The Impact of Political Propaganda and Electoral Strategies on Voter Behavior: Understanding Theory and Practice Through The 2024 Local Elections in Büyükkarıştıran, Lüleburgaz

Öz

This study is designed to understand the effects of political propaganda and election strategies on voter behavior. Within the scope of the research, the local elections held in 2024 in the Lüleburgaz Büyükkarıştıran district have been taken as a case study. The propaganda activities, candidate strategies, and voter preferences during the renewed election process have been analyzed using a multidimensional approach. A mixed-methods approach was adopted as the methodology, utilizing both qualitative and quantitative data. Qualitative data were obtained through field observations, an examination of candidates' campaign materials, and discourse analysis. Quantitative data, on the other hand, were based on election results and voter profiles. These data were linked to theoretical models to interpret voter behavior. The research design aimed to examine in depth the socio-economic, cultural, and psychological factors influencing voter behavior. The theoretical framework was structured around social identity theory, rational choice theory, and psychological approaches, allowing for a multidimensional analysis of voter behavior. During the data collection process, candidates' propaganda strategies in local elections, media usage techniques, and social relationships were assessed in detail. The findings indicate that building strong social connections in the local context, strategically and consciously structured political propaganda, direct voter engagement, and emotionally engaging messages play a decisive role in shaping voter behavior. This study proposes a model to explain the impact of political campaigns on local elections. This model aims to provide a more comprehensive understanding of the different dynamics affecting voter behavior and focuses on comprehending the theoretical functioning of political campaign processes.

Anahtar Kelimeler

• Political Propaganda
• Voter Behavior
• Local Elections
• Rational Choice Theory
• Social Identity Theory.

Siyasal Propaganda ve Siyasal Seçim Stratejilerinin Seçmen Davranışları Üzerine Etkisi: Teori ve Pratiği Lüleburgaz Büyükkarıştıran Yerel Seçimleri Üzerinden Anlamak

Öz

Bu araştırma, siyasal propaganda ve seçim stratejilerinin seçmen davranışları üzerindeki etkilerini anlamak amacıyla tasarlanmıştır. Araştırma kapsamında Lüleburgaz Büyükkarıştıran beldesinde 2024 yılında gerçekleştirilen yerel seçimler örnek olay olarak ele alınmıştır. Yenilenen seçim sürecindeki propaganda faaliyetleri, aday stratejileri ve seçmen tercihleri, çok yönlü bir yöntemle analiz edilmiştir. Metodoloji olarak, karma yöntem yaklaşımı benimsenmiş hem nitel hem de nicel veriler kullanılmıştır. Nitel veriler, saha gözlemleri, adayların kampanya materyallerinin incelenmesi ve söylem analizlerinden elde edilmiştir. Nicel veriler ise seçim sonuçlarına ve seçmen profillerine dayanmaktadır. Bu veriler, seçmen davranışlarını anlamlandırmak için teorik modellerle ilişkilendirilmiştir. Araştırmanın tasarımı, seçmen davranışını etkileyen sosyo-ekonomik, kültürel ve psikolojik faktörlerin derinlemesine incelenmesini hedeflemiştir. Sosyal kimlik teorisi, rasyonel tercih teorisi ve psikolojik yaklaşımlar kuramsal çerçeveyi oluşturmuş; bu çerçeve seçmen davranışının çok boyutlu bir şekilde ele alınmasına olanak sağlamıştır. Veri toplama sürecinde, adayların yerel seçimlerdeki propaganda stratejileri, medya kullanım teknikleri ve sosyal ilişkileri detaylı şekilde değerlendirilmiştir. Sonuçlar, yerel bağlamda güçlü sosyal ilişkiler kurmanın, stratejik ve bilinçli yapılandırılmış siyasal propagandanın, birebir temasın ve duygusal bağlılık yaratan mesajların seçmen davranışı üzerinde belirleyici olduğunu göstermiştir. Çalışma, siyasal kampanyaların yerel seçimlerdeki etkisini açıklamak için bir model önerisi sunmaktadır. Bu model, seçmen davranışlarını etkileyen farklı dinamikleri daha kapsamlı bir şekilde anlamayı hedeflemekte ve siyasal kampanya süreçlerinin kuramsal işleyişini anlamaya odaklanmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Siyasal Propaganda
• Seçmen Davranışları
• Yerel Seçimler
• Rasyonel Tercih Teorisi
• Sosyal Kimlik Teorisi.

Kaynakça

1. Acar, O. (2023). Siyasal propaganda bağlamında sosyal medya ve kamuoyu. Uluslararası Politik Araştırmalar Dergisi, 9(3), 1-14.
2. Agocuk, P. (2021) Filmlerde Küresel Siyaset ve Siyasal Reklamcılık: No (2012) Filmi Örneği. Ö. Seçim ve D. Çiftçi (Ed.), Siyasal iletişimciler diyor ki (s. 473-495) içinde. Literatürk.
3. Akar, F. (2023). Siyasal seçim kampanyalarında siyasal reklam: 14 Mayıs 2023 seçiminde AK Parti ve CHP reklamlarının analizi. Abant Kültürel Araştırmalar Dergisi, 8(16), 165-182.
4. Allcott, H., Gentzkow, M. (2017). Social media and fake news in the 2016 Election. Journal of Economic Perspectives, 31(2), 211-236. Baltacı, C., Eke, E. (2012). Siyasal propaganda araçlarının seçmen davranışı üzerindeki etkisine yönelik seçmen algısı: Isparta örnek olayı. Uluslararası Alanya İşletme Fakültesi Dergisi, 4(1), 115-126.
5. Bayır, O., Aslan, E. Ş. (2021). Siyasal lidere duyulan güven bağlamında seçmen davranışı üzerine bir araştırma. Gümüşhane Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 12(4), 869-890.
6. Benoit, W. L., Leshner, G. M. ve Chattopadhyay, S. (2007). Human Communication. A Publication of the Pacific and Asian Communication Association. Vol. 10, No. 4, pp. 507-522.
7. Berelson, B. R., Lazarsfeld, P. F., McPhee, W. N. (1954). Voting: A study of opinion formation in a presidential campaign. University of Chicago Press.
8. Beren, F. (2013). Seçmen tercihine etki eden faktörler ve seçim güvenliği: Şanlıurfa ili örneği. Akademik İncelemeler Dergisi, 8(1), 191-195.

9. Blais, A. (2000). To vote or not to vote? The merits and limits of rational choice theory. University of Pittsburgh Press.
10. Boiney, J. ve Paletz, D. L., (1991). In search of the model model: Political science versus political advertising perspectives on voter decision making. F. Biocca (Ed.), Television and political advertising, Vol. 1: Psychologial Processes. Lawrence Erlbaum Associates.
11. Burns, J. M. (1978). Leadership. Harper ve Row.
12. Campbell, A., Converse, P. E., Miller, W. E., Stokes, D. E. (1960). The American Voter. John Wiley ve Sons Inc.
13. Converse, P. E. (1964). The nature of belief systems in mass publics. D. Apter (Ed.), Ideology and Discontent (s. 206-261) içinde. Free Press.
14. Coşkun, B., Çetin, M. Ş. (2019). Yerel seçimlerde seçmen davranışını etkileyen faktörler: Muş örneği. Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 7(6), 241-255.
15. Çaha, Ö., Akgül, F. İ. (2024). Türkiye’de seçmen davranışı ve 2024 seçimlerine yansıması. Toplum ve Kimlik Dergisi, 1(1), 1-29.
16. Çınko, L. (2019). Seçmen davranışları ile ekonomik performans arasındaki ilişkilerin teorik temelleri ve Türkiye üzerine genel bir değerlendirme. SBF Dergisi, 61(1), 104-115.
17. Dalton, R. J. (2012). The apartisan American: Dealignment and changing electoral politics. Political Science Quarterly, 115(2), 201-226.
18. Delli Carpini, M. X., Keeter, S. (1996). What Americans know about politics and why it matters. Yale University Press.
19. Doğan, İ. (2020). Siyasal propaganda ve sosyal medya. Ahi Evran Akademi Dergisi, 1(2), 1-14.
20. Downs, A. (1957). An economic theory of democracy. Harper ve Brothers.
21. Dökmen, G., Ova, C. (2016). Vergilerin seçmen davranışları üzerindeki etkisi: Sakarya ili örneği. Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi, 7(15), 20-37.
22. Dubois, E., Blank, G. (2018). The echo chamber is overstated: The moderating effect of political ınterest and diverse media. Information, Communication ve Society, 21(5), 729-745.
23. Esmer, Y. (2002) At the ballot box: Determinants of voting behavior in Turkey. Y. Esmer ve S. Sayarı (Ed.), Politics, Parties and Elections in Turkey içinde. Lynn Rienner.
24. Fiorina, M. P. (1981). Retrospective vin American national elections. Yale University Press.
25. Golembiewski, R., Mcconkie, M. (1975). The centrality of ınterpersonal trust in group processes. C. L. Cooper (Ed.), Theories of group processes içinde. Wiley.
26. Gökçe, O., Akgün, B., Karaçor, S. (2002). 3 Kasım seçimlerinin anatomisi: Türk siyasetinde süreklilik ve değişim. Selçuk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 2(4), 1-44.
27. Green, D. P., Palmquist, B., Schickler, E. (2002). Partisan hearts and minds: Political parties and the social identities of voters. Yale University Press.
28. Green, D. P., Shapiro, I. (1994). Pathologies of rational choice theory: A critique of applications in political science. Yale University Press.
29. Hafızoğlu, Y. (2021). Z kuşağı seçmen davranışları. Journal of Education and New Approaches, 4(2), 141-164.
30. Iyengar, S., Kinder, D. R. (2010). News that matters: Television and American opinion (Updated ed.). University of Chicago Press.
31. Jowett, G. S., ve O’Donnell, V. (2012). Propaganda & persuasion (5. Baskı). SAGE Publications.
32. Kalaycıoğlu, E. (1999). The shaping of party preferences in Turkey: Coping with the Post-Cold war era. New Perspectives on Turkey, 20, 47-76.
33. Lazarsfeld, P. F., Berelson, B., & Gaudet, H. (1968). The people's choice: How the voter makes up his mind in a presidential campaign (3. Baskı). Columbia University Press.
34. Lipsitz, K. (2011). Competitive elections and the American voter. University of Pennsylvania Press.
35. Lupu, N. (2013). Party brands and partisanship: Theory with evidence from a survey experiment in Argentina. American Journal of Political Science, 57(1), 49-64.
36. McCombs, M. E., Shaw, D. L. (1972). The agenda-setting function of mass media. Public Opinion Quarterly, 36(2), 176-187.
37. Mishler, W., Rose, R. (2001). What are the political consequences of trust? A test of cultural and institutional theories in Russia. Comparative Political Studies, 34(3), 302-328. Mudde, C. (2004). The populist zeitgeist. Government and Opposition, 39(4), 541-563.
38. Piven, F. F., Cloward, R. A. (1988). Why Americans don’t vote. Pantheon Books.
39. Sencer, M. (1974). Türkiye’de sınıfsal yapı ve seçmen davranışları. May Yayınları. Stolwijk, S. B. (2016). Media, voters and the bandwagon: How opinion polls influence vote choice through emotions and interest [Doktora Tezi, University of Amsterdam].
40. Sunstein, C. R. (2009). Republic.com 2.0. Princeton University Press.
41. Tajfel, H., Turner, J. C. (1986). The social identity theory of intergroup behavior. S. Worchel ve W. G. Austin (Ed.), Psychology of intergroup relations (s. 7-24). Nelson-Hall.
42. Tosyalı, H., Sütçü, C. S. (2019). Türkiye’de sosyal medya üzerinden siyasal propaganda yapmak: 2018 cumhurbaşkanı seçimi örneği. Marmara Üniversitesi Öneri Dergisi, 14(51), 61-89.
43. Vodinalı, S., Akıncı Çötok, N. (2015). Siyasal propaganda bağlamında siyasal reklamlar: 2015 Türkiye genel seçimlerinde AKP/CHP/MHP Partileri TV reklamları üzerine bir değerlendirme. Global Media Journal TR Edition, 6(11), 497-512.
44. Westen, D. (2008). The political brain: The role of emotion in deciding the fate of the nation. Public Affairs.
45. Yetkin, B. (2018). Siyasal iletişimin dijital propaganda makineleri: Botlar. Ata İlet Dergisi, 16, 51-72.
46. Yıldırım, M. (2014). Parti aday tercihlerinin seçmen davranışına etkisi: 2009 yerel seçimleri Uşak ili örneği. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 17(1), 15-38.
47. YSK internet sitesi https://www.ysk.gov.tr/
48. Zaller, J. R. (1992). The nature and origins of mass opinion. Cambridge University Press.