusal olarak erişilemez bir anne imagosunu da ifade etmektedir. Bu sendroma sahip bireyler, annelerinin kendilerine yaşamdan çok ölüm verdiğini düşünmektedir. Egon Schiele’nin Dead Mother Serisi’ndeki resimlerinde de neredeyse ölü gibi görünen solgun bir anne ve canlı bir çocuk tasviri görülmektedir. Sanatçının yaşam öyküsüne bakıldığında, pek çok eserini etkileyen ve bu serinin de ortaya çıkmasında etken olan, annesi ile arasındaki sorunların Andre Green tarafından tarif edilen sendrom ile hem isim hem de içerik olarak örtüştüğü görülmektedir