FUTBOLCULARIN GENEL ÖZ YETERLİK DÜZEYLERİNİN İNCELENMESİ
Öz
Bu çalışmanın amaçları futbolcuların genel öz-yeterlik inanç düzeylerini incelemek ve farklı yaş gruplarındaki futbolcuların öz-yeterlik inanç düzeylerini karşılaştırmaktır. Araştırma grubunu bölgesel amatör lig grubu takımlarında oynayan 17-43 yaş aralığındaki (24,39±4,817) 207 futbolcu oluşturmuştur. Futbolcular yaşlarına göre iki gruba (Grup I: 17-25 ve Grup II: 26-43) ayrılmışlardır. Çalışmada veri toplama aracı olarak Sherer ve arkadaşları (1982) tarafından geliştirilen, Bosscher ve Smit (1998) tarafından yeniden düzenlenen 12 maddelik “Genel Öz Yeterlik Ölçeği (GÖYÖ)” kullanılmıştır. Tarakcı (2009) tarafından Türkçe geçerlik ve güvenirlik çalışması yapılmıştır. Ölçek inisiyatif, gayret, ve ısrarcılık olmak üzere üç alt boyuta sahiptir. Verilerin analizi nonparametrik test olan “Mann-Whitney U Testi” ile incelenmiştir. Bulgularımız futbolcuların GÖYÖ alt boyutlarından inisiyatif ortalama puanının gayret ve ısrarcılık alt boyutları ortalamalarından daha yüksek olduğu göstermiştir. Yaş grupları karşılaştırıldığında ise 26-43 yaş grubundaki futbolcuların ısrarcılık alt boyut puanlarının 17-25 yaş futbolcularına göre daha yüksek olduğu (p<0.05), inisiyatif ve gayret alt boyutları, açısından fark olmadığı saptanmıştır (p>0.05). Çalışmamızın sonuçları futbolcularda genel öz-yeterliliğinin orta düzeyde olduğu ve genel öz-yeterliliğinin ısrarcılık alanının yaştan etkilendiğini düşündürmüştür.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- 1. Aşkar P. ve Umay A. (20019). İlköğretim matematik öğretmenliği öğrencelerinin bilgisayarla ilgili öz-yeterlik algısı, Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 21: 1-8.
- 2. Aypay A. (2010). Genel Öz Yeterlik Ölçeğinin GÖYÖ Türkçe’ye Uyarlama Çalışması, İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi,11(2), 113-131.
- 3. Balaguer I., Duda L.J., Atienza L.F., & Mayo C. (2002). Situational and dispositional goals as predictors of perceptions of individual and team improvement, satisfaction and coach ratings among elite female handball teams, Psychology of Sport and Exercise 3, 293–308.
- 4. Bandura A. (1986). Social foundations of thought and action: A social cognitive theory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
- 5. Bandura A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York: Freeman.
- 6. Bandura A. (2000). Exercise of human agency through collective efficacy, Current Directions in Psychological Science, 9, 75-78.
- 7. Benzer F. (2011). İlköğretim ve Ortaöğretim Kurumlarında Görev Yapan Öğretmenlerin Öz Yeterlik Algılarının Analizi, Selçuk Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Eğitim Bilimleri Anabilim Dalı Eğitim Yönetimi Teftişi Planlaması ve Ekonomisi Bilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Konya.
- 8. Blecharz J., Luszczynska A., Tenenbaum G., Scholz U., & Cieslak R., (2014). Self-Efficacy Moderates but Collective Efficacy Mediates between Motivational Climate and Athletes’ Well-Being, Applied Psychology: Health and Well-Being, 6(3), 280–299.
- 9. Bosscher R.J., Smit J.H. (1998). Confirmatory factor analysis of the General Self-Efficacy Scale, Behaviour Research and Therapy, 36, 339-343.
- 10. Brink E., Alsén P., Herlitz J., Kjellgren K.,& Cliffordson C. (2012). General self-efficacy and health-related quality of life after myocardial infarction, Psychology, Health & Medicine, 17(3), 346-355.