Ergenler İçin Şiddete Yönelik Tutum Ölçeğinin Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması

Öz

Bu araştırmada ortaöğretim ve üniversite düzeyinde okuyan ergenlerin fiziksel şiddete yönelik tutumlarının ölçülmesine yönelik bir ölçme aracı geliştirilmesi amaçlanmıştır. Çalışma, ortaöğretim ve üniversite düzeyinde öğrenim gören 14-21 yaş grubundaki 583 kişilik bir ergen grubu üzerinde yürütülmüştür. Ergenlerin fiziksel şiddete yönelik tutumları ölçeği (ŞYTÖ) 10 maddeden oluşmaktadır ve tek boyutludur. Yapılan faktör analizi sonucunda ölçeğin toplam varyansının % 43,826 olduğu görülmüştür. Ölçeğin geçerlik çalışmasında açımlayıcı faktör analizi, doğrulayıcı faktör analizi kullanılmıştır. Güvenirlik çalışmasında ise Cronbach alfa güvenirlik katsayısı kullanılmıştır. Elde edilen bulgular ŞYTÖ’nin geçerli ve güvenilir bir ölçme aracı olduğunu göstermektedir

Anahtar Kelimeler

• Ergen, şiddet, şiddete ölçeği, şiddet, şiddete yönelik tutum

The Validity and Reliability for the Adolescents' Attitudes toward Violence Scale

Abstract

The aim of this study was to develop an attitude scale towards physical violence for adolescents in high schools and universities. 583 high school and university students aged 14-21 in Ankara participated in this study. The mean age average of the students was 16.71 “Adolescents’ Attitudes’ Towards Violence Scale (ATVS)” is a 10 item Likert type scale. Exploratory factor analysis and confirmatory factor analysis was used for validity and the results of the factor analysis indicated that the scale explains 43,826 % of the total variance. The Goodness of fit statistics were sufficient for the scale For reliability Cronbach Alpha coefficient was 0.85. Findings indicated that the ATVS was a valid and reliable scale. 

Keywords

• Adolescents,violence scale,violence,attitudes toward violence

Kaynakça

1. Adams, J.F. (1995). Ergenliği anlamak. (İçinde B. Onur, Eds.), Ergenliği anlamak (sf.13-48). Ankara: İmge.
2. American Academy of Pediatrics. (2001,Nov.). Media violence, 108 (5), [Online]: Retrieved on 06.10.2002, at URL: http://www.EBSCOhost.html.
3. Anderson, C.A. & Bushman, B.J. (2002). Human agression. Annual Reviews of Psychology, 53, 27-51.
4. Arslan, C., Hamarta, E., Arslan, E., Saygın, Y. (2010) Ergenlerde saldırganlık ve kişilerarası problem çözmenin incelenmesi. İlköğretim Online, 9(1), 379-388, Online: http://ilkogretim-online.org.tr adresinden 2 Haziran 2010 tarihinde indirilmiştir.
5. Beyers, M.J., Loeber, R., Wikström, P.H. & Stouthamer-Loeber, M. (2001). What predicts adolescent violence in better-off neighborhoods?. Journal of Abnormal Child Psychology, 29(5),369-381.
6. Bryant, S.A. & Spencer, G.A. (2003). University students’ attitudes about attributing blame in domestic violence. Journal of Family Violence, 18(6)369-376
7. Borum, R. (2000). Assessing violence risk among youth. Journal of Clinical Psychology, 56(10),1263- 1288.
8. Büyüköztürk, Ş. (2007). Sosyal Bilimler İçin Veri Analizi El Kitabı. (8.Basım) Ankara: PEGEM A Yayıncılık

9. Chisholm, F.J. (1995). Violent youth: Reflections on contemporary child-rearing practices in the united states as an antecedent cause. In L.L.Adler & F.L. Denmark, (Eds.), Violence and the prevention of violence (p.47-59) London: Preager Publish.
10. Cillessen, A. (2002, May). Understanding the predictors of violent adolescent behavior. USA Today Magazine, 130, [Online]: Retrieved on 06.10.2002, at URL: http://www.EBSCOhost.htm.
11. Dahlberg, L.L. & Potter, L.B. (2001) Youth violence: Developmental pathways and prevention challenges. American Journal of Prevention Medicine, 20,3-14.
12. Dahlberg, L.L. (1998). Youth violence in the United States: Major trends, risk faktors, and prevention approaches. American Journal of Preventive Medicine, 14(4), 259-271.
13. Ellickson, P. & Saner, H. (1997, Jun.). Profiles of violent youth: Substance use and other concurrent problems. American Journal of Public Health, 87(6), 985-991.
14. Fishbein, M. & Ajzen, I. (1975). Belief, attitude, intention and behaviour: An Introduction to theory and research. Reading, MA: Adison-Wesley.
15. Flisher, A.J., Myer, L., Merais, A., Lombard, C. Ve Reddy, P. (2007) Prevelance ond correlates of partner violence among South African adolescent. Journal of Child Psychology and Psychiatry, 48(6), 619-627
16. Gardner, M. & Gunn, J. B. (2009). Adolescents’ exposure to violence community violence: Are neighborhood youth organizations protective? Journal of Community Psychology, 37(4), 505- 525
17. Gellman, R.A. & Waack-Delucia, J.L. (2006). Predicting school violence: A Comparison of violent and nonviolent male students on attitudes toward violence, exposure level to violence, and PTSD Sypmtomatology, Psychology in the Schools, 43(5), 591-598
18. Hair, J.F. Black, W.C., Babin, B.J., Anderson, R.E. ve Tahtam, R.L. (2006) Multivariate data analysis. (Sixth edition) New Jersey, Prentice Hall
19. Fromm, E. (1994). Sevgi ve Şiddetin Kaynağı (6. Basım) (Çev: Y. Salman, N. İçten). İstanbul: Payel Yayıncılık.
20. Funk, J., Elliott, R., Bechtoldt, H., Pasold, T. & Tsavoussis, A. (2003, Feb.). The attitudes toward violence scale: Child version. Journal of Interpersonal Violence, 18(2), 186-196.
21. Futris, T.G. & Mc Dowell, U. (2001). Teen dating violence: Are you aware?, [Online]: Retrieved on 06.10.2002, at URL: http://www.ohioline.osu.edu/ flm01/fs07.html
22. Hatunoğlu, A. (1994). Anababa tutumları ile saldırganlık arasındaki ilişkiler. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Eğitim Bilimleri Anabilimdalı, Erzurum
23. Hastings, T.L. & Kelley M.L. (1997). Development and validation of the screen for adolescent violence exposure (SAVE). Journal of Abnormal Child Psychology, 25(6), 511-520.
24. Herrenkohl, T.I., Maguin, E., Hill, K.G., Hawkins, J.D. & Abbott, R.D. (2000). Developmental risk factors for youth violence. Journal of Adolescent Health, 26, 176-186.
25. Heubeck, B.G. & Neill, J.T. (2000). Internal validity and reliability of the 30 item Mental Health Inventory for Australian Adolescents. Psychological Reports, 87, 431-440
26. Kağıtçıbaşı, Ç. (1999). Yeni İnsan ve İnsanlar. (10. Basım). Evrim Yayınevi: İstanbul
27. Karataş, Z.B. (2002). Anne baba saldırganlığı ile lise öğrencilerinin saldırganlığı arasındaki ilişkinin incelenmesi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Eğitim Bilimleri Anabilim Dalı, Adana.
28. Karaman-Kepenekçi, Y. & Çınkır, Ş. (2002). Lise düzeyi öğrenciler arasında zorbalık. Yayınlanmamış araştırma raporu, Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi, Ankara.
29. Klem, L. (2000). Structural equation modeling. (In L.G. Grim & P.R. Yarnold, Eds), Reading and understanding more multivariare statistics (p.227-259). Washington D.C.: American Psychological Association.
30. Kline, R.B. (2005) Principles and practices of structural equation modeling.(Second editon) New York: Guilford Pres
31. Krug, E.G., Mercy, A.J., Dahlberg, L.L., & Zwi, A.B. (2002, Oct.). The world report on violence and health. The Lancet, 360, 1083-1082.
32. Latzman, R.D. and Raymond, R. S. (2005). The interactive relationship among adolescent violence, streert violence and depression. Journal of community paychology. 33(3) 355-371
33. Loeber, R. & Stouthamer-Loeber, M. (1998, Feb.). Development of juvenile agression and violence. American Psychologist 53(2), 242-259.
34. Michaud, Y. (1991). Şiddet. (Çev. C. Muhtaroğlu). İstanbul: İletişim Yayınları. (Orijinal eserin yayın tarihi, 1988).
35. Mohr, A. (2006). Family variable associated with peer victimization: Does family violence enhance the probabilty of being victimized by peers? Swiss Journal of Psychology, 65(2), 107-116
36. Öğülmüş, S. (1995) Okullarda (Liselerde) şiddet ve saldırganlık, Yayınlanmamış araştırma raporu, Ankara Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Fakültesi, Ankara.
37. Özdamar, K. (2002). Paket Programlar ile İstatistiksel Veri Analizi (Çok Değişkenli Analizler) -2. (4. Basım). Eskişehir: Kağan Kitabevi.
38. Özgüven, İ.E. (1998). Psikolojik Testler. (2. Basım). Ankara: PDREM Yayınları.
39. Regan, K.V., Bartholomew, K. And Oram, D. (2002). Measuring physical violence in male same sex relationships. Journal of Interpersonal Violence. 17(3), 235-252
40. Sakallı, N. (2001). Sosyal Etkiler: Kim Kimi Nasıl Etkiler?. Ankara: İmge Kitabevi
41. Smith, E.R., & Mackie, D.M. (1995). Social psychology. New York: Worth Publishers.
42. Suderman, M. & Jaffe, P. (1993, Aug.). Violence in teen dating relationships: Evaluation of large scale primary prevention program, [Online]: Retrieved on 06.10.2002, at URL: http://www. ıfcc.on.ca/teendate.html.
43. Tavşancıl, E. (2002). Tutumların Ölçülmesi ve SPSS ile Veri Analizi. Ankara: Nobel Yayınları
44. Thompson, B. (2000). Ten commandments of structural equation modeling. (In L.G. Grim & P.R. Yarnoldi Eds), Reading and understanding more multivariare statistics (sf.261-283). Washington D.C.: American Psychological Association.
45. Tokdemir, M., Deveci, S.E., Baransel Isır, A., Açık, Y., Yağmur, M., Gülbayrak, C. & Türkoğlu, A. (2009). İlköğretim Öğrencilerinin Fiziksel Şiddete Başvurma ve Fiziksel Şiddete Yaklaşımlarında Televizyon Programlarının Etkisi. Adli Tıp Dergisi, 6(2), 74-85
46. Vernberg, E. & Jacobs, A.K. (1999, Sep.). Peer victimization and attitudes about violence during early adolescence. Jornal of Clinical Child Psychology, 28(3), 386-396.
47. Wei, R. (2007). Effects of playing violent videogames on chinese adolescents’ pro-violence attitodes, attitudes toward others and aggressive behavior. Cyberpsychology & Behavior, 10(3), 371-380
48. Williams, S.A. & Myers, S.J. (2004, March/Apr.). Adolescent violence, The ABFN Journal, 31-34.
49. WHO (2002). World report on violence and health. (Krug E.G., Dahlberg, L.L., Mercy, J.A., Zwi,A.B., and Lozano, R., Eds.) Geneva